Get into my kitchen!

Get into my kitchen!

About the blog

"Staatshervormingen, Israël, Darfoer... Ik wil er alles over weten. Maar als ik bloedeerlijk ben, praat ik het liefst over eten. Koken kalmeert mij én maakt mij euforisch. Vrienden krijgen tegen wil en dank advies over recepten die ze perfect beheersen. Mijn familie gaat stiekem naar het fastfoodrestaurant om een keertje 'normaal' te eten. Daarom deze uitlaatklep: recepten én zelfgemaakte foto's uit mijn keuken. Mijn hoogste doel? SMAAK!"

Wil je iets vragen? Stuur gerust een mailtje naar info@evelienkooktlekker.be

Zever in pakskes

What's on my mindPosted by Evelien Rutten Sun, June 03, 2012 23:24:51
Onze monsterverhuis die 9 uur heeft geduurd, is inmiddels achter de rug. De mensen die ons hebben geholpen, zijn waarlijk echte helden. Het 'instapklare huis' (ha! dat waren nog eens naïeve tijden!) blijkt echter een heuse money pit te zijn met lekken, schimmels, verroeste metalen balken en tal van andere verborgen gebreken. Het is op dit moment onmogelijk om er al effectief te gaan wonen. De vorige eigenaars zaten blijkbaar in een echtscheiding verwikkeld en het huis was zeker al een jaar niet meer echt bewoond. Er is voor ons een hele poppenkast opgezet met lieflijke, huiselijke tafereeltjes maar dat was dus allemaal window dressing. Ze hadden dringend geld nodig en geen van beiden wilde nog in dat huis wonen, laat staan ervoor zorgen. Alle vuil hadden ze letterlijk en figuurlijk onder de mat geveegd. Schimmelvlekken verborgen achter kasten. Gescheurde badkuiprand bedekt met een handdoek. Vuil dat het daar was. Maar dan ook écht heel vuil. Ik heb kilo's muizenketels opgeveegd uit de keukenkasten (!) en blijkbaar hadden ze ook binnenhuiskonijnen want achter de plinten krioelde het van de konijnenkeutels en stro. En dan te bedenken dat dit koppel een bloeiende doopsuikerzaak heeft. Wij vonden nog dozen doopsuiker mét muizenkeutels erin en gesmolten doopsuiker tussen de spleten van het parket. Maar genoeg gejammerd. We hebben de grote chance dat Steven een papa heeft die eigenhandig al een stuk of vijf huizen heeft verbouwd. Een man die spreekt in termen van "het is een klein probleem met grote gevolgen. Dat lossen we wel op." En dat zo'n twintig keer op een dag. We logeren voorlopig ook daar, want ik wil Hera niet loslaten in die gevaarlijke omgeving. Toch niet voordat er nog eens zes flessen Dettol tegenaan zijn gegooid. Mijn eigen vader heeft zich over de tuin ontfermd. Nooit iemand zo gestaag, zo hard zien werken. Uren aan een stuk. Helden, zeg ik u.

In de tussentijd komt er van koken dus niets meer in huis. As we speak ben ik in een razend tempo mijn nieuwe keuken in orde aan het maken. Kuisen, schilderen, kuisen, schilderen, kuisen.

Er zijn nog 20 dozen met servies, bestek, potten, pannen en eten die onuitgepakt staan te wachten op een plaatsje. Soms kookt de mama van Steven voor ons (een engel is het!), maar meestal overleven we op pistolets, afhaalchinees en kant-en-klaar. Onlangs probeerden we de pakjes van Cuisine du Chef uit Delhaize. Het zijn de zogenaamde sterrenmaaltijden van chefs als Wout Bru, Roger Vandamme en Peter Goossens. Het klinkt allemaal érg veelbelovend, maar de smaak van 'opgewarmd uit een pakje' krijgt ge nooit weg. Hoogst onbevredigend.

Gelukkig kunnen Steven en ik er nog mee lachen. We krijgen minstens één keer per uur de slappe lach, aangezien we allebei volstrekte leken zijn op het gebied van renovatiewerken. Het heeft zelfs twee dagen geduurd voordat ik fatsoenlijk kon schilderen (wat een gedoe zeg, met dat afplakken en oppassen met het plafond!). Steven heeft zich als een gek op het afschuren van de deuren gestort. In mijn nieuwe bureau (yes!) zijn er prachtige Franse deuren met geslepen glas, Steven is ze piekfijn in orde aan het maken. Ik ken niemand met zo veel oog voor detail als hij. Als alles af is (over een jaar of drie) zal het huis dan ook fantastisch zijn.

