Get into my kitchen!

Get into my kitchen!

About the blog

"Staatshervormingen, Israël, Darfoer... Ik wil er alles over weten. Maar als ik bloedeerlijk ben, praat ik het liefst over eten. Koken kalmeert mij én maakt mij euforisch. Vrienden krijgen tegen wil en dank advies over recepten die ze perfect beheersen. Mijn familie gaat stiekem naar het fastfoodrestaurant om een keertje 'normaal' te eten. Daarom deze uitlaatklep: recepten én zelfgemaakte foto's uit mijn keuken. Mijn hoogste doel? SMAAK!"

Wil je iets vragen? Stuur gerust een mailtje naar info@evelienkooktlekker.be

Bananenflensjes

ZoetPosted by Evelien Rutten Wed, September 23, 2009 15:41:28

De opmerkzame lezer heeft al lang gezien dat er bovenaan mijn blog iets is veranderd. Ik ben niet langer 35, maar 36. Richting 40, zullen we maar zeggen. Niet dat het me ene moer kan schelen: nog nooit zo goed in mijn vel gezeten! Maar ik wijk af. Deze verjaardag dreigde er eentje te worden zoals alle voorgaande verjaardagen: wééral geen verrassingsfeest. Ik snak er al mijn hele leven naar om een donkere, stille ruimte binnen te komen waar dan ineens het licht aangaat en al mijn vrienden in koor "surprise!" roepen. God weet dat ik hints heb gegeven. Verbaal én schriftelijk. Het mocht nooit baten. Maar dit jaar is er een Steven in mijn leven. En wat hij gepresteerd heeft, is een Oscar waard. Niemand heeft me ooit zo voor de gek kunnen houden als hij...

Mijn verjaardag was op maandag. Niet meteen een glamoureuze dag. Je zou denken dat we mijn verjaardag al op zaterdag of zondag zouden vieren, maar ik had maanden geleden al beloofd om de verjaardagsbrunch van een collega te verzorgen. Koken voor 120 man: je bent er al snel een weekend mee zoet en dan blijft er helaas geen tijd meer over voor eigen verjaardagsfeestjes. Op zondagmiddag kwam ik iets vroeger thuis dan aangekondigd. Steven stond op dat moment een ui te snijden en zei: "Ik dacht zo bij mezelf, ik maak eens een omelet." Waarop hij de uisnippers in een doosje deed en in de koelkast deponeerde. Ik herinner me dat ik dat nogal vreemd vond, maar dacht er verder niet meer over na.

En toen kwam maandag. Ik ben nogal een gewoontedier: sinds december 2003 eet ik bijna elke ochtend een kom muesli, gemengd met een handje Fruit & Fibre van Kellogg's. Slechts zelden wijk ik af van dat patroon. Steven hield me tegen en met nog half gesloten slaapogen wandelde hij naar de keuken, iets mompelend in de zin van "'tis juverjaardag ju krijgtontbijtopbed". Op dat moment had ik dus al 2 dagen niet meer in de koelkast gekeken.

Rond 3u belde hij me op mijn gsm: "Zorg dat je zeker om 17u thuisbent."
"Waarom? Toe! Vertel het!"
"Neen. Ik zeg niets. Je moet er ZIJN. Dat is het belangrijkste."

Hmm... Mijn brein begon te werken. Zou hij het hele huis van boven tot onder gekuist hebben? Zou er eindelijk een nieuwe vaatwasser geleverd worden? Zouden alle boeken eindelijk in een boekenrek geplaatst zijn? Ik kwam er niet uit.

Om vijf uur 's avonds wandelde ik mijn eigen, doodstille appartement binnen. Ik ging van kamer tot kamer... Niets. Maar toen ging de bel en werden er bloemen geleverd. Een prachtige, grote bos bloemen! Die Steven toch. Zo lief! Ik schikte de bloemen in een vaas en besloot een glaasje water te drinken. Ik opende de koelkast en... mijn adem stokte. In die koelkast, mijn koelkast, lagen 8 flessen cava en zo'n 16 pintjes. En daarnaast nog een hoop tupperware dozen en kommen die afgedekt waren met aluminiumfolie. En toen kwam Steven binnen.

"Krijgen we bezoek?" Vroeg ik aarzelend.
"Misschien. Ja. Een paar mensen."
"Wie dan???"
"Je zult het wel zien."

Waarop hij langs alle hoeken en kanten potjes en pannen tevoorschijn haalde. Ik stond erbij en begreep er niets van. Hoe? Wat? Waar? Wanneer? Steven had blijkbaar het héle weekend stiekem gekookt (zelfs 's nachts!) om een Indonesische rijsttafel in elkaar te flansen. Ik had er to-taal niets van gemerkt. Plots stonden er meer dan 10 geweldige gerechten op tafel en kwamen mijn beste vrienden één voor één binnengedruppeld. Wat een feest! Wat een verrassing! Ik was diep ontroerd...

Als iemand zo lief is voor jou, ga je automatisch lief terug doen. Zo ben ik gisteren afgeweken van mijn vastgeroeste ontbijtroutine en maakte ik een speciaal verrassingsontbijt voor Steven: bananenflensjes. Sta mij toe even op te scheppen over deze verrukkelijke creatie. Nog nooit ofte nimmer at ik zulke lekkere flensjes. Ze zien eruit als American pancakes en ze smaken het lekkerst met esdoornsiroop (maple syrup). Let erop dat de bananen goed rijp zijn, dan kun je ze makkelijker pletten én het zorgt voor een buitenaards lekker aroma. Dit moet je gewoon proberen!

Dit heb je nodig voor 10 stuks
2 zeer rijpe bananen - 2 eieren - een kopje bloem - 1,5 dl volle melk - 1 theelepel kaneelpoeder- 2 eetlepels honing - 1 zakje vanillesuiker

Zo maak je het
Plet de bananen met een vork in een diepe kom. Voeg de rest van de ingrediënten toe en roer tot een glad beslag. Het moet goed dik zijn, niet te loperig. Verhit een pan met wat olie of boter. Neem een kleine pollepel (eerder een sauslepel) van het beslag en laat dit rustig in het midden van de pan glijden. De bedoeling is om kleine, dikke pannenkoeken te maken van zo'n 8 cm doorsnede. Draai dus niet rond met de pan. Zodra de bovenkant van het beslag er dof gaat uitzien, kun je de pannenkoek voorzichtig omdraaien met een spatel. Laat nog 1 minuut rustig bakken en schep op een bord. Bak zo de hele stapel en serveer meteen. Lekker met esdoornsiroop, bruine suiker of bloemsuiker.



  • Comments(10)//www.evelienkooktlekker.be/#post148