Get into my kitchen!

Get into my kitchen!

About the blog

"Staatshervormingen, Israël, Darfoer... Ik wil er alles over weten. Maar als ik bloedeerlijk ben, praat ik het liefst over eten. Koken kalmeert mij én maakt mij euforisch. Vrienden krijgen tegen wil en dank advies over recepten die ze perfect beheersen. Mijn familie gaat stiekem naar het fastfoodrestaurant om een keertje 'normaal' te eten. Daarom deze uitlaatklep: recepten én zelfgemaakte foto's uit mijn keuken. Mijn hoogste doel? SMAAK!"

Wil je iets vragen? Stuur gerust een mailtje naar info@evelienkooktlekker.be

Milk Inc.

What's on my mindPosted by Evelien Rutten Fri, January 22, 2010 19:01:32
Mag ik u voorstellen aan mijn dochter? Haar naam is Hera, ze weegt 4 kilo en is 51 cm lang. Haar voornaamste bezigheden zijn slapen, onweerstaanbaar zijn en melk drinken.

Het kwam zo.

Na 9,5 maand zwanger zijn besloot ik dat het welletjes was geweest. Na weken binnen zitten als een kluizenaar, de koffers klaar bij de deur, besloten Steven en ik vorige vrijdag nog eens ouderwets 'uit' te gaan. Ik bracht een paar streepjes make-up aan en legde mijn haar in een hippe plooi. Alzo waggelden we naar een fijn restaurantje, waar ik géén vettige kost bestelde (al die goedbedoelde adviezen ook...) maar een frisse Caesar salade. Daarna ging het richting cinema, waar we kozen voor een romantische komedie (It's complicated). Rond half 1 's nachts reden we weer naar huis. Ik vond dat Steven zo wild reed, want elk gaatje in het straatdek voelde aan als een rollarcoaster. Eenmaal thuis kreeg ik al snel in de smiezen dat een gewone nachtrust er niet meer in zou zitten. Steven lag inmiddels al met zijn pyama in bed te lezen, toen ik hem rustig informeerde dat we best metéén naar het ziekenhuis vertrokken.
Gelukkig stonden onze koffertjes dus al klaar, maar terwijl ik met de deurklink in de hand stond, speelde Steven het klaar om op zijn gemak ook nog de iPod-dock mee in te pakken. "Er moet wel muziek zijn hè Evelien!"
Steven is al maanden aan het oefenen voor zijn rijbewijs en dit was het ultieme moment waarvoor hij zo gezweet had: de rit naar het hospitaal met zijn zwangere vriendin. Steven rijdt inmiddels zeer goed, maar slaagde er toch in om in derde versnelling te vertrekken, zodat we schokkend tot stilstand kwamen in het midden van de straat. Het kon me weinig schelen. Ik dacht dat een bevalling rustig op gang kwam, met wat lichte weeën die gaandeweg heviger zouden worden. Maar zo was het dus niet. Ik had meteen weeën om de twee à drie minuten. En ze deden pijn. Nikske rustig op gang komen dus!
Bij de spoedgevallen stuurden ze ons naar de 1e verdieping, waar één eenzame vroedvrouw ons welkom heette. Bleek dat ik al 5 cm ontsluiting had! Daar moet je normaal 5 lange uren voor afzien, maar die had ik dus al mooi in mijn binnenzak.
Daarna werd het snel heftiger en pijnlijker. Ik mocht in het bad en probeerde de weeën zeer filmisch (puf puf puf) op te vangen. Dat lukte min of meer. Maar de weeën kwamen steeds sneller, zodat ik tussendoor totaal niet meer kon recupereren. Eén langgerekte pijn die me werkelijk waar deed bidden tot God. Dat was lang geleden. Op den duur smeekte ik om een epidurale verdoving. Aangezien het op dat moment ongeveer 4 uur 's nachts was, moest de anaesthesist uit zijn bed gebeld worden. "Hij is er over 10 minuten". Toen heb ik opnieuw tot God gebeden. Dat die tien minuten zo snel mogelijk voorbij zouden gaan. En ze gingen voorbij. Terwijl ik stilaan in een delirium terechtkwam, ging de deur open en stapte hij binnen. Naar mijn gevoel was die man God in hoogst eigen persoon. Nadat ik met zéér veel moeite uit het bad was geklauterd en een bolle rug maakte op het bed, stak hij de dikste naald die je ooit gezien hebt in mijn rug. Maar de verlossing, de euforie... Zo high als een wolkenkrabber riep ik tegen iedereen die het wou horen hoe GEWELDIG ik me voelde! Beetje genant, maar kom.

Daarna werd het minder leuk. Ons meisje wou niet indalen en had een onregelmatige hartslag. Wat volgde was pure horror. Blikken werden ernstig. Ik kreeg een zuurstofmasker. De kamer liep ineens vol met mensen die de kleinste maat reanimatiekit uitpakten. Ik bespaar jullie de verdere details, maar het heeft niet veel gescheeld of... Neen, ik ga het niet eens opschrijven.

De grote held tijdens mijn bevalling was niet ondergetekende, maar Steven. Ze zeggen wel eens dat mannen niets kunnen doen, behalve aan de zijlijn een beetje toekijken. Maar Steven deed meer dan dat. Hij is degene die me erdoor heeft gesleurd, die me energie gaf, die ik vertrouwde. Niemand anders in de hele wereld had zijn plaats kunnen innemen.

Na de bevalling moest Hera 24 uur in een couveuse liggen en Steven ontpopte zich tot de vader waarvan ik gehoopt had dat ik 'm ooit zou vinden in mijn leven. Het was ongelooflijk ontroerend om die liefde in zijn ogen te zien, die bezorgdheid, die betrokkenheid. Het ene moment leest hij alvast een tekst van Rilke voor ("je kunt niet vroeg genoeg beginnen Evelien, het gaat om het RITME") en twee minuten daarna spreekt hij over een "prikkie wikkie" als Hera haar eerste spuitje krijgt. Hij zorgt ervoor dat ik me gedragen voel, dat ik er niet alleen voorsta en dat dit zowat de mooiste ervaring uit mijn leven is.

Hera zelf is het mooiste meisje ter wereld, dat staat vast.

En ik? Ik ben tijdelijk gebombardeerd tot melkfabriek, 24 uur per dag geopend. Wie ooit zelf is bevallen, moet ik niet uitleggen hoe je je eigen lichaam tijdelijk niet meer herkent. Maar het herstel is ingezet. En ik hoef maar in de ogen van mijn dochter te kijken of ik besef dat ik het morgen allemaal opnieuw zou doen. Ze is er! En zo is het goed.


  • Comments(25)//www.evelienkooktlekker.be/#post156