Get into my kitchen!

Get into my kitchen!

About the blog

"Staatshervormingen, Israël, Darfoer... Ik wil er alles over weten. Maar als ik bloedeerlijk ben, praat ik het liefst over eten. Koken kalmeert mij én maakt mij euforisch. Vrienden krijgen tegen wil en dank advies over recepten die ze perfect beheersen. Mijn familie gaat stiekem naar het fastfoodrestaurant om een keertje 'normaal' te eten. Daarom deze uitlaatklep: recepten én zelfgemaakte foto's uit mijn keuken. Mijn hoogste doel? SMAAK!"

Wil je iets vragen? Stuur gerust een mailtje naar info@evelienkooktlekker.be

't Zilte (recensie)

Evelien gaat op restaurantPosted by Evelien Rutten Mon, May 07, 2012 15:46:49

(eerder verschenen in Het Nieuwsblad)

Fijn dat er nog ruimte is voor architecturale projecten zoals het MAS, het recent geopende prestigieuze Museum aan de Stroom. De baksteenrode toren is als een baken van cultuur in tijden waarin we meer dan ooit behoefte hebben aan schoonheid. Die filosofie is helemaal doorgetrokken tot op de bovenste verdieping. Het is de nieuwe locatie van ’t Zilte, het restaurant van Viki Geunes. In dat heiligdom der heiligheden, waar brede, melkglazen deuren in slow motion voor je opengaan, schrijd je binnen in wat het meest stijlvolle restaurant van België moet zijn. Over grijs, hoogpolig tapijt wordt je de weg gewezen naar een gepolijst houten tafeltje. We worden met een vriendelijke glimlach welkom geheten door elke ober die ons pad kruist. Wie geluk heeft, zit aan het raam en kan genieten van een uitzicht tot ver in de haven van Antwerpen. Mijn disgenote en ik krijgen een tafel naast een muur van wijnflessen op enkele meters van Viki Geunes zelf, die geconcentreerd de afwerking van de borden superviseert. De prijzen op de menukaart zijn niet mals, zeker als je opteert voor een menu met bijpassende wijnen. Wij zijn benieuwd naar de goedkoopste formule (€ 65, € 85 incl.wijn) en houden het dus bij de lunch in drie gangen. Dat lijkt me een faire deal in een restaurant met twee michelinsterren. Hou wel in je achterhoofd dat de prijzen voor champagne en koffie ook van sterrenniveau zijn.

Onmiddellijk nadat we onze keuze bekend hebben gemaakt, schiet de geoliede machine in gang. Voor we een slokje champagne kunnen nemen, verschijnen de eerste hapjes. Er wordt opgesomd wat het allemaal is (gefrituurde knolselder, akkerpaddestoelen, wasabi, zwarte knoflook…) en vergeten er meteen de helft van. Mijn vriendin en ik kijken elkaar aan en hopen allebei dat de ander alles goed heeft onthouden. “Wat waren die pareltjes nu alweer?” We proeven, we knoeien met het sinaasappelpoeder, proberen de tafel netjes te houden en krijgen meteen een paar nieuwe bordjes. Dat blijft zo enkele minuten duren, zodat we nog geen kwartier na onze binnenkomst al compleet in de war zijn over wat we nu juist allemaal gekregen hebben. Bij al die gels, poeders en bevreemdende texturen zou je eigenlijk een kleine handleiding moeten krijgen. Eén hapje bestaat makkelijk uit zes of zeven verschillende, niet altijd even herkenbare componenten. Het is vooral interessant, “lekker” is een woord dat niet in me opkomt. De lunchformule betekent bij ’t Zilte blijkbaar dat het rush rush moet gaan. We zijn nog niet bekomen van de hapjesparade, of daar verschijnt ons voorgerecht: “tonijn”. Dat klopt, ergens op het bord ligt een lepeltje tartaar van tonijn. Maar er is ook appel, selder, inktvis, boulgour en radijs, allemaal in verschillende texturen, geserveerd met een bouillon van dashi (gedroogde tonijn). Het is net alsof Geunes continu aan het afvinken is: bittertje? Check. Zuurtje? Check. Krokantje? Check. Elk ingrediënt op het bord draagt het stempel van gedreven vakmanschap, maar we missen toch een tikje harmonie in dit gerecht. Het geheel is niet altijd beter dan de som der delen.

Het hoofdgerecht is kalfslende. Op het bord liggen vier genereuze sneetjes kalfsfilet, volkomen homogeen à point gegaard. Dit is puur vakmanschap. We krijgen ook twee lepeltjes draadjesvlees, met een ravissante, nostalgische diepgang. De saus die erbij wordt geschonken is een neutrale natuurjus. De garnituren zijn een eigentijdse interpretatie van “groentenkrans” met blaadjes van spruit, pompoenzalf, paddestoelen en een transparante gel van parmezaan.

Het dessert is een schilderijtje van ananas en pinda. Geen verwarring mogelijk hier, mijn lepel vindt blindelings de weg langs de méringue, de mini-crème brûlée, de sorbet, de krokantjes van pinda en de ananasschuimpjes. Bij de koffie komt er nog een tweede zoete ronde: een kar met friandises. Je mag kiezen uit macarons, chocoladetaart, passievruchtbonbons, madeleines, en nog vele andere goud- en chocoladekleurige lekkernijen.

Geunes heeft een ijzersterke reputatie en wordt op handen gedragen. Terecht. Een bezoekje aan ’t Zilte is een opwindende belevenis die je niet snel zult vergeten. Je krijgt gerechten te zien die zo hun plaatsje zouden kunnen krijgen in het museum beneden. Maar voor mij is het soms iets te technisch (“kijk eens wat ik allemaal kan!”) en net dat tikkeltje te weinig yummie. Het oog wordt voor 100 procent verwend, maar de ziel heeft nog een petit creux.


3/5

Op het bord:

2 x champagne (€ 34)

1 x water (€ 6)

2 x koffie (€ 24)

2 x menu à € 85 (€ 170)

Totaal: € 234

’t Zilte

Hanzestedenplaats 5

2000 Antwerpen

Tel: 03/283 40 40

www.tzilte.be

Openingsuren: van di tot za van 12u-14u en van 19u-21u. Gesloten op zo en ma.

  • Comments(1)//www.evelienkooktlekker.be/#post190