Get into my kitchen!

Cake met rozijnen, walnoten en appelZoet

Posted by Evelien Rutten Mon, November 05, 2012 05:42:22

Blog image
Oh. My. God. Heb ik een gewéldige cake ontdekt of wat?! Op de redactie van Flair zeggen ze wel eens dat we de recepten in de Lekker-rubriek niet te moeilijk moeten maken, want de lezeressen zijn jong en "hebben wel wat beters te doen dan uren in de keuken te staan". Dat mag dan wel zo zijn, maar als je een oproep plaatst voor een paar goede cake-recepten krijg je toch een soort culinaire uppercut. Die jonge twintigers koken dus wél. Het heeft iets te maken met generatie Y, die in tegenstelling tot de dertigers terug zin hebben in zelfmaakgedoe (rokjes, anyone?) en niet terugdeinzen van een paar uur quality time in de keuken. Van het moment dat ik de oproep op Facebook had gezet, rolden de cake-recepten binnen. Van wortelcake tot simpele viervierdes, allemaal zeer verleidelijk. Drie recepten werden bekroond met een plaatsje in het blad: een perencake, een carrotcake en een walnoten-rozijnen-appelcake.
Na de fotoshoot bleef ik achter met die laatste, een topper van Kim Joos uit Sint-Niklaas. En boy. Was ik plots populair! Iedereen die hier over de vloer kwam, kreeg ik een plakje aangeboden en was instantly addicted. Het is niet van mijn gewoonte om iets vaak opnieuw te maken, maar ik heb deze cake op twee weken tijd inmiddels vier (!) keer opnieuw gemaakt. En elke keer is 'ie gelukt.
Smaakgewijs is het een perfect harmonieuze samensmelting van al het goede wat de herfst te bieden heeft. Het licht zoet-zurige van de appel. De crunch van walnoten. Het hartige van de rozijnen. Het aromatische van kaneel. Vermoedelijk kun je eindeloos variëren met de smaken (Ik denk gedroogde veenbessen en abrikozen. Ik denk peren en pruimen. Ik denk hazelnoten en pecannoten. Ik denk nootmuskaat)

Absoluut een blijver in mijn repertoire, goed voor uren fijn kijkplezier (ah ja, gehurkt voor de oven. Wat anders)

Cake met appeltjes, rozijnen en walnoten

Voor 1 cake (± 10 porties)

4 eieren – 250 g zelfrijzende bloem – 250 g suiker – 250 g boter (op kamertemperatuur) – 1 eetlepel melk – 1 zoete appel (bv. Pink Lady) – 70 g walnoten, in stukjes – 1 theelepel kaneel – een handje donkere rozijnen – 2 zakjes vanillesuiker

Zo gemaakt

Klop de eieren schuimig met de suiker (10 minuten). Voeg dan de boter toe en meng goed. Boeg dan de bloem toe en de melk. Schil de appel en snij ze in blokjes. Voeg ze met de walnoten, de kaneel, de rozijnen en de vanillesuiker toe aan de cake. Meng alles grondig. Beboter een cakevorm en bestrooi deze met bloem. Klop de bloem eruit. Schep het deeg erin. Laat de cake minstens 1 uur bakken op 180°C. Check met een satéprikker of de cake gaar is (de prikker moet er droog uit komen).