Tot snel!

  • Comments(3)//www.evelienkooktlekker.be/#post197

Einde van een tijdperk

What's on my mindPosted by Evelien Rutten Thu, May 24, 2012 21:54:32

Daarnet legde ik Hera voor de allerlaatste keer te slapen in haar bedje, hier in ons appartement in Antwerpen. Morgen is de dag voor onze verhuis en dan gaat ze bij haar grootmoeder logeren. Ik wiegde haar in mijn armen, vertelde nog eens over ons nieuwe huisje en dat dit haar laatste nachtje hier was. Ze keek me met grote ogen aan. "Ga je dit altijd onthouden, meisje?" "Ja mama."
Officieel is het appartement niet meer van ons, gisteren is de akte verleden. Maar we hebben 'vruchtgebruik' tot en met zaterdag. Nog twee dagen dus.
Ook al kijk ik enorm uit naar ons nieuw leven, toch overvalt mij nu plots een vlaag van melancholie. Hier beleefden Steven en ik onze turbulente begindagen. Hier zag ik twee streepjes op een zwangerschapstest (en gooide ik er ongeveer vijf negatieve in de vuilnisbak). Hier droeg ik Hera binnen, vijf dagen na haar geboorte. Hier liep ik hele nachten rondjes met een krijsende baby in mijn armen. Hier gaf ik borstvoeding. Hier zette Hera haar eerste stapjes. Hier vond het "Komen Eten"-avontuur plaats. Hier bedacht ik dat ik misschien een blog moest schrijven. Hier sprak Hera haar eerste woordjes. Hier vloekte ik, huilde ik, lachte ik, was ik dronken van geluk (en ook wel van een paar wijntjes, af en toe). Hier besloot ik om 'echt' freelancer te worden en niet enkel meer voor één tijdschrift te werken. Hier waren feestjes, etentjes, ruzies. Hier mislukten keer op keer mijn zachtgekookte eitjes. Hier maakte ik voor het eerst varkenswangetjes. Hier gaf ik Steven en Hera miljoenen kusjes.

Zou zoiets eigenlijk blijven hangen in een appartement? Lang nadat we al weg zijn?

