Get into my kitchen!

Get into my kitchen!

About the blog

"Staatshervormingen, Israël, Darfoer... Ik wil er alles over weten. Maar als ik bloedeerlijk ben, praat ik het liefst over eten. Koken kalmeert mij én maakt mij euforisch. Vrienden krijgen tegen wil en dank advies over recepten die ze perfect beheersen. Mijn familie gaat stiekem naar het fastfoodrestaurant om een keertje 'normaal' te eten. Daarom deze uitlaatklep: recepten én zelfgemaakte foto's uit mijn keuken. Mijn hoogste doel? SMAAK!"

Wil je iets vragen? Stuur gerust een mailtje naar info@evelienkooktlekker.be

Die Nigella toch

What's on my mindPosted by Evelien Rutten Mon, November 08, 2010 16:59:40

Wie af en toe naar BBC kijkt, heeft al gezien dat Nigella Lawson een nieuw kookprogramma heeft. In den beginne, toen ze nog niet zo internationaal bekend was, viel ik als een blok voor haar. Ik had zelfs het geluk dat ik haar mocht interviewen in Amsterdam. Veertig minuten in één kamertje. Ik gaf dure Belgische pralines als geschenkje, maar ik vrees dat ze daar niet zo blij mee was. Met een uitgestreken gezicht nam ze het gouden pakje in ontvangst: "My children will love these." Ze volgde op dat moment het Atkins dieet: veel vlees, weinig koolhydraten.

Wat ze toen uitstraalde: die frisheid, die nonchalance... ze is het een beetje kwijt. Ik geloof haar niet als ze uit een taxi stapt en naar de markt gaat om wat appelsienen te kopen. Of als ze op haar terrasje "ontspannen" de krant leest met een kopje thee.

Ze past ook al veel te lang dezelfde truukjes toe: verleidelijk in de lens kijken, de lepel aflikken, in barokke bewoordingen uitleggen waarom het gloriously good is om voor jezelf een roerei te maken met vijf eieren.

Het huis waar alle opnames gebeuren, is volledig ingericht als lifestyle tv-studio. Het programma wil ons laten geloven dat ze daar leeft, slaapt, kookt en vrienden ontvangt. Maar niets is minder waar. Volgens een strak draaischema worden vrienden opgetrommeld en weer buiten gejaagd. Kerstmis wordt opgenomen in september. De kinderen vieren hun verjaardagsfeestjes wanneer het de productieplanning uitkomt. Om drie uur in de namiddag gaan de rolluiken naar beneden om de nachtelijke scènes op te nemen. Nigella in négligé eet de rest van de koelkast op. Elke keer opnieuw.

En dan heb ik het nog niet over haar recepten. God weet dat ik zelf af en toe een shortcut neem, maar limoen uit een flesje?! Die zurige, verse frisheid kun je onmogelijk vervangen door die chemische brol. Haar kookboeken staan ook vol langdradige beschrijvingen. Als je één van haar recepten wil maken, moet je bijna met een fluostift te werk gaan om de effectieve werkbeschrijving te onderscheiden van de wollige anekdotes tussendoor.

Dit weekend zag ik toevallig op VTM nog eens Jamie Oliver, die in een simpele keuken een stoofpotje aan het maken was. Gene zever, gewoon een geweldig recept en op tien minuten tijd zo veel goede tips geven dat je snel-snel op zoek gaat naar een balpen. Geen scenario, geen make-up, geen styling. Een beetje wat Jeroen Meus nu ook doet, met zijn Dagelijkse Kost.

Misschien heb ik het gewoon een beetje gehad met de pastellen cupcakerige, goddelijke huisvrouwachtige keukentoestanden...

