Get into my kitchen!

Get into my kitchen!

About the blog

"Staatshervormingen, Israël, Darfoer... Ik wil er alles over weten. Maar als ik bloedeerlijk ben, praat ik het liefst over eten. Koken kalmeert mij én maakt mij euforisch. Vrienden krijgen tegen wil en dank advies over recepten die ze perfect beheersen. Mijn familie gaat stiekem naar het fastfoodrestaurant om een keertje 'normaal' te eten. Daarom deze uitlaatklep: recepten én zelfgemaakte foto's uit mijn keuken. Mijn hoogste doel? SMAAK!"

Wil je iets vragen? Stuur gerust een mailtje naar info@evelienkooktlekker.be

Nog niet aan de nieuwe patatjes. Laat staan spruiten.

What's on my mindPosted by Evelien Rutten Thu, January 14, 2010 09:22:01
Ik ben nu 41,5 week zwanger, dat betekent 10 DAGEN OVERTIJD. Iedereen zegt dat de baby het veel te goed heeft, daarbinnen... Nog geen nieuws te melden dus, jammer genoeg. De gynaecoloog heeft beslist de natuur nog even zijn gang te laten gaan en pas maandag over te gaan tot maatregelen. Eén ding staat vast: ten laatste dinsdag wordt mijn dochter geboren. In de tussentijd zit ik al bijna een maand thuis, zo immobiel als een nijlpaard. Langs alle kanten wordt mij aangeraden zo vettig mogelijk te eten. Dat zou mijn darmen in werking zetten en zo ook de weeën opwekken. Ik heb het geprobeerd hoor, maar als ik eenmaal in de pitazaak sta, krijg ik een weeë maag en bestel ik toch maar weer het Turks brood met gegrilde kip in plaats van het vettig lamsvlees. Of fondue: volgens ingewijden zou dàt het grote geheim zijn. Maar ik haaaaaat fondue. Of acupunctuur. Of wonderolie. Of lange wandelingen. Of het huis poetsen. Of trampoline springen. Laat me nu maar gewoon met rust, denk ik dan. Ze komt heus wel naar buiten. Tot die tijd: veel groeten en hopelijk tot snel!

  • Comments(14)//www.evelienkooktlekker.be/#post155

Bijna op het kookpunt

What's on my mindPosted by Evelien Rutten Thu, December 31, 2009 10:45:54
Als er mij zelfs al ongeruste mails bereiken vanuit Zwitserland (!) kan ik niet anders dan toch even in de pen kruipen en een teken van leven geven. Ik weet het, lieve bloglezers, ik heb jullie schandelijk verwaarloosd. Maar de pen hangt voorlopig aan de wilgen. 

Ik ben nog niet bevallen van mijn dochter, maar sta wel op het punt dat te doen. Ik ben 39,5 week zwanger en officieel uitgeteld op maandag 4 januari. Gisteren was ik voor een laatste check-up bij de gynaecoloog. Met de baby gaat alles prima, maar ik kreeg toch ook verontrustend nieuws. Ik dacht altijd dat ik (om het met de woorden van mijn fijne vriendin Ester te zeggen) een bekken heb 'als een autostrade', maar dat blijkt niet zo te zijn. Tot nog toe was ik redelijk zen. Voor mij geen  epidurale verdoving, alles zo natuurlijk mogelijk. Tot de gynaecoloog met een ernstig gezicht het -mogelijke- verloop van de bevalling begon te schetsen: "Als je volledige ontsluiting hebt, gaan we eerst een uur proberen persen. Dan halen we de zuiger erbij.  Als dat niet lukt, zal de vroedvrouw mee helpen duwen. Pas daarna gaan we over op keizersnede." 

Slik.

Ik dacht dat de weeën het pijnlijkst zouden zijn (wat meestal zo is), maar na die gruwelijk pijnlijke periode heb ik dus nog een heel pakket uitdrijfmaatregelen om naar uit te kijken. 

Maar goed. This too shall pass.