  • Comments(2)//www.evelienkooktlekker.be/#post196

Verhuizen is de hel

What's on my mindPosted by Evelien Rutten Mon, May 21, 2012 10:04:17

Ik ga dus verhuizen. Voor de vierde keer in dertien jaar tijd. De eerste keer was in 1999, toen ik het veilige Limburgse nest verliet en een kleine duplex-zolderkamer betrok hartje diamantwijk. Ik had nagenoeg geen materiële bezittingen, dus het was betrekkelijk snel gepiept. De tweede keer was in 2004. Ik was mijn zolderkamer grondig beu en betrok een gelijkvloers appartement met tuin in Berchem. De hemel! Ruimte! Groen! Helaas wist ik toen nog niet dat er op het gelijkvloers nooit zon binnenkomt en dat ik niet gezegend ben met groene vingers. Bij mijn vertrek uit Berchem, in 2008, moest mijn vader eraan te pas komen met een zeis. Hadden we er een meetlat naast gelegd, dan hadden we makkelijk gras van 50 cm lang kunnen meten. Ik verhuisde opnieuw naar een appartement. Een paleis van 115 vierkante meter op de hoogste verdieping, met een prachtig uitzicht over Antwerpen en enkel een minuscuul, makkelijk te onderhouden kabouterterrasje. Datzelfde jaar kwam ik een zekere Steven tegen. Er kwam geen eind aan de dozen met boeken die hij stelselmatig binnensmokkelde. In 2010 kwam er dan ook nog een kleine hummel bij die nu, twee jaar later, enorm gehecht is aan haar eigen uitgebreide verzameling boekjes, speelgoed, popjes en andere prullen. Kortom, mijn paradijs van ruimte en licht is een dichtgeplamuurde grot geworden. Volgende week zaterdag trekken we dus naar Hemiksem, in een fantastisch huis waar Steven een heuse bibliotheek krijgt (een kamer van 25 vierkante meter!), ik mijn eigen bureau en Hera eindelijk ook een aparte slaapkamer. En ja, opnieuw een tuin met terras. Misschien zelfs een paar kippen.
We zijn al een week aan het inpakken en ik kan je nu al vertellen dat dit de ergste verhuis is die ik ooit heb meegemaakt. Steven heeft inmiddels zo'n 200 dozen met boeken tegen de muren gestapeld en in de keuken alleen al staan tot nu toe 17 grote verhuisdozen. 17! Bij elke doos vraag ik me af waarom ik zo nodig gietijzeren pannen en potten verzamel. Of ik echt 6 braadpannen nodig heb, 24 wijnglazen, 42 crème brûléeschaaltjes en 106 kruidenpotjes. Het is erg. Heel erg. En ik ben zelfs nog niet begonnen aan de badkamer en de slaapkamer. Hera loopt rond met grote ogen en we proberen haar continu gerust te stellen. "Alles wat we hebben gaat in dozen. Ook jouw speelgoed en kleertjes. En dan gaan we samen, met ons drietjes, naar het grote huis. Aan het water. Bij de bootjes." Heftig tuttend kruipt ze dan maar op mijn schoot en palmt ze mijn laptop in. "Piwi kijken." (Pingu, in Hera-taal)
Het feit dat we nog zeker een maand in chaos zullen leven, stemt me niet bepaald vrolijk. Ik probeer me te focussen op de zomer, op barbecues in eigen tuin, teksten kunnen schrijven in een tuinstoel in bikini. Dat soort dingen. In de tussentijd is er bitter weinig tijd om te koken, maar mijn favoriete power snack van het moment wil ik u niet onthouden: appel-pindakaas. Genialiteit zit in kleine dingen en dat geldt ook voor dit pareltje. De combinatie zoetzuur van de appel met het zoute, knapperige van de pinda's is gewoon hemels. Op elke gezond-leven website wordt deze combinatie aangeprezen als de perfecte, verstandige tussendoorsnack. En dan zijn we gerust natuurlijk.



Appel-pindakaas rondjes

Was een appel en verwijder het klokhuis met een appelboor (of draai er eens in met een keukenmesje, zo kun je het klokhuis ook verwijderen). Snij de appel in plakken van minstens een cm dik. Bestrijk een rondje met wat pindakaas en dek af met een ander rondje, zodat je kleine boterhammetjes krijgt. Een onverwachte, verrukkelijke smaaksen-sa-tie!

  • Comments(2)//www.evelienkooktlekker.be/#post195

Slow coffee

What's on my mindPosted by Evelien Rutten Fri, May 04, 2012 14:44:47

Er waren bedreigingen. Smeekbedes. Stille verwijten. Of ik dood was, misschien? Ziek? En of ik geen fatsoen meer had, zo maar van het toneel verdwijnen? Hoe durfde ik! Niet eens een verontschuldiging! Foei foei foei! En dies meer.

Wel. Hier ben ik weer. Ik neem aan dat iedereen gewoon doorging met leven, net zoals ikzelf. In de tussentijd werkte ik mezelf zo helegans te pletter dat er bijna sprake was van een haast trendy te noemen burn-out. Maar nu is de mist opgeklaard en klinkt er in de verte weer een echo van trompetgeschal. Een zweem van rust is wedergekeerd. En daarmee ook de zin om terug wat in de rondte te schrijven.

Wat heb ik al die tijd gedaan, vraagt u zich ongetwijfeld af.

Ik ga al bijna twee jaar wekelijks koken voor een Bekende Vlaming (zie Story). Verhalen dat ik hierover kan vertellen! Je staat drie uur in de keuken van de bv in kwestie te leuteren over hun huisdieren, hun reputaties en hun liedjesrepertoire. Je drinkt een glas cava of twee en begint te koken. De bv beseft dan dat je méér bent dan de riooljournalist waar hij/zij je aanvankelijk voor hield en begint opgelucht te vertellen. Sappige verhalen die jammer genoeg heel erg OFF THE RECORD zijn. Ik moet ook altijd heel erg de neiging onderdrukken om het toilet te gaan fotograferen. Ik ben er zeker van dat daar een markt voor is: de WC-BV-fans. Maar dat doe ik dus niet. Mijn rubriek is een vriendelijke rubriek waar geen messen in de rug worden gestoken. What happens in those kitchens, stays in those kitchens. Wie verlegen zit om anekdotes kan ik wel vertellen dat Nicole en Hugo mij zonder al te veel moeite aan het huilen brachten (ze hoefden niet eens de Pastorale te zingen), dat Jean-Marie Pfaff mij bloedernstig een Godin noemde en dat de dochter van Lien Willaert een verdomd moeilijke eter is. Voor de rest verwijs ik u door naar de wachtkamer van uw tandarts/huisarts (want zelf koopt u 'die boekskes' natuurlijk nooit).