  • Comments(9)//www.evelienkooktlekker.be/#post184

Pasta all'arrabiata

Pasta/risottoPosted by Evelien Rutten Sun, November 07, 2010 09:37:12


Ik heb zo'n 300 kookboeken en minstens 200 exemplaren van kooktijdschriften, maar ik kan me niet herinneren dat ik ooit een recept voor 100% naar de letter heb nagemaakt. Steven vindt dat bizar. "Zo blijf je altijd dezelfde dingen maken en leer je niets bij!" Hij heeft een punt natuurlijk. Het beste voorbeeld is pastasaus: ik ben dol op pikante tomatensaus en noem elke creatie in die richting voor het gemak "pasta all'arrabiata". Letterlijk vertaald betekent dit "kwade saus". Het is een Italiaanse klassieker, zoals pasta puttanesca. Ik bestel het graag in Italiaanse restaurants, omdat het een goede graadmeter is voor de kwaliteit van het restaurant. Het is zo eenvoudig, dat je er al snel de mist mee kan ingaan. Soms krijg je een bord penne met pikante rode saus zonder meer. Geen smaak, enkel pikanterie waar je een rood hoofd van krijgt en drie liter water bij moet drinken. Een andere keer komt er een saus met diepgang, waar je verschillende lagen in proeft. Pikant, ja, maar ook verse kruiden, een beetje wijn, knoflook... rustig roerend samengesmolten tot een perfect homogeen smakende saus. Gisteren zat ik te lezen in mijn Joods-Italiaans kookboek en daar vond ik eindelijk een recept voor arrabiata dat me kon boeien. Ik besloot het letterlijk na te maken, maar daar ben ik uiteraard niet in geslaagd. Ik kon niet anders dan er mijn eigen twist aan geven. Het resultaat was verbluffend. Ongelooflijk dat je met zo weinig ingrediënten zo'n zalige saus kunt maken. Het was pikant, ja, maar niet té. De keuze van tomaten is volgens mij ook cruciaal. Uiteraard kun je een blikje gepelde tomaten nemen, niks mis mee. Maar ik koos voor de ' Sweet Pink' tomaten. Ze zijn rozer dan onze tomaten en komen oorspronkelijk uit Japan. Ze zijn gekweekt om "umami" te smaken. Je weet wel, naast zuur-zout-zoet-bitter is dat de vijfde smaak die best omschreven kan worden als "hartig" (Je kunt ze kopen bij Delhaize). De toevoeging van ansjovis kan je misschien afschrikken, maar ik beloof dat je er uiteindelijk niets van merkt. Ik serveerde mijn pasta met een kalfskotelet (die ik gemarineerd had in rozemarijn, tijm, citroenschil, knoflook en olijfolie).

Voor 4 personen
6 Sweet Pink tomaten - 1 dl olijfolie - 1 gedroogd rood Spaans pepertje - 1 theelepel grof zeezout - de naaldjes van 1 takje verse rozemarijn - 2 takjes verse tijm - 2 blaadjes salie - 1/2 theelepel gedroogde oregano - 2 grote tenen knoflook - 6 ansjovisfilets (opgelegd in olijfolie) - 1 dl rode wijn - 400 g pasta

Zo maak je het
Breng een grote pan water aan de kook. Verwijder de groene steeltjes van de tomaten en maak aan de onderkant met een scherp mes een kruisvormige insnijding. Dompel de tomaten elk 15 seconden onder in kokend water en leg ze dan meteen in een kom ijskoud water. Verwijder de schillen, die nu heel gemakkelijk zullen loskomen. Snij elke tomaat in 4 partjes en verwijder met een keukenmesje alle pitjes en zaadlijsten. Snij de partjes tomaat in blokjes (of prak ze fijn met een pureestamper).
Giet de olijfolie in een pannetje met dikke bodem. Verhit op een matig vuurtje. Voeg het verkruimelde Spaans peperjte toe met het zeezout. Snij de rozemarijn, de tijm en de salie zo fijn als je kunt. Super fijn dus, er mogen geen grote stukjes meer zijn. Voeg ze toe aan de olie met de oregano. Voeg dan de knoflook en de ansjovis toe. Prak deze in de olie met een vork tot ze helemaal uit elkaar zijn gevallen. Ze zullen uiteindelijk smelten in de saus.
Laat even sudderen, maar zorg ervoor dat de knoflook niet bruin wordt.
Ovvergiet met de rode wijn en laat deze bijna volledig wegkoken.
Voeg dan de tomatenstukjes toen en laat zonder deksel op de pan ± 30 minuten sudderen, zodat de saus mooi kan inkoken.
Kook de pasta gaar, giet af en meng met de saus.
Als je te veel saus hebt, kun je die makkelijk nog enkele dagen bewaren in een potje.

