Get into my kitchen!

Get into my kitchen!

About the blog

"Staatshervormingen, Israël, Darfoer... Ik wil er alles over weten. Maar als ik bloedeerlijk ben, praat ik het liefst over eten. Koken kalmeert mij én maakt mij euforisch. Vrienden krijgen tegen wil en dank advies over recepten die ze perfect beheersen. Mijn familie gaat stiekem naar het fastfoodrestaurant om een keertje 'normaal' te eten. Daarom deze uitlaatklep: recepten én zelfgemaakte foto's uit mijn keuken. Mijn hoogste doel? SMAAK!"

Wil je iets vragen? Stuur gerust een mailtje naar info@evelienkooktlekker.be

Witloof & hesp uit de oven op z'n Italiaans

Uit de ovenPosted by Evelien Rutten Sat, May 30, 2009 09:21:32
Gisteren kocht ik de lelijkste sandalen die er bestaan. En dan heb ik het niet over Birkenstocks. Dat zijn nog pareltjes van elegantie in vergelijking met de gedrochten die ik me aanschafte.

Het komt zo.

's Ochtends besliste ik hooggehakt te gaan werken. Geen kunst aan. Op de redactie van 'het tijdschrift' word ik meestal niet onderworpen aan een hindernissenparcours of hobbelige kasseiweg. De enige hindernis die ik daar tegenkom, is de grote mand chocolade die standaard naar mij staat te lonken. Ineens was het middag. Mijn werk zat er quasi op voor de week. Het was zonnig. En had ik geen fijne, nieuwe cosmeticaproductjes verdiend na zo'n lange periode van non-stop werken? En misschien zelfs een zomerjurkje of twee? Ik besloot dus te gaan shoppen, zoals dat verwacht wordt van de vrouwen die bij 'dat tijdschrift' hun boterham verdienen (naast nagels lakken en vijlen). Op mijn hoge hakken vertrok ik koelbloedig richting stad. Ik heb collega's die opstaan en gaan slapen met killer heels. Hoe ze het doen, beats the living crap out of me, maar ik ben dus werkelijk kreupel na een half uur hooggehakt stappen op de Meir. Zeker omdat het 30°C was en ik zowat weggleed in mijn eigen schoenen. Dus had ik op d'n duur nog maar één doel voor ogen: sandalen kopen! Met de minuut werd ik depressiever. Nooit eerder had ik in de gaten wat voor gedrochten er onderaan mijn benen hangen. Nikske gracieus, nikse mooi gebogen, nikse elegant. Brede klompvoeten zonder vorm heb ik. Elke sandaal die ik paste, leek de symptomen te verergeren. Uiteindelijk kon het me niet meer schelen. Na de zesde winkel vond ik een paar dat min of meer comfortabel aanvoelde en zei dat ik ze zou nemen. Buiten op een bankje wisselde ik mijn elegante hakjes in voor de sandalen die nu reeds achteraan in de kast staan, om nooit ofte nimmer meer gedragen te worden. Moet ik mij schamen voor mijn irrationeel vrouwelijk gedrag? Of werp ik de schuld als een mantel van mijn schouders en zeg ik 'pff... iedereen heeft recht op een moment van zinsverbijstering'? Ik kies voor het laatste. En over irrationeel gesproken: donderdagavond had ik zin in winter-eten. Het werd witloof met hesp en kaas in de oven. Niet op de gewone, Vlaamse manier, maar op z'n Italiaans. Met parmaham en parmezaanse kaas. Dit is een gerecht waarbij je zwaar de mist kunt ingaan. Waterig witloof, te lopende kaassaus... Als je mijn instructies volgt maak je voortaan de béste witloof met kaas en hesp in de oven. Gewoon doen hoor. Ook al is het 24°C.

Dit heb je nodig voor 4 personen
8 stronkjes witloof - roomboter (geen bakboter) - peper - zout - het sap van 1/2 citroen - een groot pak parmaham - gewone bloem (niet zelfrijzend) - 1/2 liter volle melk - nootmuskaat - 50 g geraspte parmezaan - 50 g smeltmozzarella (ziet eruit als geraspte gruyère)

Zo maak je het
1) Smelt een flinke klont boter in een pan met dikke bodem (waar een deksel op past). Leg de stronkjes witloof naast elkaar in de pan (gebruik eventueel 2 pannen).

2) Bestrooi met peper en zout en bedruppel met het citroensap. Giet er een heel klein beetje water bij en doe het deksel op de pan.

3) Laat 45 minuten zachtjes gaarstoven. Draai de stronkjes af en toe om en controleer of ze niet te bruin worden. Ze mogen lichtjes karameliseren, maar niet aanbranden. Giet er eventueel een heel klein geutje water bij (maar echt niet te veel!).

4) Controleer met een mes of ze gaar zijn. Laat ze dan goed uitlekken in een vergiet.

5) Leg 1 à 2 plakken parmaham op elkaar en leg hier een stronkje witloof op. Rol goed op. Ga zo verder. Leg alle ingrwikkelde stronkjes naast elkaar in een ovenschaal.

6) Maak nu de béchamelsaus. Smelt 2 eetlepels boter (met een hoopje, niet afgestreken) in een steelpan. Voeg 2 eetlepels bloem toe en roer goed. Het vuur moet niet te hoog staan.

7) Je krijgt nu een papje dat eruit ziet als flensjesbeslag. Als je een hele droge, korrelige smurrie hebt, moet je meer boter toevoegen. Laat dit 2 minuten heel zachtjes, pruttelend garen. Als je meteen melk zou toevoegen, smaakt de saus naar bloem. De bloem moet eerst de kans krijgen om te garen.

8) Voeg dan beetje bij beetje de melk toe en roer goed. Zodra alle melk is toegevoegd, moet je de saus nog 5 minuten zachtjes laten pruttelen. De meeste mensen halen de pan van het vuur zodra de saus gebonden is, maar je moet geduld hebben. Door verder te pruttelen, krijg je een prachtige, satijnachtige witte saus.

9) Haal de pan nu van het vuur en voeg de parmezaan toe. Breng verder op smaak met peper en nootmuskaat (geen zout! zit al in de kaas). Roer goed tot alle kaas is gesmolten. Giet de saus over de witloofstronkjes. Bestrooi met de mozzarella en zet 20 minuten in een op 200°C voorverwarmde oven. Serveer met puree.

TIP: ik gebruik vérse melk, die vind je in het koelvak in de supermarkt.

  • Comments(0)//www.evelienkooktlekker.be/#post127