Sinds vorige zomer recenseer ik ook wekelijks een restaurant in Het Nieuwsblad (weekend). De beste job ter wereld, niet? Helaas lig ik er ook wel wat van wakker. En dan heb ik het niet eens over maagzuur of indigestie. Soms is een restaurant niet zo goed, of zelfs slecht. Het uitschrijven van zo'n recensie gaat gepaard met een eindeloos wikken en wegen van woorden. Je stelt jezelf continu in vraag: wie ben ik om dit te schrijven? Je moet vertrouwen hebben in je eigen kunnen en je instincten. Het blijft afschuwelijk om mails te krijgen van verbouwereerde chefs. De kleinste vorm van kritiek (hoe zorgvuldig je het ook formuleerde) komt bij hen aan als een rechtstreekse aanval op hun restaurant. Gelukkig kom ik ook vaak in héél goede restaurants en dan is het makkelijk. Voortaan zal ik op deze blog af en toe zo’n recensie posten. Alleen de leuke, dat spreekt.

Verder kook ik nog wekelijks voor Flair en maak ik fijne reportages voor Het Nieuwsblad Magazine. Morgen kun je bijvoorbeeld lezen hoe ik van mijn ivoren toren moest komen en twee weken moest koken met producten van de Aldi en co. Geen makkelijke taak voor een foodsnob als ikzelf. Maar wie had kunnen denken dat een diepvrieskreeft van Lidl zo veel potentieel had? Ik beloof dat ik na publicatie enkele recepten zal posten.

Vorig jaar werd Goedele jammer maar helaas stopgezet. Ik mocht er de meest waanzinnige reportages voor maken. Nooit eerder zo veel stress gehad voor een blad, maar toch mis ik de opwinding, het avontuur, de waanzin.

En voor de rest? Steven en ik zijn bijna twee jaar getrouwd, Hera is een kokette peuter die in september naar de kleuterschool gaat en eind deze maand verhuizen we van ons appartement in Antwerpen naar een prachtig huis in Hemiksem. Een beetje the end of the world, maar Steven krijgt nu eindelijk zijn eigen bibliotheek en ik een eigen werkkamer én een joekel van een keuken met terras en tuin. Over die avonturen hoop ik u snel terug te berichten. In de tussentijd heb ik mijn Nespresso-cupjes even aan de kant geschoven en ben ik voor enkele dagen –een test- terug overgeschakeld op filterkoffie. Ik kreeg deze leuke kan met porseleinen filterhouder als persbericht en kon niet wachten om het uit te testen. Vorig jaar interviewde ik een barista en zij vertelde dat dit de nieuwe trend zou worden: slow coffee. Terug tijd nemen om water te koken en het koffiegruis langzaam te overgieten. Het aroma brengt me terug naar de tijd dat ik nog thuis woonde bij mijn ouders. Elke avond werd er koffie gezet door mijn moeder. Als ik klaar was met studeren en van mijn kamer naar beneden kwam, rook ik de koffie al als ik bij de trap kwam. Nooit gedacht dat ik dàt gevoel ooit zo erg zou gaan missen… Nu heb ik zelf een dochter die natuurlijk nog veel te klein is voor koffie, maar ze houdt wel al van de geur. Het is een begin.

Tot snel.