  • Comments(3)//www.evelienkooktlekker.be/#post183

Gewoon quiche

Uit de ovenPosted by Evelien Rutten Sat, November 06, 2010 11:49:50
Vorige week mochten de drie finalisten van Masterchef (BBC) een dag koken in het beste restaurant ter wereld. Dat is niet langer El Bulli, maar het Deense Noma. De bekroonde chef heeft er zijn handelsmerk van gemaakt om uitsluitend te werken met lokale producten. Op het bord verschijnen kruiden en planten die bijeengeplukt zijn op het strand. De presentatie is enorm vernieuwend, frivool en fris. Kleine schilderijtjes die niet enkel op borden worden gepresenteerd, maar ook op stenen bijvoorbeeld. Ik had er natuurlijk al over gelezen, maar ik had nog nooit beelden gezien van hoe het er in die keuken aan toe gaat. Ken je het gevoel, als je begint te beseffen dat je verliefd bent? Een wee gevoel in je maag, gejaagd, opgewonden. Ik realiseerde me hoe weinig ik eigenlijk kan. Ik bedenk wel eens iets, maar je kunt me echt geen vernieuwer noemen. Die creativiteit ontbreekt me totaal. Ik zou zo graag leren, mezelf verder ontplooien. Mijn eigen stem vinden in de keuken. Dat gaat natuurlijk nooit lukken, tenzij ik mijn job en sociaal leven opgeef en voortaan enkel nog in de potten en pannen ga roeren. De vraag is: wil ik dat wel? Ik heb nu eenmaal gekozen voor mijn gezin. En dat vraagt zo veel energie dat het sterrenkoken er voor mij wel nooit zal inziten. De voorbije week was mijn dochter zo ziek dat ze meer dan een kilo vermagerde. Dat is zeer veel, als je maar 7,5 kilo weegt. Ze hongerde zichzelf uit door elke vorm van voedsel te weigeren. Op zo'n momenten krijgt eten weer haar oorspronkelijke betekenis: calorieën innemen om in leven te blijven. Inmiddels gaat het beter, maar ik heb toch mijn toevlucht moeten nemen tot onorthodoxe methodes. Kind & Gezin zou niet kunnen lachen met chocomelk in de papfles, vermoed ik. Of een stuk witte chocolade om op te sabbelen. Ach ja, vanaf volgende week schakelen we wel weer over op fruitpapjes en geplette patatjes. In de tussentijd probeer ik haar smaakpapillen te prikkelen met lekkere geuren. Een quiche in de oven bijvoorbeeld. Simpele, ouderwetse eenvoud. Geen zalfje, streepje of torentje op het bord kan daar tegenop.

Voor 1 quiche
een pak uitrolbaar bladerdeeg - 3 stengels prei - 1 broccoli - een pakje wilde gerookte zalm - 4 eieren - 2 dl room - een kopje geraspte gruyère - peper - zout - nootmuskaat

Zo maak je het
Het probleem met de meeste quiches is dat ze veel te vochtig zijn. Je kunt echt een verschil maken door deze tips toe te passen.

1) Haal het bladerdeeg 20 minuten op voorhand uit de koelkast, anders kun je het moeilijk uitrollen. Verwijder het bakpapier dat eronder zit niet. Leg het bladerdeeg in een taartvorm die wat dieper is (4 à 5 cm). Vouw de randjes op naar binnen, maar zorg ervoor dat ze nog steeds boven de rand van de taartvorm uitkomen. Je kunt het deeg even voorbakken, dan weet je zeker dat de bodem niet vochtig is straks. Ofwel denk je foert, ik neem het risico. Meestal zeg ik foert, maar als je het toch wilt voorbakken, bedek het deeg dan met bakpapier en giet er een bodempje gedroogde erwten in (of mais, of bonen, of speciale bakparels die hiervoor dienen). Bak de bodem op deze manier 15 minuten in een op 180°C voorverwarmde oven. Verwijder daarna het bakpapier met de vulling.

2) Snij de bovenkant (donkergroen) van de stengels prei. Halveer ze in de lengte en spoel ze grondig onder koud stromend water. Meestal zit er modder en zand tussen de verschillende laagjes. Laat goed uitlekken en snij de prei dan in dunne plakjes. Verhit boter in een pan en bak de prei kort aan. Ze moet niet bruin worden. De bedoeling is dat de prei haar vocht een beetje loslaat. Dat zou anders in de quiche terechtkomen, en voor je het weet is 'ie toch soggy. Laat de prei uitlekken in een vergiet. Druk al het vocht eruit. Verdeel de prei vervolgens over de bodem van de taartvorm.

3) Breng een diepe pan water aan de kook. Voeg een eetlepel zout toe. Snij de broccoli in roosjes en kook ze 2 minuten. Giet af en spoel meteen met koud stromend water, zodat de broccoli stopt met koken. Ze zal op deze manier ook mooi groen blijven. Laat de broccoli ook goed uitlekken.