De blik strak vooruitVlees

Posted by Evelien Rutten Wed, June 27, 2012 15:17:27

Blog image
Wie zegt dat ge een plafond nodig hebt om gelukkig te zijn? Steven, Hera en ik doen het prima, zo zonder. Terwijl ik deze woorden typ, zit ik in een voorlopig zeteltje in de zithoek. Ik kijk naar de houten balken boven mij en door de kieren heen zie ik het licht in onze badkamer, of wat daarvoor moet doorgaan. Ik leef, ik adem, er staat een tas nespresso volluto naast mij en ik heb net een Penny Wafer gegeten.
Iedereen zit weleens in zo’n fase van fucking-hell-ben-ik-nu-plots-aan-het-verbouwen-of-wat?! Gewoon dag per dag nemen en hopen dat ge toekomt met uw centen. Meer kunt ge niet doen.
Af en toe steek ik mijn kop even in het zand en ga ik leuke dingen doen met Hera. Met al die kommer en kwel over ons huis, zouden we bijna vergeten dat we op 500 m van de Schelde wonen. Heb ik al gezegd dat daar een ouderwetse veerboot heen en weer vaart tussen onze oever en die van Bazel? Man, zo romantisch dat dat is. En Hera kan er geen genoeg van krijgen. Toen ik haar gisteren van de crèche ging halen, beslisten we impulsief dat we nog eens met de boot moesten gaan varen. Dat kan nu, dus doen we dat ook. Eerst een appelsapje drinken bij het cafeetje, dan inschepen. Binnen de drie minuten ben je aan de overkant, maar dat doet er niet toe. Die drie minuten dat Hera en ik met de wind in onze haren als echte schippers in de verte over het kolkende water heen staren (die boot maakt nogal een vaart!) en ik haar voorzichtig zie glimlachen, weet ik dat er in haar hoofd herinneringen gevormd worden die nooit zullen verdwijnen. (“Ik ging vroeger met mijn mama na ’t school eerst op café en dan met de boot varen.”)
“Dag bootje,” zei ze zachtjes terwijl we na terugtocht weer naar huis wandelden. “Daag.”

De tijd van afhaalchinezen en opwarmmaaltijden is ook voorbij. Ik voel zelfs weer een sprankeltje creativiteit ontluiken. Gisteren maakte ik een stoofpotje met kip, sherry, aardappelen, tuinbonen en olijven. Toen Steven ervan proefde, vroeg hij waar ik het recept vandaan had gehaald. “Zelf bedacht,” antwoordde ik trots.

Het komt allemaal wel weer goed.

Stoofpotje van kip met tuinbonen en olijven
Voor 4 personen
8 kippendijfilets – olijfolie – peper – zout – 3 à 4 sjalotten, gepeld – 3 tenen knoflook, gepeld - een scheut sherry – 2 gele tomaten, in blokjes (koos ik voor de kleur, had geen zin in een tomaterig uitziend stoofpotje ) – 2 dl kippenbouillon - 4 grote aardappels, geschild en in blokjes - een handvol gedopte tuinbonen (eventueel uit blik, maar vers veel lekkerder uiteraard) – een handvol olijven – een takje rozemarijn – een takje tijm – 2 laurierblaadjes – peterselie, munt en koriander

Zo maak je het
Bak de kip mooi bruin aan in olijfolie. Breng goed op smaak met peper en zout. Voeg de sjalotten en de knoflook toe en laat even meegaren. Ik laat look en sjalotten heel, vind dat precies wel kunnen in dit gerecht. Overgiet met de sherry (of witte wijn, maar laat me even een lans breken voor sherry: bewaar die fles in de koelkast en drink ervan op een zonnige dag: ge waart vergeten hoe lekker dat dat eigenlijk is! Het perfecte aperitief!).
Laat de sherry helemaal wegkoken en voeg dan de tomaten en de bouillon toe. Breng aan de kook en voeg dan de aardappels, de rozemarijn, de tijm en de laurierblaadjes toe. Laat 20 minuten zachtjes garen en voeg dan de tuinbonen en de olijven toe. Proef en breng op smaak met peper en zout. Bind de saus eventueel een beetje met maïzena express (ja, ik heb dat in huis. So sue me). Voeg dan de fijngesneden peterselie, munt en koriander toe en serveer meteen. Ik gaf er groene asperges met kerstomaatjes bij (asperges kort koken, afgieten, terug in de pot doen met de gehalveerde kerstomaatjes en een scheutje olijfolie, peper en zout).