  • Comments(8)//www.evelienkooktlekker.be/#post189

Die Nigella toch

What's on my mindPosted by Evelien Rutten Mon, November 08, 2010 16:59:40

Wie af en toe naar BBC kijkt, heeft al gezien dat Nigella Lawson een nieuw kookprogramma heeft. In den beginne, toen ze nog niet zo internationaal bekend was, viel ik als een blok voor haar. Ik had zelfs het geluk dat ik haar mocht interviewen in Amsterdam. Veertig minuten in één kamertje. Ik gaf dure Belgische pralines als geschenkje, maar ik vrees dat ze daar niet zo blij mee was. Met een uitgestreken gezicht nam ze het gouden pakje in ontvangst: "My children will love these." Ze volgde op dat moment het Atkins dieet: veel vlees, weinig koolhydraten.

Wat ze toen uitstraalde: die frisheid, die nonchalance... ze is het een beetje kwijt. Ik geloof haar niet als ze uit een taxi stapt en naar de markt gaat om wat appelsienen te kopen. Of als ze op haar terrasje "ontspannen" de krant leest met een kopje thee.

Ze past ook al veel te lang dezelfde truukjes toe: verleidelijk in de lens kijken, de lepel aflikken, in barokke bewoordingen uitleggen waarom het gloriously good is om voor jezelf een roerei te maken met vijf eieren.

Het huis waar alle opnames gebeuren, is volledig ingericht als lifestyle tv-studio. Het programma wil ons laten geloven dat ze daar leeft, slaapt, kookt en vrienden ontvangt. Maar niets is minder waar. Volgens een strak draaischema worden vrienden opgetrommeld en weer buiten gejaagd. Kerstmis wordt opgenomen in september. De kinderen vieren hun verjaardagsfeestjes wanneer het de productieplanning uitkomt. Om drie uur in de namiddag gaan de rolluiken naar beneden om de nachtelijke scènes op te nemen. Nigella in négligé eet de rest van de koelkast op. Elke keer opnieuw.

En dan heb ik het nog niet over haar recepten. God weet dat ik zelf af en toe een shortcut neem, maar limoen uit een flesje?! Die zurige, verse frisheid kun je onmogelijk vervangen door die chemische brol. Haar kookboeken staan ook vol langdradige beschrijvingen. Als je één van haar recepten wil maken, moet je bijna met een fluostift te werk gaan om de effectieve werkbeschrijving te onderscheiden van de wollige anekdotes tussendoor.

Dit weekend zag ik toevallig op VTM nog eens Jamie Oliver, die in een simpele keuken een stoofpotje aan het maken was. Gene zever, gewoon een geweldig recept en op tien minuten tijd zo veel goede tips geven dat je snel-snel op zoek gaat naar een balpen. Geen scenario, geen make-up, geen styling. Een beetje wat Jeroen Meus nu ook doet, met zijn Dagelijkse Kost.

Misschien heb ik het gewoon een beetje gehad met de pastellen cupcakerige, goddelijke huisvrouwachtige keukentoestanden...

  • Comments(9)//www.evelienkooktlekker.be/#post184

Ola Pola... Waterijs!

What's on my mindPosted by Evelien Rutten Sat, June 26, 2010 15:16:56

Studio 100 en ik zullen nooit goede vrienden worden. Ik hou mijn hart vast voor de dag dat Hera een K3 boekentas wil voor Sinterklaas, waar dan een Piet Piraat boterhammendoos in past vol boterhammen met Samson-worst. Ik verafschuw de leeghoofdige, fantasieloze, slecht geschreven scenario's van Mega Mindy en Kabouter Plop en hoop dat niemand het ooit in zijn hoofd haalt om ons zo'n DVD cadeau te doen. Laat staan dat wij ooit één voet binnen Plopsaland zullen zetten, waar onderbetaalde jobstudenten je zo veel mogelijk geld uit de zakken proberen te kloppen met Bumba-souvenirs.

En toch. Een tijdje geleden ben ik tot mijn grote verbazing gevallen voor een merchandizing product van De Studio. Aangezien ik nog al-tijd borstvoeding geef en dus nog steeds geen melkproducten tot mij neem, ben ik genoodzaakt creatief om te springen met nagerechten. Probeer op de menukaart van een gemiddeld restaurant maar eens iets te vinden waar geen boter, melk of room in is verwerkt. Onmogelijk, tenzij je keer op keer genoegen neemt met een coupe aardbeien zonder slagroom, met enkel een zielig takje munt ter garnituur. De goedbedoelde fruitsla's komen mij de oren uit. Ik wil onderhand een dozijn bollen ijsroom, een doos pateekes met slagroom en een liter chocomousse. Liefst allemaal achter elkaar.