Waar ik me in de tussentijd mee bezighoud? Tijdens de lange aanloop naar Kerstmis, voelde ik mijn lichamelijke krachten afnemen en daarmee ook de zin in koken. Voor het eerst in onze relatie heeft Steven trouwens een gerecht resoluut aan de kant geschoven en boterhammen gegeten. Ik weet niet wat me bezielde. Het begon als een moussaka, maar dan met gewone bolognaisesaus (waaraan ik nu lichtjes verslaafd ben). Wegens gebrek aan aubergines gebruikte ik courgettes. De aardappelschijfjes (van zeer vastkokende aardappels) stak ik er gewoon rauw tussen. De ovenschaal ging veel te laat in de oven. Resultaat? Harde, oneetbare brei. Nachtje laten staan om de aardappels wat zachter te laten worden zou mogelijke oplossing kunnen zijn. Zo gezegd zo gedaan. Dan plots van strategie veranderen en er "iets Mexicaans" van maken. Ik schepte de volledige ovenschaal in een diepe pot en voegde een blikje tacosaus, een bokaaltje jalapeno pepers, wat rode uiringen, komijn, koriander, rode bonen en room toe. Uurtje laten sudderen. Nieuwe ovenschaal fabriceren, met laagjes tortilla ertussen. Afwerken met een soort kaassaus. Wegens gebrek aan geraspte kaas gebruikte ik Maredsous smeerkaasjes (light met baconsmaak). 

Werkelijk enorm yukkie. Integraal in de vuilnisbak mogen kieperen. 

Sindsdien eten wij vooral hummus met brood en zo. 

Steven blijft werken tot de baby is geboren, dus breng ik de dagen alleen door. Ik heb weinig behoefte aan sociaal contact, ben nogal in mezelf gekeerd nu. Lopen, wandelen, me verplaatsen, alles doet pijn en kost enorm veel moeite. Ik voel me een opgeblazen, logge olifant. Er is nog maar één paar schoenen dat me past. De veel te dure, handgemaakte, totaal onelegante wandelschoenen die eigenlijk nooit goed pasten maar nu als gegoten zitten en waarvoor ik oneindig dankbaar ben.

De nachten zijn verschrikkelijk. Om de 2 uur word ik wakker omdat mijn handen en armen volledig gevoelloos zijn. Of heb ik een opstoot van maagzuur. Of is mijn neus uitgedroogd. Of...

Dus kijk ik televisie. Steven installeerde digitale tv en aangezien we één maand gratis Prime TV hebben, bestel ik plusminus vijf films per dag. 

En zo gaan de dagen voorbij. Af en toe streel ik over mijn buik en voel ik mijn kleine meisje stampen of zich verplaatsen. Hoe zal ze eruit zien? Op wie zal ze lijken? Zal ze gelukkig worden? Ik voel hoe ik stilletjesaan mama word. Steven vertroetelt me op alle mogelijke manieren en vindt het vreselijk dat hij niet meer kan doen. 

Maar over enkele dagen (of weken?) is het zover. En daarna... Zal ik hopelijk weer zin krijgen in koken!

Tot het zo ver is, mijn liefste lezers, hoe jullie goed. Maak er een prachtig eindejaar van. We zien elkaar snel.


  • Comments(10)//www.evelienkooktlekker.be/#post154

10 x SOS EVELIEN

What's on my mindPosted by Evelien Rutten Mon, October 26, 2009 20:05:02
Ik kwam deze foto toevallig tegen tijdens het opkuisen van mijn harde schijf: Evelien die iets doet met kalkoen en niet bang is om haar handen vuil te maken. Mocht er geluid zijn opgenomen bij dit beeld, had je mij aan Steven horen uitleggen hoe je de boter voorzichtig onder het vel van de kalkoen moet masseren en dat het essentieel is om de kalkoen vervolgens dicht te naaien. Op de achtergrond een paar giechelende neefjes en nichtjes. Mijn broer Jan die geamuseerd toekijkt en zegt dat het weer lekker zal worden.

Mensen noemen me soms de vrouwelijke Piet Huysentruyt. Ik kan niet zo maar casual een receptje uitleggen. Neen, er horen ellenlange lijsten tips bij. Mensen knikken dan beleefd en doen het vervolgens waarschijnlijk toch op hun eigen, vertrouwde manier.

Voor wie wél geïnteresseerd is, maak ik voor één keer een lijstje met tien tips & tricks. Algemene dingetjes die ik steeds toepas in mijn eigen keuken en waar mensen altijd een beetje verbaasd over zijn. Wie zelf een supertrukje kent, mag het gerust posten bij de comments!

