Get into my kitchen!

Get into my kitchen!

About the blog

"Staatshervormingen, Israël, Darfoer... Ik wil er alles over weten. Maar als ik bloedeerlijk ben, praat ik het liefst over eten. Koken kalmeert mij én maakt mij euforisch. Vrienden krijgen tegen wil en dank advies over recepten die ze perfect beheersen. Mijn familie gaat stiekem naar het fastfoodrestaurant om een keertje 'normaal' te eten. Daarom deze uitlaatklep: recepten én zelfgemaakte foto's uit mijn keuken. Mijn hoogste doel? SMAAK!"

Wil je iets vragen? Stuur gerust een mailtje naar info@evelienkooktlekker.be

Hospital food

What's on my mindPosted by Evelien Rutten Wed, April 28, 2010 14:14:01


Terwijl ik gisteren het plastic deksel van een bord met kipfilet, puree en appelmoes prutste, kon ik de gedachte niet van me afzetten dat sommige dagen to-taal anders verlopen dan je zou denken bij het opstaan. Het begon om half 6, toen er in Hera's buikje een gorgelend monster ontwaakte. De eerste pamper van de dag beloofde niet veel goeds, dus maakte ik voor de zekerheid even een afspraak met de pediater. Gewoon om zeker te zijn. Groot was mijn verbazing toen ik haar anderhalf uur later al mocht "inchecken" in het ziekenhuis. Mijn kind was volledig gedehydrateerd en dat op één nacht tijd. Voor ik tijd had om weg te kijken, zag ik hoe ze een plastic tube door haar neus joegen, richting maagje. De mama moest al haar plannen opbergen en mee inchecken, "voor een dag of drie". Niet dat ze een comfortabel ziekenhuisbed kreeg met handige gadgets (up & down). Neen, zij mocht "rooming in" in de lawaaierigste uitklapsofa aller tijden. Zodra je over de eerste schok heen bent en er zeker van bent dat het nu wel beter zal gaan met je kind, kun je overgaan tot de orde van de dag. Zoals: wat staat er op het menu? In een niet zo ver verleden (3,5 maanden om precies te zijn) lag ik zelf 5 dagen in het ziekenhuis, in de gang hiernaast. Toen was ik zo van mijn melk dat ik bizar genoeg écht genoot van het zachte, mild gekruide voedsel dat ze mij drie keer per dag voorschotelden. Precies wat een door de mangel gehaalde vrouw nodig heeft. Maar als je weer op de been bent en als niet zwangere vrouw wederom hebt kunnen genieten van de pittigste kruiden die moeder aarde te bieden heeft, valt het ziekenhuiskostje dik tegen. Wit brood met confituur uit een potje als ontbijt: het is van de jeugdbeweging geleden. Uitgedroogd vlees met puree uit een pakje en "jagerssaus", wat dat ook moge betekenen. Een yoghurtje als dessert. Hoe droevig is nu zoiets? Hera zelf heeft gelukkig niet te klagen. Die krijgt onophoudelijk alles wat haar hartje begeert. Dus zit ik hier met een hangerige baby aan mijn borst gekluisterd, die om het uur de watervallen van Niagara op mij loslaat. Dweilen met de kraan open, noem ik dat. Gelukkig drupt er continu voedzaam vocht in haar lijfje en gaat haar gewicht weer omhoog. Nog enkele dagen en ze mag weer naar huis. In de tussentijd lees ik de krant, rommel ik wat op Facebook en verveel ik me verder steendood. Kan er iemand zo vriendelijk zijn mij wat te entertainen? Al is het maar met een raadseltje of zo?

  • Comments(14)//www.evelienkooktlekker.be/#post163