Toen ik onlangs volledig gefrustreerd de ijskar met het jolige melodietje door de straat hoorde rijden, besefte ik plots dat die mens niet enkel cornetto's en pistacheijs verkoopt (waar de boze koemelkproductjes inzitten), maar ook raketten en calypso's! Mijn kinderhart uit de jaren '70 maakte een klein sprongetje van blijdschap toen ik ongeduldig de wikkel verwijderde van een bevroren staafje kleurstoffen.

Een dag later ging ik in de supermarkt op prospectie in de diepvriesafdeling, waar ik het assortiment waterijs aan een grondige screening onderwierp. Mijn oog viel op een doos Plop-ijsjes, die volgens de verpakking slechts 25 cal per stuk bevatten. In de doos zat een assortiment citroen, sinaas en aardbei. Mijn eerste Plopper was een citroentje: een berijmde, bijna transparant gele cilinder. Na de eerste lik was ik eigenlijk al verloren en voelde ik me weggezogen worden naar het reclamespotje van Fa uit de jaren '80: de wilde frisheid van limoenen gecombineerd met een exotische waterval. Aangezien één zo'n staafje slechts 25 cal bevat, besloot ik meteen de volgende twee smaken te testen. Jongens toch, wat een genot. Inmiddels ben ik al twee keer een nieuwe doos gaan halen en is er een volgorde van lekkerheid opgetreden in mijn hoofd. Mijn nummer 1 is de aardbei, gevolgd door de sinaas en dan de citroen.

Misschien komt het omdat ik mezelf al zo lang lekkere dingen moet ontzeggen en is de waanzin in de kop, maar tot die tijd blijf ik lekker verder likken. Schol!

  • Comments(30)//www.evelienkooktlekker.be/#post171

Hospital food

What's on my mindPosted by Evelien Rutten Wed, April 28, 2010 14:14:01


Terwijl ik gisteren het plastic deksel van een bord met kipfilet, puree en appelmoes prutste, kon ik de gedachte niet van me afzetten dat sommige dagen to-taal anders verlopen dan je zou denken bij het opstaan. Het begon om half 6, toen er in Hera's buikje een gorgelend monster ontwaakte. De eerste pamper van de dag beloofde niet veel goeds, dus maakte ik voor de zekerheid even een afspraak met de pediater. Gewoon om zeker te zijn. Groot was mijn verbazing toen ik haar anderhalf uur later al mocht "inchecken" in het ziekenhuis. Mijn kind was volledig gedehydrateerd en dat op één nacht tijd. Voor ik tijd had om weg te kijken, zag ik hoe ze een plastic tube door haar neus joegen, richting maagje. De mama moest al haar plannen opbergen en mee inchecken, "voor een dag of drie". Niet dat ze een comfortabel ziekenhuisbed kreeg met handige gadgets (up & down). Neen, zij mocht "rooming in" in de lawaaierigste uitklapsofa aller tijden. Zodra je over de eerste schok heen bent en er zeker van bent dat het nu wel beter zal gaan met je kind, kun je overgaan tot de orde van de dag. Zoals: wat staat er op het menu? In een niet zo ver verleden (3,5 maanden om precies te zijn) lag ik zelf 5 dagen in het ziekenhuis, in de gang hiernaast. Toen was ik zo van mijn melk dat ik bizar genoeg écht genoot van het zachte, mild gekruide voedsel dat ze mij drie keer per dag voorschotelden. Precies wat een door de mangel gehaalde vrouw nodig heeft. Maar als je weer op de been bent en als niet zwangere vrouw wederom hebt kunnen genieten van de pittigste kruiden die moeder aarde te bieden heeft, valt het ziekenhuiskostje dik tegen. Wit brood met confituur uit een potje als ontbijt: het is van de jeugdbeweging geleden. Uitgedroogd vlees met puree uit een pakje en "jagerssaus", wat dat ook moge betekenen. Een yoghurtje als dessert. Hoe droevig is nu zoiets? Hera zelf heeft gelukkig niet te klagen. Die krijgt onophoudelijk alles wat haar hartje begeert. Dus zit ik hier met een hangerige baby aan mijn borst gekluisterd, die om het uur de watervallen van Niagara op mij loslaat. Dweilen met de kraan open, noem ik dat. Gelukkig drupt er continu voedzaam vocht in haar lijfje en gaat haar gewicht weer omhoog. Nog enkele dagen en ze mag weer naar huis. In de tussentijd lees ik de krant, rommel ik wat op Facebook en verveel ik me verder steendood. Kan er iemand zo vriendelijk zijn mij wat te entertainen? Al is het maar met een raadseltje of zo?