Blog image

(Hera wacht tot de boot vertrekt)

Balls & GloryEvelien gaat op restaurant

Posted by Evelien Rutten Thu, June 07, 2012 23:33:56

Blog image
Balls & Glory

(eerder verschenen in Het Nieuwsblad)

Niets is zo grillig als de populariteit van televisiesterren. Zelfs Sofie “Goe Gebakken” Dumont werd door VT4 in een wip en een gauw vervangen door Wim Ballieu, tot voor kort niet meer dan een onbekende Jeroen Meus look-a-like. Toch heeft de man nu al een eigen fanclub, getuige het fenomenale succes van zijn pop-up restaurant Balls and Glory in Gent. Tot en met september kun je Ballieu zelve drie dagen per week ontmoeten in zijn ballenkeet. Op het menu? Gehaktballen met stoemp. Wie met zo’n ‘gebald’ idee komt, moet wel heel zeker zijn van zijn zaak. Hoog tijd voor een kwalitatieve test!
Het is woensdagmiddag, half een. Een rij jonge meisjes staat tot buiten aan te schuiven. Ik wurm me erlangs, want ik heb gereserveerd. Binnen staat nog een tiental meisjes toe te kijken hoe Ballieu, die vooraan in de zaak zijn keuken heeft, zijn ballen bakt. Ze wachten geduldig op een plaatsje. Stuk voor stuk staan ze glimlachend te glunderen. Ik probeer oogcontact te zoeken met Ballieu en kondig netjes aan dat ik gereserveerd heb. “Voor twee toch?” “Nee, ik ben alleen.” “Ah ja. Daar, langs dat meisje met de rode jas. Daar kun je zitten. Wat wil je eten? Prei-ham of kervel-pancetta?” Ik knipper even met mijn ogen. “Euh, de kervel.” “Oké, ga maar zitten.”
Pas dan zie ik een grote inox tafel waar vijftien mensen naast elkaar zitten te eten. Bestek staat in Ikea-bakjes op tafel, naast witte papieren servietten en karaffen met kraantjeswater. Ik vind het krukje dat voor mij is bedoeld en probeer zo onopvallend mogelijk te blenden met de andere ballenproevers. Ik ben ongewild getuige van een gesprek tussen twee jonge disgenoten: “Dus er was ook pancetta en kervel.” “Ja.” “Wat is kervel eigenlijk?”
Nog voor ik glimlachend mijn handtas op de grond heb gezet, staat er al een bord voor mijn neus en kan ik beginnen eten. Ik ben nog geen drie minuten binnen.
De gehaktbal is lekker kruidig gepaneerd. Het vlees is nog sappig en binnenin zit als een klein cadeautje de romige kervel-pancetta vulling. De bal rust op een ferme portie stoemp met wortelen en boontjes. Ballieu heeft ook twee soorten saus op mijn bord geschept, zie ik. De saus op basis van kalfsfond, perensap en veenbessen is ongelooflijk lekker: net zoet genoeg om te complementeren bij het hartige vlees en de stoemp. Vreemd genoeg kreeg ik ook een grote schep Thaise currysaus met kokosmelk. An sich heel lekker, maar doordat ze zo pikant is proef ik nadien bijna niets meer van de subtiele kervelvulling. Het voelt een beetje studentikoos aan. Dit is een snelle, stadse maaltijd met roots die teruggrijpen naar tradities van lang voor Ons Kookboek. Net als ik mijn laatste hap –met veel smaak- naar binnenspeel, komt Ballieu vragen of ik kan opschuiven voor drie nieuwe klanten. Ik voel me niet langer 100 % welkom en sta meteen op om plaats te maken. Bij het afrekenen neem ik nog twee ballen mee voor thuis. Ze worden mooi ingepakt in zijdepapier, bijna zoals lingerie. Exact 16 minuten na mijn binnenkomst sta ik verbluft terug buiten. Ballieu kookt sneller dan zijn schaduw en de lunch gaat in een moordend tempo vooruit. Dit pop-up restaurant is niet meteen een pareltje van culinaire verfijning, maar wel een opwindend en gedurfd experiment. De man heeft ballen.


Balls & Glory
Pop-up store & Lunchresto
Sint-Jacobsnieuwtraat 103
9000 Gent
Tel: 0486/678 776
Open op ma, wo en vij van 10u tot 15u.

Op het bord
1 portie (€ 10)
2 ballen take-away (2 x € 4)
Totaal: € 18

De hamvragen
Correcte bereiding? eigenzinnig
Memorabele smaken? Degelijke kost
Prijs/kwaliteit? Niet te kloppen
Prettig interieur/goed concept? Het is wennen
Wil ik teruggaan? ja
Score: 3/5


Conclusie: Een opwindende ballenkermis!

