Get into my kitchen!

Get into my kitchen!

About the blog

"Staatshervormingen, Israël, Darfoer... Ik wil er alles over weten. Maar als ik bloedeerlijk ben, praat ik het liefst over eten. Koken kalmeert mij én maakt mij euforisch. Vrienden krijgen tegen wil en dank advies over recepten die ze perfect beheersen. Mijn familie gaat stiekem naar het fastfoodrestaurant om een keertje 'normaal' te eten. Daarom deze uitlaatklep: recepten én zelfgemaakte foto's uit mijn keuken. Mijn hoogste doel? SMAAK!"

Wil je iets vragen? Stuur gerust een mailtje naar info@evelienkooktlekker.be

Evelien goes Colmar

Evelien gaat op restaurantPosted by Evelien Rutten Wed, November 10, 2010 15:52:02

Wij waren thuis met vier kinderen. Het waren de vroege jaren '80 en het woord "tweeverdieners" moest nog worden uitgevonden. De wereld van fine dining was op z'n zachtst gezegd science fiction voor mij. Niet dat we nooit buitenshuis aten. Af en toe kregen we een braadworst op de markt en minstens één keer per maand gingen we met z'n allen naar Shopping 1 in Genk. Daar was het zogenaamde "Sarma-restaurant" gevestigd, nu beter bekend als Lunch Garden. Mijn vader had er zelfs een klantenkaart. Daarnaast kon je ons geregeld vinden bij O Geros Tou Morya, een Grieks frituur-eethuis waar ik mijn eerste souvlaki naar binnen smikkelde. Maar hét hoogtepunt van verfijning was toch de Chinees in Zutendaal. Daar gingen we naartoe als er iets te vieren viel, zoals een diploma notenleer.

Mooie herinneringen.

Ze kwamen allemaal weer naar boven toen ik deze middag over de A12 reed, van Brussel naar Antwerpen. Vanuit de verte zag ik het bord "COLMAR" opdoemen. Het was iets na 12u en mijn bioritme duwde het knopje 'honger' in. De gedachte aan goede, simpele Vlaamse kost gaf de doorslag. Ik hou ergens wel van dat soort etablissementen, waar ik mijn jeugd opnieuw beleef. Impulsief maakte ik ter hoogte van Ikea een U-turn. Terwijl ik de parking opreed, besefte ik dat ik nog nooit bij een Colmar heb gegeten. "Het zal wel zoiets zijn als Lunch Garden," dacht ik bij mezelf. Ik opende de deur en was meteen gedesoriënteerd. Waar waren de grote stapels dienbladen? De aanschuifzone? De karretjes met slordig gestapelde vuil servies? Ik stond aan de grond genageld en had geen flauw idee wat er van mij verwacht werd. Gaan zitten? Aanschuiven? In het midden van de ruimte stond een groot saladebuffet, een dessertenbuffet en een drankautomaat. Terwijl ik bedremmeld rondkeek, zag ik een serveerster aan een tafel staan. "Aha!" Toen pas begreep ik dat Colmar zowaar een écht restaurant is, waar je aan tafel bediend wordt. Dat was nu ook weer niet de bedoeling, maar ik was er nu toch. Ik nam plaats aan een tafeltje voor twee en nog voor ik goed en wel mijn jas had uitgedaan, stond de vriendelijke jongedame voor mijn neus.
"Weet u het al?"
"Euh, nee?"
"Kent u het systeem?"
"Het systeem? Neen, dat ken ik niet."
(...)
"Oke. Kijk. Hier op de placemat zie je de drie mogelijkheden..."
Ik luisterde aandachtig en bleef lang en geconcentreerd naar de papieren placemat staren. De jongedame gaf me zowaar 5 seconden bedenktijd.
"Weet u het nu al?"
Ik koos voor de simpelste formule: voorgerecht en hoofdgerecht + drank (19 euro).
Colmar is als het ware een kruising tussen een zelfbedieningsrestaurant en een echt restaurant. De voorgerechten moet je zelf gaan opscheppen, het hoofdgerecht wordt aan tafel geserveerd. Ik wandelde met mijn bordje naar het buffet en voelde het trouwfeestsyndroom opkomen: veel te veel opscheppen in één keer. Het werd een bizarre combinatie van koolsla, kippenreepjes, sla met spekjes, een pakje ham, een beetje pastasla, een half ei en cocktailsaus. Voor de gezondheid afgewerkt met een lepeltje rozijnen en pompoenpitten. Allemaal vers en lekker. Niets op aan te merken. Niks uit een potje. Na een beleefd "Gaat u nog eens terug?" werd mijn bord propertjes weggenomen. Niet lang daarna verscheen het hoofdgerecht. Ik knipperde eens met mijn ogen. Wat the fuck? Ik had het lichtst klinkende gerecht op de kaart besteld -een zalmfilet en croûte- en kreeg een bord met de meeste calorieën ever. De zalmfilet was gebakken in bladerdeeg en zwom in een vijver van béarnaise. Daarnaast lag een slaatje dat overgoten was met een romige dressing. Verder een grote aardappel uit de oven, gevuld met roomkaas. Mijn knoop sprong al spontaan van mijn broek gewoon door ernaar te kijken. Ik was binnengestapt met een nostalgisch verlangen naar vol-au-vent, ballekes in tomatensaus en kip-curry. In de plaats kreeg ik een schotel die te chic is voor een wegrestaurant en niet chic genoeg voor een gewoon restaurant. Ik at de helft op en dronk er een cola light bij voor de vertering.

Conclusie?
Bij Colmar krijg je waar voor je geld. De porties zijn erg ruim (iets te, naar mijn smaak) en alles is versgemaakt. Je hebt zeker geen gaarkeukengevoel zoals bij Lunch Garden. Misschien is er iets te weinig keuze in de hoofdgerechten (± 5).

  • Comments(2)//www.evelienkooktlekker.be/#post185