4) Snij de wilde gerookte zalm in reepjes. Ik kies altijd voor wilde zalm omdat die niet zo vettig is en véél meer smaak heeft dan de gekweekte brol. Verdeel de broccoli en de zalm over de prei.

5) Klop in een kom de eieren los met de room. Voeg de geraspte kaas toen en breng op smaak met peper, zout en nootmuskaat. Giet dit mengsel in de taartvorm.

6) Zet de quiche ± 45 minuten in een op 180°C voorverwarmde oven. Check met een satéprikker of de vulling gaar is. Serveer met een slaatje.

  • Comments(5)//www.evelienkooktlekker.be/#post182

Een zalige & snelle visschotel

VisPosted by Evelien Rutten Thu, October 28, 2010 17:13:53

Als je deze blog regelmatig leest, herinner je je misschien dat ik in maart met Hera naar het ziekenhuis moest. En dat ik me daar vijf dagen ka-pot heb verveeld. Vandaag zit ik helaas in exact hetzelfde kamertje. Dit keer heeft ze geen buikgriep, maar een virale infectie op de longen. Wie ooit een kortademige, hijgende, koortserige baby in zijn armen heeft gehouden -een hele nacht- weet hoe zielig dat dat is. Nu ligt ze zelfs niet eens in mijn armen, maar in het triestigste ziekenhuisbed aller tijden, met tralies die bijna tot aan het plafond reiken. Mocht ze haar actieve, gibberige zelf zijn, ze zou het bed met haar verbeten vuistjes dooreen rammelen en alle alarmen tegelijk doen afgaan. Maar niets van dat alles. Ze ligt plompverloren, op haar buik, tussen de speeltjes, met open ogen, starend naar de rode lettertjes op de monitor. Af en toe draait ze haar hoofdje moeizaam in mijn richting, om te kijken of ik nog in de kamer ben. Ja dus. En wie weet voor hoe lang! Gelukkig kon ik nog net op tijd (voor onze kamer het label "besmettelijk" kreeg) een zestal tijdschriften kopen in het souvenirswinkeltje. Inmiddels is mijn laptop ook hier geraakt dus het sociaal isolement is voorbij. Nu is het enkel nog wachten tot half 9, dan komt Steven.
Inmiddels kreeg ik ook mijn eerste maaltijd: een niet nader te identificeren visfilet uit de diepvries met boontjes en puree. Aangezien je niet weet wat de volgende plateau brengt, eet je dat dan maar gewoon braafjes op. Vorige week maakte ik zelf vis in de oven, zeewolf meerbepaald. Het is een niet zo dure, redelijk vaste witte vis. Verder nam ik mijn toevlucht tot kant-en-klaar. Ja, dat doe ik ook wel eens. Maar dan wel op zo'n manier dat niemand het merkt, hi hi. Bij Delhaize verkopen ze plastic potjes met versgemaakte humus, pesto, tapenade en andere lekkertjes. Pokkeduur, maar af en toe vind ik het zalig om 's avonds gewoon een paar van die potjes open te trekken, ze over te scheppen in mooie aardewerken kommetjes en er een Turks brood bij te eten. Bij mijn visgerecht koos ik voor salsa verde (dat is een mengeling van groene kruiden, olijven, pijnboompitten, parmezaan en olijfolie) en bedekte ze verder met gehalveerde kerstomaatjes. Salsa verde is niet zo overheersend en intens van smaak als pesto, ook al zitten er min of meer dezelfde ingrediënten in. Dit gerecht is ideaal als je midden in de week snel-snel iets gezonds wilt klaarmaken. Maar dan écht snel hè! De vis moet twaalf minuten in de oven en hupsakee: dinner is on the table. Daar kunnen ze hier nog iets van leren.

Voor 4 personen
4 zeewolffilets - peper - zout - een potje salsa verde - een bakje kerstomaten - olijfolie

Zo maak je het
Breng de visfilets eerst op smaak met zwarte peper en grof zeezout. Bestrijk ze dan met de salsa verde. Leg ze naast elkaar in een ovenschaal en bedek met de kerstomaten. Bedruppel met wat olijfolie en zet 12 minuten in een op 180°C voorverwarmde oven. Ik serveerde het met puree en spinazie.