TIP 1: de citrustruk
Bedruppel geschilde avocado's, appels of peren meteen met een paar druppels citroen- of limoensap als je ze nog niet meteen gebruikt in een recept. Zo voorkom je dat ze verkleuren en blijven ze mooi fris.

TIP 2: bak de tomatenpuree
Als je geconcentreerde tomatenpuree gebruikt (van die kleine conservenblikjes), voeg ze dan helemaal aan het begin van de bereiding toe en laat ze liefst even aanbakken, anders krijg je een bittere smaak. Als je bijvoorbeeld spaghettisaus maakt, fruit dan eerst je uien in olijfolie, bak het vlees aan en voeg dan de tomatenpuree toe. Roer goed en laat enkele minuten meebakken. Voeg dan pas water of gepelde tomaten toe.

TIP 3: vlees met een korstje
In kookboeken staat vaak dat je geen peper en zout mag strooien op rauw vlees. Je zou het eerst moeten bakken en pas nadien op smaak brengen met peper en zout. Maar voor een zalig, lekker gekruid korstje moet je dit echt wel op voorhand doen! Bestrooi je drooggedepte biefstuk, kotelet of whatever goed met peper en zout en druk het met je handpalmen in het vlees. Leg het vlees dan in de hete boter of olie. Als je me niet gelooft, probeer het dan eens op de twee manieren en doe de smaaktest.

TIP 4: de lekkerste dressing
De verhoudingen voor een goede dressing zijn als volgt: 1 deel zuur, 3 delen olie. Met zuur bedoel ik azijn, limoen- of citroensap. Vul verder aan met peper, zout en kruiden. Mijn persoonlijke favoriet is super eenvoudig: citroensap, olijfolie, zwarte peper en grof zeezout of fleur de sel. Lekker bij zowat elke sla!

TIP 5: de pasta die niet kleeft
Het heeft totaal geen zin om olie in het kookwater van pasta te doen. Die olie zou het kleven tegengaan, maar dat is flauwekul. De olie gaat meteen op het wateroppervlak liggen en bemoeit zich verder niet met de pasta. De enige methode om kleverige pasta te vermijden is... zeer veel water! Gebruik de grootste kookpot die je hebt. Breng het water aan de kook en voeg dan 1 à 2 eetlepels zout toe. Dit moet echt, anders krijg je flauw smakende pasta. Voeg je pasta toe en laat ze beetgaar koken. Giet af en meng meteen met de saus. Serveer de pasta en de saus zeker niet apart! Dit is de authentieke, Italiaanse methode.

TIP 6: de beste cocktail
Als je zin hebt in een cocktail, mag je geen shortcuts nemen. Als er in het recept staat dat je de vloeistof moet schudden met veel ijs in een shaker, kun je niet gewoon alles mengen in een glas en dan wat ijsblokjes toevoegen. Het is ook belangrijk om véél ijs in de shaker te doen, zodat alles goed koud blijft. Met slechts 2 of 3 ijsblokjes krijg je de cocktail nooit goed genoeg gekoeld en zullen de ijsblokjes ook heel snel smelten. Resultaat? Een waterige cocktail. Wie het moet doen zonder shaker, kan een leeg confituurpotje gebruiken.

TIP 7: de patatjes eerst!
Beginnende koks hebben vaak te kampen met een slechte timing. Het vlees is al gebakken, maar de aardappelen moeten nog opgezet worden. Het helpt als je op voorhand alles even overloopt in je hoofd. Je weet wel ongeveer hoeveel tijd alles nodig heeft. Begin altijd met het ingrediënt dat het langst moet opstaan: aardappelen, pasta rijst... Groenten zijn sneller klaar dan je denkt, wacht er zo lang mogelijk mee zodat ze lekker knapperig blijven. Eindig met vlees of vis. Sla dresseren doe je pas aan tafel.

TIP 8: warme borden
Als je gasten hebt, duurt het meestal wel even voor iedereen is bediend. Het is dus belangrijk om je borden goed voor te verwarmen, zodat niemand zijn tanden moet zetten in een lauwe biefstuk. Zet het stapeltje borden bv. tien minuten in een niet te hete oven (100°C), of laat het weken in zeer warm water. Snel afdrogen en op tafel zetten.

