Get into my kitchen!

Get into my kitchen!

About the blog

"Staatshervormingen, Israël, Darfoer... Ik wil er alles over weten. Maar als ik bloedeerlijk ben, praat ik het liefst over eten. Koken kalmeert mij én maakt mij euforisch. Vrienden krijgen tegen wil en dank advies over recepten die ze perfect beheersen. Mijn familie gaat stiekem naar het fastfoodrestaurant om een keertje 'normaal' te eten. Daarom deze uitlaatklep: recepten én zelfgemaakte foto's uit mijn keuken. Mijn hoogste doel? SMAAK!"

Wil je iets vragen? Stuur gerust een mailtje naar info@evelienkooktlekker.be

Slow coffee

What's on my mindPosted by Evelien Rutten Fri, May 04, 2012 14:44:47

Er waren bedreigingen. Smeekbedes. Stille verwijten. Of ik dood was, misschien? Ziek? En of ik geen fatsoen meer had, zo maar van het toneel verdwijnen? Hoe durfde ik! Niet eens een verontschuldiging! Foei foei foei! En dies meer.

Wel. Hier ben ik weer. Ik neem aan dat iedereen gewoon doorging met leven, net zoals ikzelf. In de tussentijd werkte ik mezelf zo helegans te pletter dat er bijna sprake was van een haast trendy te noemen burn-out. Maar nu is de mist opgeklaard en klinkt er in de verte weer een echo van trompetgeschal. Een zweem van rust is wedergekeerd. En daarmee ook de zin om terug wat in de rondte te schrijven.

Wat heb ik al die tijd gedaan, vraagt u zich ongetwijfeld af.

Ik ga al bijna twee jaar wekelijks koken voor een Bekende Vlaming (zie Story). Verhalen dat ik hierover kan vertellen! Je staat drie uur in de keuken van de bv in kwestie te leuteren over hun huisdieren, hun reputaties en hun liedjesrepertoire. Je drinkt een glas cava of twee en begint te koken. De bv beseft dan dat je méér bent dan de riooljournalist waar hij/zij je aanvankelijk voor hield en begint opgelucht te vertellen. Sappige verhalen die jammer genoeg heel erg OFF THE RECORD zijn. Ik moet ook altijd heel erg de neiging onderdrukken om het toilet te gaan fotograferen. Ik ben er zeker van dat daar een markt voor is: de WC-BV-fans. Maar dat doe ik dus niet. Mijn rubriek is een vriendelijke rubriek waar geen messen in de rug worden gestoken. What happens in those kitchens, stays in those kitchens. Wie verlegen zit om anekdotes kan ik wel vertellen dat Nicole en Hugo mij zonder al te veel moeite aan het huilen brachten (ze hoefden niet eens de Pastorale te zingen), dat Jean-Marie Pfaff mij bloedernstig een Godin noemde en dat de dochter van Lien Willaert een verdomd moeilijke eter is. Voor de rest verwijs ik u door naar de wachtkamer van uw tandarts/huisarts (want zelf koopt u 'die boekskes' natuurlijk nooit).

Sinds vorige zomer recenseer ik ook wekelijks een restaurant in Het Nieuwsblad (weekend). De beste job ter wereld, niet? Helaas lig ik er ook wel wat van wakker. En dan heb ik het niet eens over maagzuur of indigestie. Soms is een restaurant niet zo goed, of zelfs slecht. Het uitschrijven van zo'n recensie gaat gepaard met een eindeloos wikken en wegen van woorden. Je stelt jezelf continu in vraag: wie ben ik om dit te schrijven? Je moet vertrouwen hebben in je eigen kunnen en je instincten. Het blijft afschuwelijk om mails te krijgen van verbouwereerde chefs. De kleinste vorm van kritiek (hoe zorgvuldig je het ook formuleerde) komt bij hen aan als een rechtstreekse aanval op hun restaurant. Gelukkig kom ik ook vaak in héél goede restaurants en dan is het makkelijk. Voortaan zal ik op deze blog af en toe zo’n recensie posten. Alleen de leuke, dat spreekt.

Verder kook ik nog wekelijks voor Flair en maak ik fijne reportages voor Het Nieuwsblad Magazine. Morgen kun je bijvoorbeeld lezen hoe ik van mijn ivoren toren moest komen en twee weken moest koken met producten van de Aldi en co. Geen makkelijke taak voor een foodsnob als ikzelf. Maar wie had kunnen denken dat een diepvrieskreeft van Lidl zo veel potentieel had? Ik beloof dat ik na publicatie enkele recepten zal posten.

Vorig jaar werd Goedele jammer maar helaas stopgezet. Ik mocht er de meest waanzinnige reportages voor maken. Nooit eerder zo veel stress gehad voor een blad, maar toch mis ik de opwinding, het avontuur, de waanzin.

En voor de rest? Steven en ik zijn bijna twee jaar getrouwd, Hera is een kokette peuter die in september naar de kleuterschool gaat en eind deze maand verhuizen we van ons appartement in Antwerpen naar een prachtig huis in Hemiksem. Een beetje the end of the world, maar Steven krijgt nu eindelijk zijn eigen bibliotheek en ik een eigen werkkamer én een joekel van een keuken met terras en tuin. Over die avonturen hoop ik u snel terug te berichten. In de tussentijd heb ik mijn Nespresso-cupjes even aan de kant geschoven en ben ik voor enkele dagen –een test- terug overgeschakeld op filterkoffie. Ik kreeg deze leuke kan met porseleinen filterhouder als persbericht en kon niet wachten om het uit te testen. Vorig jaar interviewde ik een barista en zij vertelde dat dit de nieuwe trend zou worden: slow coffee. Terug tijd nemen om water te koken en het koffiegruis langzaam te overgieten. Het aroma brengt me terug naar de tijd dat ik nog thuis woonde bij mijn ouders. Elke avond werd er koffie gezet door mijn moeder. Als ik klaar was met studeren en van mijn kamer naar beneden kwam, rook ik de koffie al als ik bij de trap kwam. Nooit gedacht dat ik dàt gevoel ooit zo erg zou gaan missen… Nu heb ik zelf een dochter die natuurlijk nog veel te klein is voor koffie, maar ze houdt wel al van de geur. Het is een begin.

Tot snel.

  • Comments(8)//www.evelienkooktlekker.be/#post189