  • Comments(13)//www.evelienkooktlekker.be/#post181

Gebakken bloemkool op z'n Indisch

Vegetarisch verantwoordPosted by Evelien Rutten Tue, October 26, 2010 18:41:37

Wie af en toe een culinair blad openslaat, heeft al gehoord van foodpairing. Het is een soort tabel waarin je kunt aflezen welke ingrediënten op moleculair gebied goed bij elkaar passen. Oester en kiwi, bijvoorbeeld. Op een bepaald niveau is die informatie interessant, maar ik zie me persoonlijk nog geen smoothie maken van kiwi en oester. Laat dat maar over aan de echte chefs, denk ik dan. Toch kocht ik vorige week een boek dat een beetje in die richting gaat: The Flavour Thesaurus (Niki Segnit, Bloomsbury). Ik vond het bij Sterling in Brussel, een Engelstalige boekhandel waar ik elke keer interessante titels zie liggen. Als je enkel naar Fnac of de Standaard boekhandel gaat, zie je overal dezelfde kookboeken liggen. Zo niet bij Sterling! Wel altijd in het Engels natuurlijk, maar wie maalt daar nog om. Anyway, dat boek dus. Het is een eenvoudig maar geniaal concept: een opsomming van vaak gebruikte ingrediënten en alles wat er goed bij past. Zo kun je continu ideeën opdoen. Enkele voorbeelden?

Lam & abrikoos
Ui & salie
Rabarber & vanille
Rozemarijn & watermeloen (ja, echt)
Saffraan & witte chocolade

Gisteren vond ik nog een verlepte bloemkool terug in de koelkast. Ik had geen zin in klassiek Vlaams, wel in iets exotisch. Ik nam het boek erbij en las dat ik o.a. te werk kon gaan met chili, nootmuskaat, truffel, walnoot, amandel, kappertjes, komijn, aardappel en harde kaas. Het was vooral de combinatie met komijn die me het idee gaf voor deze versie van aardappelpannenkoeken, maar dan niet met aardappel, wel met bloemkool. En ik moet toegeven: het was toch wel een voltreffer. Ik bouwde er een volledig Indische maaltijd rond (met curry van kip, basmatirijst, spinazie met yoghurt en naanbrood). Als je het zelf wilt uitproberen, hoef je je echt niet aan mijn keuze van kruiden te houden, maar de eieren en het paneermeel kun je niet weglaten.

Voor 4 personen
een kleine bloemkool - zout - 6 lente-uitjes, fijngesneden - een bosje koriander, fijngesneden - een kopje diepvrieserwten - 1 Spaans pepertje, ontpit en fijngesneden - 1 eetlepel gemalen komijn - 1 eetlepel mosterdzaadjes - peper - zout - 2 eieren - 2 kopjes paneermeel - arachideolie

Zo maak je het
Snij de bloemkool in roosjes en kook ze beetgaar in zout water. Giet af en spoel meteen met koud water. Laat goed uitlekken en plet ze dan met een vork (niet té plat, er mag nog wat textuur inzitten). Meng met de lente-uitjes, de koriander, de diepvrieserwten, het Spaans pepertje, de komijn, de mosterdzaadjes, peper en zout. Kluts 2 eieren in een kommetje en giet ze erbij. Voeg ook het paneermeel toe en meng alles goed.
Verhit in een pan met antikleeflaag een bodem arachideolie. Let op: de olie moet echt goed heet zijn.
Nu kun je kiezen: maak je één grote koek of verschillende kleintjes? Ik heb het allebei geprobeerd. De grote koek is handiger, maar de kleintjes zijn krokanter en daardoor iets lekkerder.
Maak je de koek? Schep dan het volledige mengsel in de pan en druk goed aan. Strijk de bovenkant plat. Laat er een mooie korst opkomen en zet het vuur dan een beetje lager. Leg na 5 minuten een bord op de pan en draai ze om, zodat de pannenkoek op het bord ligt. Nu kun je ze terug in de pan laten glijden en de andere kant bakken.
Snij de koek in spiesjes en serveer meteen.
ALs je de kleine koekjes maakt, schep dan telkens een hoopje van het mengsel in de pan en druk het plat. Maak zo enkele hoopjes naast elkaar. Laat ze een mooie korst krijgen en draai ze dan voorzichtig om met een spatel. Laat nog even verder bakken.