Zever in pakskesWhat's on my mind

Posted by Evelien Rutten Sun, June 03, 2012 23:24:51

Blog imageOnze monsterverhuis die 9 uur heeft geduurd, is inmiddels achter de rug. De mensen die ons hebben geholpen, zijn waarlijk echte helden. Het 'instapklare huis' (ha! dat waren nog eens naïeve tijden!) blijkt echter een heuse money pit te zijn met lekken, schimmels, verroeste metalen balken en tal van andere verborgen gebreken. Het is op dit moment onmogelijk om er al effectief te gaan wonen. De vorige eigenaars zaten blijkbaar in een echtscheiding verwikkeld en het huis was zeker al een jaar niet meer echt bewoond. Er is voor ons een hele poppenkast opgezet met lieflijke, huiselijke tafereeltjes maar dat was dus allemaal window dressing. Ze hadden dringend geld nodig en geen van beiden wilde nog in dat huis wonen, laat staan ervoor zorgen. Alle vuil hadden ze letterlijk en figuurlijk onder de mat geveegd. Schimmelvlekken verborgen achter kasten. Gescheurde badkuiprand bedekt met een handdoek. Vuil dat het daar was. Maar dan ook écht heel vuil. Ik heb kilo's muizenketels opgeveegd uit de keukenkasten (!) en blijkbaar hadden ze ook binnenhuiskonijnen want achter de plinten krioelde het van de konijnenkeutels en stro. En dan te bedenken dat dit koppel een bloeiende doopsuikerzaak heeft. Wij vonden nog dozen doopsuiker mét muizenkeutels erin en gesmolten doopsuiker tussen de spleten van het parket. Maar genoeg gejammerd. We hebben de grote chance dat Steven een papa heeft die eigenhandig al een stuk of vijf huizen heeft verbouwd. Een man die spreekt in termen van "het is een klein probleem met grote gevolgen. Dat lossen we wel op." En dat zo'n twintig keer op een dag. We logeren voorlopig ook daar, want ik wil Hera niet loslaten in die gevaarlijke omgeving. Toch niet voordat er nog eens zes flessen Dettol tegenaan zijn gegooid. Mijn eigen vader heeft zich over de tuin ontfermd. Nooit iemand zo gestaag, zo hard zien werken. Uren aan een stuk. Helden, zeg ik u.

In de tussentijd komt er van koken dus niets meer in huis. As we speak ben ik in een razend tempo mijn nieuwe keuken in orde aan het maken. Kuisen, schilderen, kuisen, schilderen, kuisen.

Blog imageEr zijn nog 20 dozen met servies, bestek, potten, pannen en eten die onuitgepakt staan te wachten op een plaatsje. Soms kookt de mama van Steven voor ons (een engel is het!), maar meestal overleven we op pistolets, afhaalchinees en kant-en-klaar. Onlangs probeerden we de pakjes van Cuisine du Chef uit Delhaize. Het zijn de zogenaamde sterrenmaaltijden van chefs als Wout Bru, Roger Vandamme en Peter Goossens. Het klinkt allemaal érg veelbelovend, maar de smaak van 'opgewarmd uit een pakje' krijgt ge nooit weg. Hoogst onbevredigend.

Gelukkig kunnen Steven en ik er nog mee lachen. We krijgen minstens één keer per uur de slappe lach, aangezien we allebei volstrekte leken zijn op het gebied van renovatiewerken. Het heeft zelfs twee dagen geduurd voordat ik fatsoenlijk kon schilderen (wat een gedoe zeg, met dat afplakken en oppassen met het plafond!). Steven heeft zich als een gek op het afschuren van de deuren gestort. In mijn nieuwe bureau (yes!) zijn er prachtige Franse deuren met geslepen glas, Steven is ze piekfijn in orde aan het maken. Ik ken niemand met zo veel oog voor detail als hij. Als alles af is (over een jaar of drie) zal het huis dan ook fantastisch zijn.

Tot snel!

