Get into my kitchen!

Get into my kitchen!

About the blog

"Staatshervormingen, Israël, Darfoer... Ik wil er alles over weten. Maar als ik bloedeerlijk ben, praat ik het liefst over eten. Koken kalmeert mij én maakt mij euforisch. Vrienden krijgen tegen wil en dank advies over recepten die ze perfect beheersen. Mijn familie gaat stiekem naar het fastfoodrestaurant om een keertje 'normaal' te eten. Daarom deze uitlaatklep: recepten én zelfgemaakte foto's uit mijn keuken. Mijn hoogste doel? SMAAK!"

Wil je iets vragen? Stuur gerust een mailtje naar info@evelienkooktlekker.be

Solociccia (Panzano in Chianti)

Evelien gaat op restaurantPosted by Evelien Rutten Tue, September 08, 2009 15:57:18

Deze morgen kreeg ik een mailtje van mijn boekhouder. Bij het opstellen van mijn jaarrekening bleek dat de restaurantkosten "aanzienlijk" waren gestegen het afgelopen jaar. Dat deed me eraan denken dat ik nog moest rapporteren over de ge-wel-di-ge restaurants die ik bezocht in Toscane. En waarom geen volledig nieuwe categorie "restaurantbesprekingen" in het leven roepen? Ik word sowieso om de haverklap gebeld en gemaild door wanhopige mensen die op zoek zijn naar het laatste, hippe, trendy restaurantje. Bij deze hoop ik hen van dienst te kunnen zijn. Niet dat ik altijd op zoek ga naar hipper dan hip. Integendeel. Als het maar authentiek en lekker is.

We beginnen dus in Toscane (volgende keren dichter bij huis, beloofd!). Een onooglijk klein dorpje, Panzano in Chianti. Chianti is de streek waar de Chianti wijnen vandaan komen, maar zover was u zelf ook al. Nu, de typische fles waarin deze wijn wordt gebotteld heet "fiasco". Als er ooit een meer toepasselijke naam werd bedacht... Ik ben geen fan van de chiantiwijn, zoveel is zeker. Een bezoek aan de streek is aangenaam, maar dan vooral voor het landschap. Tijdens onze doortocht ontdekten Steven en ik de 'beste beenhouwer van Italië'. Je leest zoiets in de boekjes en je gelooft dat dan maar. Uit nieuwsgierigheid gingen we er even naar binnen. We werden meteen getroffen door de sympathieke, joviale sfeer. Bleek dat de slager, Dario Cecchini, een restaurant had geopend pal tegenover de slagerij. We lazen het foldertje en waren meteen geïntrigeerd. Zijn restaurant is nogal eigenzinnig. Je kunt er enkel binnen als je gereserveerd hebt, om 19u of om 21u. Je moet aanschuiven aan één tafel ("in convivio"), dus geen tête à têtes. Er is geen menu, je krijgt wat de pot schaft. Je betaalt 30 euro per persoon (all in). Er zijn wel steeds 6 verschillende vleesgerechten die in gangen worden opgediend én je moet met honger aan tafel gaan. Dat hoef je ons geen twee keer te zeggen! We maakten prompt een reservatie voor enkele dagen later.

De dagen ervoor probeerde ik een beeld te vormen van wat ons te wachten stond. In mijn geestesoog zag ik een lange houten tafel, met aan weerszijden twee houten banken zonder leuning. Grote schotels vol dampend vlees met blinkende vetranden, opgediend door dikke beenhouwersgasten in bebloede schorten. Een beetje middeleeuws, eigenlijk. Hoe verkeerd was ik! Het restaurant is licht, elegant en super modern van inrichting. Veel wit, blank hout en enkele rode accenten. Op tafel staan wijn, olijfolie, brood en verse rauwe groentjes klaar. Steven en ik arriveerden eerst. We waren razend benieuwd naar de andere gasten die bij ons aan tafel zouden aanschuiven, want dat bepaalt toch een groot deel van de sfeer. Zouden er Japanse toeristen bij zijn? Een oud Italiaans echtpaar? Aanstellerige foodsnobs? We schonken onszelf alvast een glaasje wijn uit en bestudeerden de menukaart van die dag.

De eerste andere gasten die binnenkwamen, waren drie Duitsers. Aangezien Steven in een vorig leven veel Duits heeft gesproken, kwam het gesprek meteen op gang. In zijn mooiste, accentloze Duits richte hij het woord tot hen: "Möchte ich das Sprudelwasser?". En we waren vertrokken voor de avond. Het waren intelligente, welbespraakte, interessante mensen die zowat de hele wereld gezien hadden. Het tweede groepje gasten waren... Belgen! Een Westvlaams gezin met twee tienerkinderen. Blijkbaar had dit restaurant ook in het magazine "Grande" gestaan, in een special over Toscane. Het waren super sympathieke mensen, maar wat mij het meest charmeerde waren de tafelmanieren van de kinderen. Ze proefden van alles een beetje, ook al wisten ze niet of ze het gingen lusten. Ze namen op een aangename manier deel aan het gesprek, zonder opdringerig te zijn. Ze zwegen wanneer de anderen aan het woord waren. Zo wil ik ook wel een koppel kinderen! Maar dit terzijde.

De eerste gang arriveerde: een schaal met crostini's. Gegrild brood met warme ragu. Dat is een soort bolognaise saus die enkel uit vlees bestaat. Meteen een voltreffer! De hele tafel mompelde goedkeurend. Meer van dattum!

De volgende gerechten die op tafel werden gezet waren gefrituurde salieblaadjes, gefrituurd varkensvlees en kort geschroeide tartaarballetjes van rund. Mijn God, vlees van deze kwaliteit had ik al lang niet meer geproefd. Middenin elk balletje stak een takje rozemarijn, voor extra smaak.

We proefden van het brood en de rauwe groentjes met olijfolie. En toen kwam het volgende vleesgerecht al op tafel: dunne plakjes rosbief van het sappigste rundvlees, in een sausje van salie en heerlijke olijfolie. Zeer elegant gepresenteerd op grote, witte schalen. Daarna volgden nog verrassende sla van soepvlees (!) met rauwe groenten en een sudderpotje van stoofvlees met rode uien. Het lijkt veel, maar de porties an sich waren nooit te ruim. Ik had helemaal niet het gevoel dat ik me had overeten. Integendeel: ik had genoten, geproefd, vingers en duimen afgelikt.

De maaltijd werd afgesloten met koffie, cake en zes flessen schnapps op tafel. Bijna euforisch namen we afscheid van onze medegasten. Zonder overdrijven: een wonderlijke avond.

Solocichia
Via Chiantigiane 5
Panzano in Chianti (Firenze)
055-85 27 27
www.solocicchia.it





  • Comments(1)//www.evelienkooktlekker.be/#post146