Get into my kitchen!

Get into my kitchen!

About the blog

"Staatshervormingen, Israël, Darfoer... Ik wil er alles over weten. Maar als ik bloedeerlijk ben, praat ik het liefst over eten. Koken kalmeert mij én maakt mij euforisch. Vrienden krijgen tegen wil en dank advies over recepten die ze perfect beheersen. Mijn familie gaat stiekem naar het fastfoodrestaurant om een keertje 'normaal' te eten. Daarom deze uitlaatklep: recepten én zelfgemaakte foto's uit mijn keuken. Mijn hoogste doel? SMAAK!"

Wil je iets vragen? Stuur gerust een mailtje naar info@evelienkooktlekker.be

Bijna op het kookpunt

What's on my mindPosted by Evelien Rutten Thu, December 31, 2009 10:45:54
Als er mij zelfs al ongeruste mails bereiken vanuit Zwitserland (!) kan ik niet anders dan toch even in de pen kruipen en een teken van leven geven. Ik weet het, lieve bloglezers, ik heb jullie schandelijk verwaarloosd. Maar de pen hangt voorlopig aan de wilgen. 

Ik ben nog niet bevallen van mijn dochter, maar sta wel op het punt dat te doen. Ik ben 39,5 week zwanger en officieel uitgeteld op maandag 4 januari. Gisteren was ik voor een laatste check-up bij de gynaecoloog. Met de baby gaat alles prima, maar ik kreeg toch ook verontrustend nieuws. Ik dacht altijd dat ik (om het met de woorden van mijn fijne vriendin Ester te zeggen) een bekken heb 'als een autostrade', maar dat blijkt niet zo te zijn. Tot nog toe was ik redelijk zen. Voor mij geen  epidurale verdoving, alles zo natuurlijk mogelijk. Tot de gynaecoloog met een ernstig gezicht het -mogelijke- verloop van de bevalling begon te schetsen: "Als je volledige ontsluiting hebt, gaan we eerst een uur proberen persen. Dan halen we de zuiger erbij.  Als dat niet lukt, zal de vroedvrouw mee helpen duwen. Pas daarna gaan we over op keizersnede." 

Slik.

Ik dacht dat de weeën het pijnlijkst zouden zijn (wat meestal zo is), maar na die gruwelijk pijnlijke periode heb ik dus nog een heel pakket uitdrijfmaatregelen om naar uit te kijken. 

Maar goed. This too shall pass.

Waar ik me in de tussentijd mee bezighoud? Tijdens de lange aanloop naar Kerstmis, voelde ik mijn lichamelijke krachten afnemen en daarmee ook de zin in koken. Voor het eerst in onze relatie heeft Steven trouwens een gerecht resoluut aan de kant geschoven en boterhammen gegeten. Ik weet niet wat me bezielde. Het begon als een moussaka, maar dan met gewone bolognaisesaus (waaraan ik nu lichtjes verslaafd ben). Wegens gebrek aan aubergines gebruikte ik courgettes. De aardappelschijfjes (van zeer vastkokende aardappels) stak ik er gewoon rauw tussen. De ovenschaal ging veel te laat in de oven. Resultaat? Harde, oneetbare brei. Nachtje laten staan om de aardappels wat zachter te laten worden zou mogelijke oplossing kunnen zijn. Zo gezegd zo gedaan. Dan plots van strategie veranderen en er "iets Mexicaans" van maken. Ik schepte de volledige ovenschaal in een diepe pot en voegde een blikje tacosaus, een bokaaltje jalapeno pepers, wat rode uiringen, komijn, koriander, rode bonen en room toe. Uurtje laten sudderen. Nieuwe ovenschaal fabriceren, met laagjes tortilla ertussen. Afwerken met een soort kaassaus. Wegens gebrek aan geraspte kaas gebruikte ik Maredsous smeerkaasjes (light met baconsmaak). 

Werkelijk enorm yukkie. Integraal in de vuilnisbak mogen kieperen. 

Sindsdien eten wij vooral hummus met brood en zo. 

Steven blijft werken tot de baby is geboren, dus breng ik de dagen alleen door. Ik heb weinig behoefte aan sociaal contact, ben nogal in mezelf gekeerd nu. Lopen, wandelen, me verplaatsen, alles doet pijn en kost enorm veel moeite. Ik voel me een opgeblazen, logge olifant. Er is nog maar één paar schoenen dat me past. De veel te dure, handgemaakte, totaal onelegante wandelschoenen die eigenlijk nooit goed pasten maar nu als gegoten zitten en waarvoor ik oneindig dankbaar ben.

De nachten zijn verschrikkelijk. Om de 2 uur word ik wakker omdat mijn handen en armen volledig gevoelloos zijn. Of heb ik een opstoot van maagzuur. Of is mijn neus uitgedroogd. Of...

Dus kijk ik televisie. Steven installeerde digitale tv en aangezien we één maand gratis Prime TV hebben, bestel ik plusminus vijf films per dag. 

En zo gaan de dagen voorbij. Af en toe streel ik over mijn buik en voel ik mijn kleine meisje stampen of zich verplaatsen. Hoe zal ze eruit zien? Op wie zal ze lijken? Zal ze gelukkig worden? Ik voel hoe ik stilletjesaan mama word. Steven vertroetelt me op alle mogelijke manieren en vindt het vreselijk dat hij niet meer kan doen. 

Maar over enkele dagen (of weken?) is het zover. En daarna... Zal ik hopelijk weer zin krijgen in koken!

Tot het zo ver is, mijn liefste lezers, hoe jullie goed. Maak er een prachtig eindejaar van. We zien elkaar snel.


  • Comments(10)//www.evelienkooktlekker.be/#post154