TIP 9: vermenigvuldigen doe je zo
In het recept staat: voor 4 personen. Maar jij krijgt 8 mensen over de vloer. Makkie: alles dubbel maken! Let dan toch maar goed op... Sommige ingrediënten kun je niet zo maar vermenigvuldigen. Dat geldt vooral voor kruiden, gember, knoflook en Spaanse pepertjes. Proef zo veel mogelijk en maak beetje bij beetje aanpassingen met de kruiden.

TIP 10: zo vermijd je kaaslawines
Laat ovenschotels volledig tot rust komen voor je ze aansnijdt. Dat duurt zo'n 10 à 15 minuten. Wie in een nog vurig bubbelende lasagne probeert te snijden, krijgt gegarandeerd een lopende kaaslawine op zijn bord. Geef alles de tijd om een beetje 'te zetten'. Wees maar niet bang dat het koud wordt, gerechten uit de oven blijven nog erg lang loeiend heet!

  • Comments(5)//www.evelienkooktlekker.be/#post152

Terug naar Italië

What's on my mindPosted by Evelien Rutten Tue, September 01, 2009 09:13:53

En dan kom je thuis, zo uitgeperst als een citroen. Een dag waar geen einde aan leek te komen. Iedereen die je pad kruiste, had wel een op- of aanmerking. Probleem na probleem moest worden aangepakt. In de lift ben je bijna te moe om op het knopje te drukken. Je duwt op de bel van je eigen appartement, omdat je de energie niet meer hebt om de deur zelf open te doen. De deur gaat open, en daar staat Steven. Hij heeft pretlichtjes in zijn ogen die hij subtiel probeert te onderdrukken. Mijn aangeboren alertheid laat me in de steek. Ik mompel iets als "honger liefje" en laat mijn tas op de grond vallen. "Wat heb je gemaakt?" "Oh, iets". Ik begin vermoeid te vertellen over de ellende van de dag als mijn oog plots op de tafel valt. Een wirwar van wit, rood, wijn, pasta, kaarsen, chocolade, kaartjes en... cadeautjes!!!! "We zijn weer in Italië!" roep ik. "Ja, dat had je nodig hè?" fluitstert Steven. Op de tafel heeft hij -erg artistiekerig- een soort tableau vivant gecreëerd met alle postkaartjes die hij daar kocht, rekeningen van restaurants, naamkaartjes van leuke winkels, reisgidsen, een zonnebril en die ene goede fles olijfolie. "Als antipasti serveer ik brood met truffelboter, rauwe groenten met olijfolie en insalata capresi. De primi piatti is pasta pesto met gegrilde courgettes & aubergines. Als secundo nogmaals pasta, maar dan met ragu van everzwijn." 

De vervelende dag is vergeten. Terwijl de zon langzaam ondergaat boven Antwerpen, schenken we een glaasje wijn uit (voor mij een kleintje) en luisteren we naar de muziek die opstond tijdens de reis. Ik open mijn cadeautjes, die hij (echt waar!) al in Italë had gekocht en weken aan een stuk verborgen heeft kunnen houden. Het Joods-Italiaans kookboek dat ik te duur vond. De beste koffie. Delicatessen. Ouderwets talkpoeder voor de baby. Heerlijk geurende zeepjes. Een raviolimachine. 

Dit weekend maak ik voor hem de ravioli met gerookte kaas en truffelolie. Beloofd!


  • Comments(3)//www.evelienkooktlekker.be/#post144

Toscaanse dagen

What's on my mindPosted by Evelien Rutten Tue, August 11, 2009 08:31:47

Mijn lieve bloglezeres, kijk even goed naar bovenstaande foto. Laat de schattigheid tot u doordringen en leun rustig achterover met een beginnende glimlach. Hier vertoefde ik dus de afgelopen weken. Een zalige plek, middenin een bos bovenop een berg, in een minuscuul dorpje in Toscane. Mijn eerste vakantie samen met Steven. De grote relatietest, noemen ze zoiets ook wel eens. Wat denkt u? Hebben we ruzie gemaakt? Slecht gegeten? Elkaar net niet verlaten? Niets van dat alles. We hadden een hemelse periode zonder internet en volle agenda. We stonden op als we wakker werden, aten exact waar we zin in hadden, lazen een dozijn boeken, maakten fotogenieke ritjes met de auto, keken naar de hertjes voor onze deur en plonsten af en toe in het zwembad.

