Get into my kitchen!

Get into my kitchen!

About the blog

"Staatshervormingen, Israël, Darfoer... Ik wil er alles over weten. Maar als ik bloedeerlijk ben, praat ik het liefst over eten. Koken kalmeert mij én maakt mij euforisch. Vrienden krijgen tegen wil en dank advies over recepten die ze perfect beheersen. Mijn familie gaat stiekem naar het fastfoodrestaurant om een keertje 'normaal' te eten. Daarom deze uitlaatklep: recepten én zelfgemaakte foto's uit mijn keuken. Mijn hoogste doel? SMAAK!"

Wil je iets vragen? Stuur gerust een mailtje naar info@evelienkooktlekker.be

Slaatje met radicchio en walnoten

SlaatjesPosted by Evelien Rutten Wed, August 12, 2009 17:16:42

Tijdens ons verblijf in Toscane woonden we samen met een gestreepte kat: Fernando. Hij was de hele dag in geen velden of wegen te bekennen, maar zodra het geluid van vork op bord te horen was, kwam hij miauwend met zijn staart tegen mijn benen vleien. "Shhht, ga weg kat!" riep ik dan half ernstig. Ik ben namelijk niet immuun voor toxoplasmose en moet alles aangaande katten zo veel mogelijk vermijden tijdens mijn zwangerschap. Maar zodra Steven en ik ons met onze borden buiten installeerden onder de eikenboom, kon ik niet langer weerstaan aan zijn smekende ogen. En dan viel er 'per ongeluk' al eens een stukje Toscaanse prosciutto van tafel (om niet te zeggen: hele lappen vlees...).
Omdat de dagen zo broeierig waren, ging ons levensritme drastisch naar beneden. Meestal lazen we (Steven bracht een halve bibliotheek mee) of zwommen we een beetje. Twee keer namen we de trein naar Firenze: de hoogoven van Toscane waar het dezer dagen 37°C is. Ik was er al enkele keren geweest, maar voor Steven was het de première. Hij studeerde ooit kunstgeschiedenis en ik zal het geweten hebben. Terwijl ik sloom van het ene schaduwplekje naar het andere probeerde te sleffen, debiteerde hij hele lappen kennis over de De Medici's, Michelangelo en niet te vergeten de Oostelijke deuren van de doopkapel bij de Duomo. Ik luisterde aandachtig, terwijl ik alvast mijn tweede meloenijsje van de dag bestelde en een halve fles lauw water in mijn gezicht sprenkelde. In de sjiekste winkelstraat greep ik mijn kans om ook even aan gastro-cultuur te doen. Bij het schattigste truffelwinkeltje ever, had ik een geanimeerd gesprek met de uitbaatster, terwijl Steven dan weer met een glazige blik naar buiten staarde. We schuimden de plaatselijke marktjes af en betaalden schandalig weinig voor kilo's lokale kazen, sappige perziken, rijpe tomaten en schaamteloze t-bone steaks. Onze keuken was nogal rudimentair, dus was ik verplicht om back to basics te gaan. Op onze tweede avond maakte ik dit super eenvoudig slaatje met radicchio: rode sla die een beetje doet denken aan witloof. Radicchio is nogal bitter van inborst, maar dat loste ik op met honing. De poes trok echter haar neus op voor zoveel vitamines, en liep met hoge staart het bos in.

Dit heb je nodig voor 4 personen (als bijgerecht)
2 stronkjes radicchio - 1 grote eetlepel honing - 3 eetlepels olijfolie - 1 eetlepel balsamico - een handvol walnoten, grofgesneden - versgemalen zwarte peper - zout (liefst fleur de sel)

Zo maak je het
Haal de buitenste blaadjes van de radicchio en hou ze apart. Snij de rest in fijne reepjes. Meng de honing met de olijfolie en de balsamico tot een vinaigrette. Voeg ze toe aan de reepjes radicchio en meng goed. Schep deze op de buitenste blaadjes (die nu fungeren als kommetjes). Werk af met de walnoten, zwarte peper en zout.
Lekker bij risotto!


  • Comments(0)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.