  • Comments(2)//www.evelienkooktlekker.be/#post180

Een fantastisch visrestaurant

Evelien gaat op restaurantPosted by Evelien Rutten Sat, October 23, 2010 10:32:49
De eerste 36 jaar van mijn leven was het één en al à l'improviste. Vier keer per week op restaurant, reisjes, etentjes bij vrienden. Het kon allemaal, altijd, op elk moment van de dag. Met de komst van onze dochter kwam er veel liefde in huis, maar het betekende ook het einde van een tijdperk. Mensen zonder kinderen zeggen dan: "neem een babysit." Maar wist ik veel dat er een soort babysitmaffia bestaat?! Wie een goede heeft gevonden, wil het telefoonnummer niet geven. No way. Je zou zeggen: vraag een vriend of vriendin om op haar te letten. Maar als je halverwege de 30 bent, heeft zowat iedereen in je omgeving ofwel zelf kinderen, ofwel een bloeiende carrière. Familie dan? Allemaal goed en wel als je onder je eigen kerktoren bent blijven wonen. Maar in mijn geval moet ik enkele provincies doorkruisen om een bloedverwant te vinden die op dat moment niet zelf enkele koters in bed steekt. Gelukkig heb ik zeer lieve schoonouders die af en toe (ze hebben zelf ook nog een leven) op haar willen passen. Eén keer per week, meerbepaald. En reken maar dat Steven en ik daar gebruik van maken!

Gisterenavond stapten we over de vismarkt in Brussel. Nergens gereserveerd, hopend op één vrij tafeltje. Het werd La Marie Joseph, waar je niet eens KUNT reserveren! Wat een geweldig concept. Wie eerst komt, eerst maalt. Steven had al horen waaien dat dit het beste visrestaurant uit de buurt is, dus het moest geprobeerd worden. Ken je het gevoel? Je komt ergens binnen en alles is goed. De temperatuur, de kleur op de muren, de mensen. Zo was het bij La Marie Joseph. Ik ben het gewend om in Antwerpen op restaurant te gaan, waar de obers je negeren met een air van "eigenlijk ben ik mode-ontwerper en jij ziet er niet goed genoeg uit voor deze hippe tent" en waar het eten gepresenteerd wordt op prachtige borden, maar nergens naar smaakt. Bij La Marie Joseph werken enkel professionele obers die geen andere carrière beogen. Ze zijn goed in wat ze doen en ze doen het graag. Met de glimlach. Alleen al voor die vriendelijke ontvangst zou je Antwerpen willen inruilen voor Brussel. We gingen zitten en kregen meteen een kommetje gezouten chips. Lijkt banaal en een beetje voetbalkantine-achtig, maar deze chips, dames en heren, zijn huisgemaakt. De perfecte, verslavende crunch. Je wil meteen de hele kom die verleidelijk op de toog staat, maar houdt je in en leest de menukaart. Je ziet gerechten staan die je ook tegenkomt op de menukaart van Colmar en het restaurant in de Makro: kabeljauw met choronsaus, tomaat-garnaal, mixed grill van vis. Het zijn gerechten die in theorie geweldig smaken, maar de meeste restaurants gebruiken zo veel short cuts dat het toch altijd weer een zootje is. Je hoopt altijd zo hard dat het lekker is, maar dat is het nooit. Op hoop van zegen bestelde ik een tomaat-garnaal en Steven een mosselsoepje. Als hoofdgerecht koos ik voor Fish & chips en Steven de mixed grill.
En wat denk je? Alles was zoals het moest zijn. Eenvoudige kost, maar dan de beste versie die er bestaat. De mayonaise? Huisgemaakt. De garnalen? Vers gepeld. Ga zo maar door. Alles klopte. Toen ik bij mijn hoofdgerecht de frietjes proefde, stond ik versteld. Zo goed had ik ze misschien tien jaar niet meer gegeten. Hier word ik dus blij van. Geen liflafjes, geen zalfjes, geen torentjes. Gewone, degelijke kost zoals onze grootmoeders het bedoeld hadden. Bij La Marie Joseph zit de perfectie in de eenvoud. Het is het soort restaurant waar je naar op zoek gaat als je aan de kust bent, maar nooit vindt. We hadden graag nog een dessert geproefd, maar dat was onmogelijk. We hadden zo veel gegeten dat er geen kruimel meer bij kon... Het is niet echt goedkoop (136 euro voor 2 personen, incl. aperitief, wijn en koffie) maar dat stoorde me niet. Voor zulke kwaliteit ben ik bereid nog veel meer te betalen.

la Marie Joseph
Brandhoutkaai 47
1000 Brussel
02 218 05 96
www.lamariejoseph.be

  • Comments(4)//www.evelienkooktlekker.be/#post179

Vlaamse kerriesaus van mijn mama

Bijgerechten/sauzenPosted by Evelien Rutten Sun, October 17, 2010 20:55:15


Als vierjarige deed ik niets liever dan tegen mijn moeder aangeleund zitten terwijl ze Het Belang van Limburg las. Ik kon zelf nog niet lezen, dus af en toe gaf ze wat verduidelijking bij de foto's of stripverhalen. Ik zoog op mijn duim en wreef over mijn doekje. Buiten het zachtjes pruttelen van de soep en het gezoem van de droogkast was het huis stil. Mijn twee oudere broers zaten op school, mijn jongste zus was nog niet geboren. Met haar nagels ging ze achteloos door mijn haren. Als kleuter kon het echt niet veel beter worden.