Einde van een tijdperkWhat's on my mind

Posted by Evelien Rutten Thu, May 24, 2012 21:54:32

Blog image
Daarnet legde ik Hera voor de allerlaatste keer te slapen in haar bedje, hier in ons appartement in Antwerpen. Morgen is de dag voor onze verhuis en dan gaat ze bij haar grootmoeder logeren. Ik wiegde haar in mijn armen, vertelde nog eens over ons nieuwe huisje en dat dit haar laatste nachtje hier was. Ze keek me met grote ogen aan. "Ga je dit altijd onthouden, meisje?" "Ja mama."
Officieel is het appartement niet meer van ons, gisteren is de akte verleden. Maar we hebben 'vruchtgebruik' tot en met zaterdag. Nog twee dagen dus.
Ook al kijk ik enorm uit naar ons nieuw leven, toch overvalt mij nu plots een vlaag van melancholie. Hier beleefden Steven en ik onze turbulente begindagen. Hier zag ik twee streepjes op een zwangerschapstest (en gooide ik er ongeveer vijf negatieve in de vuilnisbak). Hier droeg ik Hera binnen, vijf dagen na haar geboorte. Hier liep ik hele nachten rondjes met een krijsende baby in mijn armen. Hier gaf ik borstvoeding. Hier zette Hera haar eerste stapjes. Hier vond het "Komen Eten"-avontuur plaats. Hier bedacht ik dat ik misschien een blog moest schrijven. Hier sprak Hera haar eerste woordjes. Hier vloekte ik, huilde ik, lachte ik, was ik dronken van geluk (en ook wel van een paar wijntjes, af en toe). Hier besloot ik om 'echt' freelancer te worden en niet enkel meer voor één tijdschrift te werken. Hier waren feestjes, etentjes, ruzies. Hier mislukten keer op keer mijn zachtgekookte eitjes. Hier maakte ik voor het eerst varkenswangetjes. Hier gaf ik Steven en Hera miljoenen kusjes.

Zou zoiets eigenlijk blijven hangen in een appartement? Lang nadat we al weg zijn?

Verhuizen is de helWhat's on my mind

Posted by Evelien Rutten Mon, May 21, 2012 10:04:17

Blog image
Ik ga dus verhuizen. Voor de vierde keer in dertien jaar tijd. De eerste keer was in 1999, toen ik het veilige Limburgse nest verliet en een kleine duplex-zolderkamer betrok hartje diamantwijk. Ik had nagenoeg geen materiële bezittingen, dus het was betrekkelijk snel gepiept. De tweede keer was in 2004. Ik was mijn zolderkamer grondig beu en betrok een gelijkvloers appartement met tuin in Berchem. De hemel! Ruimte! Groen! Helaas wist ik toen nog niet dat er op het gelijkvloers nooit zon binnenkomt en dat ik niet gezegend ben met groene vingers. Bij mijn vertrek uit Berchem, in 2008, moest mijn vader eraan te pas komen met een zeis. Hadden we er een meetlat naast gelegd, dan hadden we makkelijk gras van 50 cm lang kunnen meten. Ik verhuisde opnieuw naar een appartement. Een paleis van 115 vierkante meter op de hoogste verdieping, met een prachtig uitzicht over Antwerpen en enkel een minuscuul, makkelijk te onderhouden kabouterterrasje. Datzelfde jaar kwam ik een zekere Steven tegen. Er kwam geen eind aan de dozen met boeken die hij stelselmatig binnensmokkelde. In 2010 kwam er dan ook nog een kleine hummel bij die nu, twee jaar later, enorm gehecht is aan haar eigen uitgebreide verzameling boekjes, speelgoed, popjes en andere prullen. Kortom, mijn paradijs van ruimte en licht is een dichtgeplamuurde grot geworden. Volgende week zaterdag trekken we dus naar Hemiksem, in een fantastisch huis waar Steven een heuse bibliotheek krijgt (een kamer van 25 vierkante meter!), ik mijn eigen bureau en Hera eindelijk ook een aparte slaapkamer. En ja, opnieuw een tuin met terras. Misschien zelfs een paar kippen.
We zijn al een week aan het inpakken en ik kan je nu al vertellen dat dit de ergste verhuis is die ik ooit heb meegemaakt. Steven heeft inmiddels zo'n 200 dozen met boeken tegen de muren gestapeld en in de keuken alleen al staan tot nu toe 17 grote verhuisdozen. 17! Bij elke doos vraag ik me af waarom ik zo nodig gietijzeren pannen en potten verzamel. Of ik echt 6 braadpannen nodig heb, 24 wijnglazen, 42 crème brûléeschaaltjes en 106 kruidenpotjes. Het is erg. Heel erg. En ik ben zelfs nog niet begonnen aan de badkamer en de slaapkamer. Hera loopt rond met grote ogen en we proberen haar continu gerust te stellen. "Alles wat we hebben gaat in dozen. Ook jouw speelgoed en kleertjes. En dan gaan we samen, met ons drietjes, naar het grote huis. Aan het water. Bij de bootjes." Heftig tuttend kruipt ze dan maar op mijn schoot en palmt ze mijn laptop in. "Piwi kijken." (Pingu, in Hera-taal)
Het feit dat we nog zeker een maand in chaos zullen leven, stemt me niet bepaald vrolijk. Ik probeer me te focussen op de zomer, op barbecues in eigen tuin, teksten kunnen schrijven in een tuinstoel in bikini. Dat soort dingen. In de tussentijd is er bitter weinig tijd om te koken, maar mijn favoriete power snack van het moment wil ik u niet onthouden: appel-pindakaas. Genialiteit zit in kleine dingen en dat geldt ook voor dit pareltje. De combinatie zoetzuur van de appel met het zoute, knapperige van de pinda's is gewoon hemels. Op elke gezond-leven website wordt deze combinatie aangeprezen als de perfecte, verstandige tussendoorsnack. En dan zijn we gerust natuurlijk.

