Get into my kitchen!

Get into my kitchen!

About the blog

"Staatshervormingen, Israël, Darfoer... Ik wil er alles over weten. Maar als ik bloedeerlijk ben, praat ik het liefst over eten. Koken kalmeert mij én maakt mij euforisch. Vrienden krijgen tegen wil en dank advies over recepten die ze perfect beheersen. Mijn familie gaat stiekem naar het fastfoodrestaurant om een keertje 'normaal' te eten. Daarom deze uitlaatklep: recepten én zelfgemaakte foto's uit mijn keuken. Mijn hoogste doel? SMAAK!"

Wil je iets vragen? Stuur gerust een mailtje naar info@evelienkooktlekker.be

Eten: een Feest?

What's on my mindPosted by Evelien Rutten Sun, June 07, 2009 15:16:25
Steven en ik hebben net een weekendje Den Haag achter de rug. Dat zegt u niets, natuurlijk. Mij aanvankelijk ook niet. Maar Steven heeft de gave van het enthousiasmeren.
"Wist je dat daar een prachtige Belgische wijk is, net zoals de Cogels Osylei in Antwerpen?"
"Ah ja?"
"En dat je daar naar Het Meisje met de Parel kunt gaan kijken?"
"Dat schilderij van Scarlet Johansson bedoel je?"
"En dat er op zondag een geweldige antiekmarkt is?"
"Zo zo."
...
"En een grote kookwinkel?"
"Aha! Now you're talking! Boek het hotel!"

En het was leuk, beste lezers. Ik heb genoten van elke seconde. Maar toch is er iets wat mij -opnieuw- geweldig geïrriteerd heeft. Je kunt in Nederland bijna nergens lekker eten, tenzij je naar een Michelinsteren-restaurant gaat of binnenstapt bij een Indonesisch restaurant. Elke keer opnieuw laat ik me vangen, en daar heeft het verschil in taalgebruik veel mee te maken. Op de etalage van een ordinaire matrassenwinkel lees je "De Slaapadviseur". Een doordeweekse tomatensoep heet er 'zongerijpte pomodoro soep met basilicumroom'. Een ontbijt met een glas flut-cava wordt aangeprezen op de kaart als "een romantisch kasteelontbijt". Ze weten hun zaakjes goed te verkopen, die Nederlanders. Jammer genoeg zegt dat vaak weinig tot niets over de kwaliteit. Zo gingen we zaterdagavond op zoek naar een goed restaurant. Mijn oog werd gevangen door Restaurant Alexander, een op het eerste zicht nogal sjiek etablissement. Na een korte studie van de menukaart (die buiten aan het raam ophing), was ik verkocht. Ja, ik had wel zin in een 'Franse boerenkip, gevuld met foie gras en een saus van wilde paddestoelen en truffel'. Daarnaast zei Steven ook geen neen tegen het 'speenvarken met mierikswortelsaus, aardappelen en wilde paddestoelen'. Vol verwachting stapten we binnen. Maar wat een teleurstelling. Het 'broodmandje van Hans', dat je voor 4 euro apart diende te bestellen, was een verzameling oud brood met smakeloze tapenade. Het mandje arriveerde trouwens pas na het voorgerecht. Een glas wijn werd vergeten. Ons bruiswater werd om de drie seconden bijgeschonken, zodat we gedwongen werden na 18 minuten een nieuwe fles te bestellen. Maar we bleven vergevingsgezind, want ik hoorde die Franse kip vanuit de verte al kakelen van plezier. Maar-wat-een-ellende. Het gebeurt zelden dat ik depressief word van eten, maar hier zakte mijn gelukshormoon al drastisch bij de tweede hap. De beloofde bospaddestoelen waren géén morilles, waar ik zo op gehoopt had, maar een hoopje oesterzwammen (gekweekt!). Van foie gras was geen spoor te bekennen, ik proefde enkel de bittere nasmaak van kippenlever. En de truffel? Waarschijnlijk is er tien jaar geleden een truffel door de keuken van Alexander gekatapulteerd, maar op mijn bord herinnerde niets aan de heerlijk aardse smaak van mijn lievelingsingrediënt. Boos legde ik mijn bestek neer. Ik keek naar Steven, die hopeloos op zoek was naar zijn aardappeltjes. Neen, ook onder zijn servet lagen ze niet. En de mierikswortel? Die was de chef waarschijnlijk vergeten. Zonder pardon, zonder koffie, zonder 'toetje', eisten wij de rekening. Als eersten verlieten we het pand, dat tot de nok gevuld was met blozende, contente Nederlanders. "Heerlijk!" hoorden we nog een paar keer in het naar buiten gaan. Zou het fiasco echt alleen maar aan ons, veeleisende Belgen, gelegen hebben?

Twee straten verder stapten we binnen bij eetcafé Dendy, want ik wou absoluut nog een nagerecht. De naam beloofde weinig goeds, maar de verwachtingen waren op dat moment toch al tot ver beneden het vriespunt gezakt. En kijk! Er is nog hoop in bange dagen. We kregen de lekkerste, mooiste, best verzorgde kaastafel die een mens zich kan wensen. Perfect gerijpte kazen op kamertemperatuur. Géén banale Brie of Camembert, maar gewaagde kaasjes zoals Shropshire en rauwe geitenkaas. We kregen er heerlijk notenbrood bij, in wijn geweekte rozijnen, vijgenconfituur en Porto. Konden we toch nog met een glimlach gaan slapen...

Lekker eten maakt me zielsgelukkig. Wie het eens in een film geïllustreerd wil zien, moet absoluuut op zoek naar een DVD van één van mijn lievelingsfillms: Babette's Feast. Het is een prachtige ode aan buitengewoon lekker eten. Het verhaal speelt zich af in de 18de eeuw, in één van de triestigste dorpen van Jutland (Denemarken). De plaatselijke bevolking is diep-religieus en leeft op een dieet van gedroogde vis en broodpap. Maar dan verschijnt de Française Babette op het toneel. Zij is uit Parijs weggevlucht na de Franse Revolutie en zoekt een onderkomen. Ze wordt dienstmeid bij twee zussen (oude vrijsters). Haar enige band met Frankrijk is een lotto-biljetje dat elk jaar wordt vernieuwd. Na 14 jaar miserie wint Babette eindelijk de lotto. Haar enige wens is om voor de dorpsbewoners een 'echt Frans diner' klaar te maken. Wat die arme oudjes natuurlijk niet weten, is dat Babette in haar vorig leven chef-kok was in het Café Anglais, een gerenommeerd restaurant in Parijs. Ze laat per boot de ingrediënten aanrukken voor het feestmaal: een reuzenschildpad, levende kwartels, truffels, foie gras, flessen wijn, ... Ze gaat aan de slag met de energie van een 100-koppig leger. Ze hakt, ze snijdt, ze roert, ze proeft. Gastro-porn, noemen ze dit ook wel eens. Je kijkt ernaar met verlangende ogen en krijgt onvrijwillig water in de mond. Tijdens het diner verandert trouwens de kleur in de film. Grijze, grauwe gezichten krijgen blozende wangen. Eeuwenoude familievetes worden bijgelegd met een glas champagne van veertig jaar oud. De camera zoemt in op robijnrode wijn in kaarslicht. Je ruikt deze film. Je proeft hem. Het is een waar feest voor foodies, een ode aan datgene waar lekker eten eigenlijk voor dient: mensen samen krijgen.


  • Comments(2)//www.evelienkooktlekker.be/#post130