Ik zou zeggen: u had erbij moeten zijn, maar dan lieg ik. Het was fijn dat u zo ver weg was en dat wij helemaal alleen waren. Ik kan me zelfs niet herinneren hoe lang geleden het was dat ik de tijd nam om op een drempel te gaan zitten en drie kwartier lang gewoon maar naar de speelse capriolen van een kat te kijken.

Tijd. Ik mis het nu al. Ik ben één dag terug en heb alweer uren tekort in een dag. Vooral omdat ik iedereen wil vertellen hoe fijn het was. Hoe lekker ik gegeten heb ook. Bereid u voor op een aantal redelijk Italiaans getinte blogs. Ik ga u vertellen over de beste slager van Italië, waar we aan tafel mochten aanschuiven voor 6 uitmuntende vleesgerechten. Of La Casa di Caccia, waar we na een wilde rit van drie uur eindelijk terechtkwamen in de wild-hemel. En dan heb ik het nog niet eens gehad over La Trattoria in Doccia, waar Steven en ik ons net geen indigestie aten. Of de keren dat ik zelf kookte, geïnspireerd door obscure Italiaanse kookboekjes.

To be continued!

(ook fijn om terug te zijn, trouwens)

  • Comments(1)//www.evelienkooktlekker.be/#post140

Eten: een Feest?

What's on my mindPosted by Evelien Rutten Sun, June 07, 2009 15:16:25
Steven en ik hebben net een weekendje Den Haag achter de rug. Dat zegt u niets, natuurlijk. Mij aanvankelijk ook niet. Maar Steven heeft de gave van het enthousiasmeren.
"Wist je dat daar een prachtige Belgische wijk is, net zoals de Cogels Osylei in Antwerpen?"
"Ah ja?"
"En dat je daar naar Het Meisje met de Parel kunt gaan kijken?"
"Dat schilderij van Scarlet Johansson bedoel je?"
"En dat er op zondag een geweldige antiekmarkt is?"
"Zo zo."
...
"En een grote kookwinkel?"
"Aha! Now you're talking! Boek het hotel!"

En het was leuk, beste lezers. Ik heb genoten van elke seconde. Maar toch is er iets wat mij -opnieuw- geweldig geïrriteerd heeft. Je kunt in Nederland bijna nergens lekker eten, tenzij je naar een Michelinsteren-restaurant gaat of binnenstapt bij een Indonesisch restaurant. Elke keer opnieuw laat ik me vangen, en daar heeft het verschil in taalgebruik veel mee te maken. Op de etalage van een ordinaire matrassenwinkel lees je "De Slaapadviseur". Een doordeweekse tomatensoep heet er 'zongerijpte pomodoro soep met basilicumroom'. Een ontbijt met een glas flut-cava wordt aangeprezen op de kaart als "een romantisch kasteelontbijt". Ze weten hun zaakjes goed te verkopen, die Nederlanders. Jammer genoeg zegt dat vaak weinig tot niets over de kwaliteit. Zo gingen we zaterdagavond op zoek naar een goed restaurant. Mijn oog werd gevangen door Restaurant Alexander, een op het eerste zicht nogal sjiek etablissement. Na een korte studie van de menukaart (die buiten aan het raam ophing), was ik verkocht. Ja, ik had wel zin in een 'Franse boerenkip, gevuld met foie gras en een saus van wilde paddestoelen en truffel'. Daarnaast zei Steven ook geen neen tegen het 'speenvarken met mierikswortelsaus, aardappelen en wilde paddestoelen'. Vol verwachting stapten we binnen. Maar wat een teleurstelling. Het 'broodmandje van Hans', dat je voor 4 euro apart diende te bestellen, was een verzameling oud brood met smakeloze tapenade. Het mandje arriveerde trouwens pas na het voorgerecht. Een glas wijn werd vergeten. Ons bruiswater werd om de drie seconden bijgeschonken, zodat we gedwongen werden na 18 minuten een nieuwe fles te bestellen. Maar we bleven vergevingsgezind, want ik hoorde die Franse kip vanuit de verte al kakelen van plezier. Maar-wat-een-ellende. Het gebeurt zelden dat ik depressief word van eten, maar hier zakte mijn gelukshormoon al drastisch bij de tweede hap. De beloofde bospaddestoelen waren géén morilles, waar ik zo op gehoopt had, maar een hoopje oesterzwammen (gekweekt!). Van foie gras was geen spoor te bekennen, ik proefde enkel de bittere nasmaak van kippenlever. En de truffel? Waarschijnlijk is er tien jaar geleden een truffel door de keuken van Alexander gekatapulteerd, maar op mijn bord herinnerde niets aan de heerlijk aardse smaak van mijn lievelingsingrediënt. Boos legde ik mijn bestek neer. Ik keek naar Steven, die hopeloos op zoek was naar zijn aardappeltjes. Neen, ook onder zijn servet lagen ze niet. En de mierikswortel? Die was de chef waarschijnlijk vergeten. Zonder pardon, zonder koffie, zonder 'toetje', eisten wij de rekening. Als eersten verlieten we het pand, dat tot de nok gevuld was met blozende, contente Nederlanders. "Heerlijk!" hoorden we nog een paar keer in het naar buiten gaan. Zou het fiasco echt alleen maar aan ons, veeleisende Belgen, gelegen hebben?