Hoe vreemd nu, als ik mijn huilende dochter in mijn armen wieg. Dan hoor ik mezelf zachte liedjes zingen en de woorden fluisteren die als een echo van lang lang geleden door mijn moeder lijken uitgesproken te worden. Soms slaapt Hera tussen mij en Steven. Dan legt ze één arm op hem en de andere op mij. En over haar lijfje ligt mijn hand in die van Steven.

En dan besef ik weer dat mijn dochter nooit mijn moeder zal kennen. Ze zal het moeten doen met mijn verhalen, wat foto's en de recepten. Zoals deze kerriesaus. Mijn mama vond het recept in een kookboekje uit de jaren '60 dat op het einde helemaal uit elkaar hing van veelvuldig gebruik. Ik heb er lang op neergekeken, wegens niet authentiek genoeg. Het is dan ook een soort van Vlaamse verkrachtig van Indische curry, met ROOM in de plaats van kokosmelk. Maar het is wel lekker. En op het einde van de dag is het dat wat telt.

Voor 4 personen
2 sjalotjes, fijngesneden - boter - 2 teentjes knoflook, fijngesneden - 1 granny smith appel, geschild en in zeer kleine blokjes gesneden (zoals de sjalot) - 2 theelepels kerriepoeder - 2,5 dl gevogeltefond (ik gebruik die uit een bokaaltje van Lacroix) - 1 dl room - peper - zout

Zo maak je het
Fruit de sjalotjes minstens 5 minuten heel zachtjes in de boter. Ze moeten glazig worden en aromatisch, niet bruin. Voeg dan de knoflook toe en laat ze enkele minuten mee garen. Voeg de stukjes appel toe en het kerriepoeder. Roer goed en overgiet dan met de gevogeltefond. Laat 30 minuten zachtjes inkoken zonder deksel en voeg dan de room toe. Laat nogmaals inkoken tot de saus mooi dik is. Proef goed en breng op smaak met peper, zout en eventueel nog een beetje extra kerriepoeder. Er zitten stukjes in deze saus, in tegenstelling tot kerriesaus uit een pakje. Maar mix de saus niet, dat is nu net wat er zo lekker aan is! Geef de saus bij kip of kalkoen met rijst.

  • Comments(0)//www.evelienkooktlekker.be/#post178

Macarons met chocolade

ZoetPosted by Evelien Rutten Fri, October 15, 2010 12:58:23

Sinds september volg ik mijn voorlaatste module in de kokschool: à la carte koken. Concreet betekent dit dat we met een klein groepje van ± 10 studenten koken voor betalende gasten. Jawel: échte mensen. Tot nu toe kookten we enkel zo'n beetje voor onszelf. Aangebrand, te gaar of nog rauw? Too bad. Dit keer ligt de lat dus véél hoger. Het mag niet mislukken. Iedereen krijgt vooraf een taak en is verantwoordelijk voor zijn gerecht. Zo heb ik al twee keer de voorgerechten moeten maken. Eén keer cocquilles, één keer foie gras. Maar dan met een hoop foefelarij en garnituurkes en sauskes die er zeer sjiek uitzien op het bord. Ik moet toegeven dat ik ontzettend geniet als ik daar met vier pannen tegelijk op het vuur sta te zweten en de chef met galmende stem "J'ANNONCE!" roept en wij allemaal tegelijk "OUI CHEF" terug moeten roepen. Erg Hell's Kitchen, maar dan zonder het getier en gevloek. Het is erg belangrijk om rustig te blijven en niet te panikeren. Zo kwam ik vorige week tot de vaststelling dat ik eigenlijk nog nooit zelf rauwe foie gras had gebakken. En dan moet je plots een heel voorgerecht uit je mouw schudden met een perfect rosé gebakken stukje foie. "Euh, chef?" fluisterde ik onze sympathieke docent Wout toe. "Kun je mij nog even snel de principes van foie gras uitleggen voor ik ze de vernieling inbak?" "Dan doen we à la minute, Evelien. Ik kom dan wel naast je staan."
En zo leer je in luttele seconden, onder druk, weer iets bij.
Je zou denken dat ik na al die jaren ervaring alles wel al eens een keertje heb gemaakt. Helaas. Er bestaan ook zo veel recepten! Volgens mij kun je je hele leven elke dag iets nieuws koken. En dan ben je er nog niet.
Zo stonden er twee weken geleden macarons op mijn programma. Al vaak gegeten, nog nooit klaar gemaakt. Ik kocht enkele zomers geleden wel al een Frans macarons-kookboekje. Lach niet, maar ik heb er toch enkele keren een woordenboek moeten bijsleuren. Of weten jullie misschien wat 'fouetter' of 'en raclant les parois' betekent? Het basisrecept leek tamelijk eenvoudig, maar neen hoor. Wat een ellende! Beslag te lopend, oventemperatuur te hoog, alles wat mis kon gaan ging mis. Ik heb inmiddels drie keer opnieuw macarons gemaakt en denk dat ik het nu wel wat in de vingers heb. Tijd dus om het zeer concreet (inclusief waarschuwingen) op mijn blog te posten. Dit is een recept voor de geoefende amateur-kok met tijd. Beginnelingen kopen ze voorlopig best nog even in de supermarkt of bij de bakker.