Blog image

Appel-pindakaas rondjes

Was een appel en verwijder het klokhuis met een appelboor (of draai er eens in met een keukenmesje, zo kun je het klokhuis ook verwijderen). Snij de appel in plakken van minstens een cm dik. Bestrijk een rondje met wat pindakaas en dek af met een ander rondje, zodat je kleine boterhammetjes krijgt. Een onverwachte, verrukkelijke smaaksen-sa-tie!

Het GebaarEvelien gaat op restaurant

Posted by Evelien Rutten Wed, May 16, 2012 21:47:56

Blog image(eerder verschenen in Het Nieuwsblad)

Het Gebaar

“Een bord van van Damme is als een cadeautje dat je mag blijven uitpakken”

Je kan tegenwoordig geen koffiekoek meer kopen zonder dat überpatissier Roger van Damme je met zijn gesuikerde glimlach aanstaart. Je zou bijna vergeten dat van Damme ook nog een restaurant (1 ster) uitbaat, dat weliswaar enkel ’s middags open is. De chef nam deze ongewone beslissing omdat hij ook nog een leven wil met zijn gezin. Het Gebaar ziet eruit als een peperkoeken huisje en het interieur is klassiek cottage. Ik wandel er binnen met mijn popelende schoonmoeder, een hevige fan van van Damme. We worden professioneel ontvangen door vriendelijk personeel met hippe zendoortjes. Ze staan continu in contact met de keuken, opdat de service zo vlot mogelijk zou verlopen. Bij een glaasje champagne bekijken we rustig de kaart. Er is gekozen voor een nogal apart lunchconcept. Je kiest één hoofdgerecht dat is opgebouwd uit meerdere smaken, te vergelijken met voor- én hoofdgerecht uit een klassiek restaurant. Daarna volgt nog een gelijkaardig opgebouwd dessert. Ik kies de holsteiner entrecôte op zomerse wijze, mijn schoonmoeder de paling in ’t groen. De aangekondigde wachttijd is vrij lang, zo’n vijftig minuten. Dat schept natuurlijk hoge verwachtingen, maar ze worden gelukkig helemaal ingelost. Geen enkele foto in welk kookboek dan ook kan het genie van van Damme zo accuraat weergeven als het schouwspel voor ons. Een bord van van Damme is als een cadeautje dat je mag blijven uitpakken. We worden uitgenodigd op een ongewone reis van texturen, smaken en geuren. Nog voor ik één hap heb genomen, ben ik al ontroerd.