Twee straten verder stapten we binnen bij eetcafé Dendy, want ik wou absoluut nog een nagerecht. De naam beloofde weinig goeds, maar de verwachtingen waren op dat moment toch al tot ver beneden het vriespunt gezakt. En kijk! Er is nog hoop in bange dagen. We kregen de lekkerste, mooiste, best verzorgde kaastafel die een mens zich kan wensen. Perfect gerijpte kazen op kamertemperatuur. Géén banale Brie of Camembert, maar gewaagde kaasjes zoals Shropshire en rauwe geitenkaas. We kregen er heerlijk notenbrood bij, in wijn geweekte rozijnen, vijgenconfituur en Porto. Konden we toch nog met een glimlach gaan slapen...

Lekker eten maakt me zielsgelukkig. Wie het eens in een film geïllustreerd wil zien, moet absoluuut op zoek naar een DVD van één van mijn lievelingsfillms: Babette's Feast. Het is een prachtige ode aan buitengewoon lekker eten. Het verhaal speelt zich af in de 18de eeuw, in één van de triestigste dorpen van Jutland (Denemarken). De plaatselijke bevolking is diep-religieus en leeft op een dieet van gedroogde vis en broodpap. Maar dan verschijnt de Française Babette op het toneel. Zij is uit Parijs weggevlucht na de Franse Revolutie en zoekt een onderkomen. Ze wordt dienstmeid bij twee zussen (oude vrijsters). Haar enige band met Frankrijk is een lotto-biljetje dat elk jaar wordt vernieuwd. Na 14 jaar miserie wint Babette eindelijk de lotto. Haar enige wens is om voor de dorpsbewoners een 'echt Frans diner' klaar te maken. Wat die arme oudjes natuurlijk niet weten, is dat Babette in haar vorig leven chef-kok was in het Café Anglais, een gerenommeerd restaurant in Parijs. Ze laat per boot de ingrediënten aanrukken voor het feestmaal: een reuzenschildpad, levende kwartels, truffels, foie gras, flessen wijn, ... Ze gaat aan de slag met de energie van een 100-koppig leger. Ze hakt, ze snijdt, ze roert, ze proeft. Gastro-porn, noemen ze dit ook wel eens. Je kijkt ernaar met verlangende ogen en krijgt onvrijwillig water in de mond. Tijdens het diner verandert trouwens de kleur in de film. Grijze, grauwe gezichten krijgen blozende wangen. Eeuwenoude familievetes worden bijgelegd met een glas champagne van veertig jaar oud. De camera zoemt in op robijnrode wijn in kaarslicht. Je ruikt deze film. Je proeft hem. Het is een waar feest voor foodies, een ode aan datgene waar lekker eten eigenlijk voor dient: mensen samen krijgen.