Ik gebruikte als vulling een crème van chocolade, maar je kunt er ook confituur tussen smeren. Let op: neem géén shortcuts. Doe exact wat er staat, anders eindig je met een hoopje prut.

Voor ± 30 macarons
Voor de macarons: 3 eiwitten (op kamertemperatuur) - 100 g poedersuiker (gezeefd!) - 100 g gemalen amandelen - 100 g fijne griessuiker - enkele druppels eetbare kleurstof (bv rood voor roze macarons) -> je vindt deze bij de bakproducten

Voor de vulling: confituur of 1,5 dl room en 200 g pure chocolade

Zo maak je het
1) Meng het gezeefde poedersuiker met het amandelpoeder. Gebruik eventueel een garde (een klopper), dat mengt wat makkelijker.

2) Klop nu de eiwitten met een theelepel van de fijne griessuiker tot sneeuw. Gebruik een GROTE kom! Voeg dan de rest van de griessuiker én de kleurstof toe en klop verder tot je glanzende, mooie pieken hebt die goed blijven rechtstaan en er uitzien als marshmallows. Wees niet te snel tevreden, er mag beneden geen plasje lopend eiwit meer liggen. Wees voorzichtig met de kleurstof: voeg beetje bij beetje toe.

3) Spatel nu zéér voorzichtig met een houten lepel (begin met een beetje) het amandelmengsel door de eiwitten. Maak scheppende bewegingen en ga zeker tot de bodem en de randen van de kom. Als je te lang schept, worden de eiwitten terug vloeibaar en mislukt het. Wat je nodig hebt, is een dikke, luchtige massa die niet uitloopt als je er een druppel van op het aanrecht laat vallen.

4) Neem een bakplaat en bedek deze met bakpapier. Verwarm je oven voor op 150°C (liefst geen hete lucht aanzetten).

5) Schep het mengsel in een spuitzak. Gebruik een spuitmond (niet gekarteld) met een doorsnede van 8 mm. Spuit nu heel voorzichtig rondjes van zo'n 3 cm doorsnede. Je mag ze vlak naast elkaar spuiten, want ze zullen niet uitlopen. Let op: als er een puntje opstaat van het spuiten, maak het dan glad, want het gaat niet vanzelf weg.

6) Zet de bakplaat 13 minuten in de oven. Maar blijf erbij staan: misschien is jouw oven heter dan de mijne en zijn ze sneller klaar. Ze mogen niet barsten, dat betekent dat de oven te heet is.

7) Gebruik een spatel om de macarons van het bakpapier te scheppen. Laat ze afkoelen en maak intussen de vulling. Let op: ze zijn enorm fragiel. Handle with care!

8) Breek de chocolade in stukjes en doe ze in een kom. Breng de room aan de kook en giet ze over de chocolade. Roer tot je een smeuïge massa hebt. Laat even opstijven.

9) Neem een koekje en bestrijk de onderkant met een kleine theelepel chocolade. Druk er voorzichtig een ander koekje tegenaan. Leg op een schaal. Voilà!



  • Comments(5)//www.evelienkooktlekker.be/#post177
« PreviousNext »