Get into my kitchen!

Get into my kitchen!

About the blog

"Staatshervormingen, Israël, Darfoer... Ik wil er alles over weten. Maar als ik bloedeerlijk ben, praat ik het liefst over eten. Koken kalmeert mij én maakt mij euforisch. Vrienden krijgen tegen wil en dank advies over recepten die ze perfect beheersen. Mijn familie gaat stiekem naar het fastfoodrestaurant om een keertje 'normaal' te eten. Daarom deze uitlaatklep: recepten én zelfgemaakte foto's uit mijn keuken. Mijn hoogste doel? SMAAK!"

Wil je iets vragen? Stuur gerust een mailtje naar info@evelienkooktlekker.be

Ontbijt op bed

What's on my mindPosted by Evelien Rutten Sat, February 14, 2009 13:48:20


Ik was zo iemand die Valentijn belachelijk vond. Dikke commerce. Gezever. Pff. Als ge al een officiële dag nodig hebt om uw lief graag te zien, is het maar erg met u gesteld.

Sinds ik zelf reeds drie maanden "van 't straat ben", zoals ze dat zo mooi plegen te noemen, ken ik geen grenzen meer. De meligheid die ik ooit zo verafschuwde is nu verweven in al mijn dagelijkse bezigheden. Ik maak een lunchpakket voor Steven en steek er uiteraard een klein liefdesbriefje bij. Als hij thuiskomt van het werk, wacht ik hem op met mijn grootste glimlach, de heerlijkste gerechtjes, kaarsen en wijn. Ik vertel hem elke ochtend hoe blij ik ben dat hij er is. Steven kent er zelf ook iets van. Als we vrijdagavond op restaurant gaan, komt hij binnen met een gigantische bos bloemen. "We hebben toch een date vanavond?!" Hij legt stapeltjes boeken naast mijn kant van het bed, die hij speciaal voor me heeft uitgezocht. "Dit ga je graag lezen." Als mijn blik gefronst is, zet hij Otis Redding op en gaat hij langzaam met zijn vingers door mijn haar. Als ik moeilijke emails moet beantwoorden, staat hij achter me met zijn handen op mijn schouders.

Vandaag is het dus 14 februari. En omdat we allebei nog nooit écht Valentijn hadden gevierd, met alle hartjes en rozen en boxershorts die daarbij horen, besloten wij om éénmaal alle remmen los te gooien. Zo stuurde ik hem deze ochtend naar de andere kant van Antwerpen om een brood te kopen. "Ja Steven, die bakker. Ergens anders hebben ze dat roggebrood niet."

Zodra hij de deur uit was, sprong ik uit bed om 12 ballonnen op te blazen. Hartvormige, welteverstaan. Daarna rende ik naar de kelder om de andere, met-gas-gevulde-ballonnen te halen (die ik daar gisteren al had verstopt). Ik haalde de mini-flesjes champagne van het terras, kookte eitjes, sneed een pompelmoes doormidden, legde de gerookte vis op een bord, sneed uitjes, schepte geraspte mierikswortel in een kommetje, zette thee, vergat bijna de aardbeien en zette alles zo fotogeniek mogelijk op het bed. Daarrond drapeerde ik 7 toepasselijke Valentijnscadeautjes (kaneelkaarsen, peperpoek, etc...). Mijn kaartje-met-liefdesboodschap was trouwens een beauty: een zoenend koppeltje bij zonsondergang. Als je 'm opendoet, hoor je "Hungry Eyes".

Toen Steven terug binnenkwam (met bloemen, hartvormige gebakjes, hartvormige kaas, een chocomoussetaartje en brood), bleek dat hij net zoals ik cadeautjes had verstopt onder het bed (en ze niet gezien van elkaar!). We kropen onder de dekens, dronken champagne, luisterden muziekjes en knoeiden dat het een lievelust was. As we speak is Steven nog een 'geheim' project aan het uitwerken. Straks gaan we naar de sauna én dineren (drie-gangen menu met als thema 'tango'). Zo. Nu weet u alles. Omdat we het stiekem toch wel héél leuk vinden, dit, worden wij voortaan een Valentijnskoppel. Nikse platte commerce. Gewoon leuk. Moet u ook eens doen!



  • Comments(1)//www.evelienkooktlekker.be/#post95