  • Comments(2)//www.evelienkooktlekker.be/#post130

Kookmarathon

What's on my mindPosted by Evelien Rutten Thu, May 14, 2009 15:46:09
(Foto: Karl Bruninx)


70 gerechten klaarmaken in tien dagen tijd. Dat is waar ik me de afgelopen weken mee heb beziggehouden. Niet voor mezelf, niet voor een tijdschrift, niet voor deze blog, maar wél voor een kookboek! Ik ben namelijk ingehuurd als foodstylist oftewel 'spook-koker'. De recepten zijn van iemand anders, ik heb ze enkel moeten klaarmaken voor de foto. Het was de eerste keer dat ik gevraagd werd om zoiets te doen en ik kan je verzekeren dat het een logistieke nachtmerrie is. Ga maar eens naar de winkel met een boodschappenlijst van 2 meter lang. Probeer maar eens een kist vis vers te houden als je twee uur in de file staat richting Leuven. Ga maar eens shoppen voor 150 bordjes, kommetjes, glazen, schotels, vorken, messen, tafellakens enz... Maar ik klaag niet. Het was een fantastische ervaring, vooral omdat de samenwerking met de fotograaf haast telepathisch verliep. Nog voor hij kon zeggen dat het takje kervel op de béarnaisesaus verplaatst moest worden, had ik het al verlegd. Toen hij iets te vroeg afdrukte, kwamen mijn vettige vingers zelfs per ongeluk in beeld (zie foto).

En ik heb natuurlijk gigantisch veel bijgeleerd. Ik weet wel al een beetje hoe je 'mooi' kunt koken voor de foto, maar had bijvoorbeeld nog nooit een oester geopend. Daar sta je dan, met een schelp in de ene hand en je oestermes in de andere, starend naar een filmpje op Youtube ("Hoe open je een oester"). Maar alles is gelukt. Er zijn géén truukjes aan te pas gekomen. Géén schoensmeer of haarlak. 's Middags smikkelden fotograaf Karl en ik alles lekker op, onder het genot van een exquise wijn. Vooral de dag waarop ik 9 visgerechten heb klaargemaakt, zal me lang bijblijven.

Het boek verschijnt pas in september, maar uiteraard zal ik u op deze site op de hoogte houden. Tot die tijd ben ik weer helemaal de uwe. Vanaf nu kun je dus weer nieuwe, opwindende recepten verwachten!

  • Comments(0)//www.evelienkooktlekker.be/#post123

Komen Eten

What's on my mindPosted by Evelien Rutten Tue, March 24, 2009 16:28:39


Zo. Dat hebben we ook weer gehad. Mijn tv-debuut is niet onopgemerkt voorbij gegaan, want de 'kijkcijfers' van mijn blog zijn sinds gisteren vervijfvoudigd! Welkom dus, nieuwe lezers. 

Met zes vrienden zaten we gisteren rond de buis gekluisterd, om nog eens een ouderwetse uitdrukking van stal te halen. Mijn vriend Koen had alvast aanmoedigende bordjes gemaakt met troostende one-liners: 

"In het echt zijt ge magerder"

"Ze kennen u niet écht"

"Och!"

"Zo erg is het niet"

"Over twee jaar is iedereen het vergeten."

Waar ik voor vreesde, is gelukkig niet gebeurd. Ik ben niet afgeschilderd als een arrogante, betweterige journalist. Wel als iemand wiens tweedehandse tafeldecoratie beter past in het ouderlingenhome. Verder is mijn niveau van koken 'makkelijk te evenaren'. Gelukkig maar! Het is niet mijn bedoeling om iets te koken wat niemand kan namaken. Recepten moeten gedeeld worden. Er moet gegeten worden en genoten. Gedurende het verloop van de reeks (alle afleveringen) viel mij op hoe de gasten zich steeds meer als critici gingen gedragen.  Ze doen alsof ze op restaurant gaan, terwijl ze gewoon bij mensen thuis op bezoek zijn. 

Ik ga niet beweren dat ik zelf geen kritiek heb gegeven, maar dat ging dan over smaakcombinaties die écht niet kunnen, zoals appelsien-zalm-inktvispasta-truffelolie. 

Verder weet ik dat ik mezelf vanavond onsterfelijk belachelijk ga maken door een peer te verwarren met een perzik. Vergeef mij, ik las "poire belle Hélène", in mijn hoofd veranderde dat chemischerwijze in "Pêche Melba". Je hoort mij dus een hele uitleg doen over perziken die niet in het seizoen zijn etc... Alsof ik geen letter Frans spreek. Er zal gelachen worden, dat staat vast. Maar kijk vooral naar die lieve Maria, de ster van de hele reeks. Gisteren na de uitzending belde ze me meteen op: "Het viel toch mee hè Evelien!" 

So far so good. 

  • Comments(22)//www.evelienkooktlekker.be/#post109
« PreviousNext »