Mijn kort geschroeid rundvlees, dat duidelijk lang heeft mogen rijpen, heeft een complexe, nootachtige smaak. De vleesjus is meesterlijk in balans. Naast het vlees ligt een voluptueus landschap van knapperige seizoensgroentjes, polentacakes, kroketjes en kruiden, afgewerkt met een licht pikante romesco-saus. Bovenaan het bord staat nog een glaasje met draadjesvlees van de ossenstaart en een lepeltje merg, afgewerkt met een aardappelcrème met vanille. Het is een totaal nieuwe, culinaire ervaring met een hevig verslavend effect. Aan de overkant is mijn schoonmoeder begonnen aan haar paling, die wel op elke mogelijke manier bereid lijkt te zijn. Van mousse, gefrituurd tot filet: telkens in combinatie met frisse texturen van o.a. granny smith. Centraal staat een creusetpotje met de eigenlijke paling in ’t groen. De filets zijn graatloos en liggen in de meest zijdeachtige kruidensaus die ik ooit heb geproefd.

De desserten gaan gelukkig door op hetzelfde élan. Mijn “Cosmo” is een machtig mooi bord met chocolade, banaan en karamel, met avontuurlijke toetsen van vlierbes, yuzu en kalamansi. Mijn schoonmoeder koos de Pomme Pomme en krijgt daarmee zowat de pure essentie van appeltaart op haar bord: een prachtig visueel spektakel met appel, karamel, crème anglaise en vanilleijs. Als ik één restaurant zou moeten aanraden, dan is het dit wel.

Waar blijft verdorie die tweede ster?!

Rock 'n' pizzaAperitief & hapjes

Posted by Evelien Rutten Sat, May 12, 2012 13:05:02

Blog image
Het idee dat mijn eigen oven een perfecte pizza kan produceren, heb ik na talloze experimenten al lang laten varen. Voor de ultieme pizza-ervaring heb je eigenlijk een tuin nodig, waarin een handige schoonvader een steenoven voor je metselt. Een oven die je vervolgens met hout opstookt tot een paar honderd graden celcius en waarin een pizza na 3 minuten crisp en goudbruin gebakken is. Ik heb dit allemaal niet en kan dus geen "echte" pizza's maken. Dat neemt niet weg dat ik af en toe een rolletje kant-en-klaar pizzadeeg koop, ik ben ook maar een mens. Tegenwoordig ben ik met dat deeg aan het experimenteren en één van de grootste successen is het hapje dat je op de foto ziet (net voor het de oven ingaat): pizzarolletjes.
Het is simpel: beleg een kant-en-klaar pizzadeeg met je topping naar keuze. Rol het op tot de vorm van een stokbrood. Snij deze in plakjes van 2 cm. Leg deze plakjes plat in een ovenschaal en bak ze af. Je krijgt dan mini-spiraaltjes van pizzadeeg, ideaal voor feestjes of als aperitiefhapje. Het is origineler dan mini-pizza's en het heeft gewoon meer beet, zoals een kleine quiche of groententaart maar dan zonder gedoe. Dit is mijn favoriet versie: zeer simpel met een beetje gehakt en rucola.

Pizzarolletjes met gehakt en rucola

Dit heb je nodig voor ± 10 rolletjes.
1 kant-en-klaar pizzadeeg - 4 à 5 eetlepels tomatensaus (eventueel kant-en-klaar, bv. van Bertolli) - 125 g bio varkensgehakt - peper - zout - oregano - een bosje rucola - mozzarella, in kleine blokjes gesneden - olijfolie

Zo maak je het
Verwarm de oven voor op 220°C. Rol het pizzadeeg uit en bestrijk het met de tomatensaus. Breng het gehakt in een kom op smaak met peper, zout en oregano. Verdeel het in kleine hoopjes over het deeg. Niet te dik beleggen! Bestrooi met de rucola en rol de pizza nu voorzichtig op tot de vorm van een stokbrood. Snij er met een scherp mes plakjes van (2 cm dikte) en leg deze naast elkaar op een met bakpapier beklede ovenplaat.
Bestrooi de rolletjes met wat mozzarella, peper en zout. Bedruppel met wat extra olijfolie en zet 12 à 15 minuten in de oven, tot het deeg mooi goudbruin is en het gehakt gaar.