  • Comments(14)//www.evelienkooktlekker.be/#post163

Milk Inc.

What's on my mindPosted by Evelien Rutten Fri, January 22, 2010 19:01:32
Mag ik u voorstellen aan mijn dochter? Haar naam is Hera, ze weegt 4 kilo en is 51 cm lang. Haar voornaamste bezigheden zijn slapen, onweerstaanbaar zijn en melk drinken.

Het kwam zo.

Na 9,5 maand zwanger zijn besloot ik dat het welletjes was geweest. Na weken binnen zitten als een kluizenaar, de koffers klaar bij de deur, besloten Steven en ik vorige vrijdag nog eens ouderwets 'uit' te gaan. Ik bracht een paar streepjes make-up aan en legde mijn haar in een hippe plooi. Alzo waggelden we naar een fijn restaurantje, waar ik géén vettige kost bestelde (al die goedbedoelde adviezen ook...) maar een frisse Caesar salade. Daarna ging het richting cinema, waar we kozen voor een romantische komedie (It's complicated). Rond half 1 's nachts reden we weer naar huis. Ik vond dat Steven zo wild reed, want elk gaatje in het straatdek voelde aan als een rollarcoaster. Eenmaal thuis kreeg ik al snel in de smiezen dat een gewone nachtrust er niet meer in zou zitten. Steven lag inmiddels al met zijn pyama in bed te lezen, toen ik hem rustig informeerde dat we best metéén naar het ziekenhuis vertrokken.
Gelukkig stonden onze koffertjes dus al klaar, maar terwijl ik met de deurklink in de hand stond, speelde Steven het klaar om op zijn gemak ook nog de iPod-dock mee in te pakken. "Er moet wel muziek zijn hè Evelien!"
Steven is al maanden aan het oefenen voor zijn rijbewijs en dit was het ultieme moment waarvoor hij zo gezweet had: de rit naar het hospitaal met zijn zwangere vriendin. Steven rijdt inmiddels zeer goed, maar slaagde er toch in om in derde versnelling te vertrekken, zodat we schokkend tot stilstand kwamen in het midden van de straat. Het kon me weinig schelen. Ik dacht dat een bevalling rustig op gang kwam, met wat lichte weeën die gaandeweg heviger zouden worden. Maar zo was het dus niet. Ik had meteen weeën om de twee à drie minuten. En ze deden pijn. Nikske rustig op gang komen dus!
Bij de spoedgevallen stuurden ze ons naar de 1e verdieping, waar één eenzame vroedvrouw ons welkom heette. Bleek dat ik al 5 cm ontsluiting had! Daar moet je normaal 5 lange uren voor afzien, maar die had ik dus al mooi in mijn binnenzak.
Daarna werd het snel heftiger en pijnlijker. Ik mocht in het bad en probeerde de weeën zeer filmisch (puf puf puf) op te vangen. Dat lukte min of meer. Maar de weeën kwamen steeds sneller, zodat ik tussendoor totaal niet meer kon recupereren. Eén langgerekte pijn die me werkelijk waar deed bidden tot God. Dat was lang geleden. Op den duur smeekte ik om een epidurale verdoving. Aangezien het op dat moment ongeveer 4 uur 's nachts was, moest de anaesthesist uit zijn bed gebeld worden. "Hij is er over 10 minuten". Toen heb ik opnieuw tot God gebeden. Dat die tien minuten zo snel mogelijk voorbij zouden gaan. En ze gingen voorbij. Terwijl ik stilaan in een delirium terechtkwam, ging de deur open en stapte hij binnen. Naar mijn gevoel was die man God in hoogst eigen persoon. Nadat ik met zéér veel moeite uit het bad was geklauterd en een bolle rug maakte op het bed, stak hij de dikste naald die je ooit gezien hebt in mijn rug. Maar de verlossing, de euforie... Zo high als een wolkenkrabber riep ik tegen iedereen die het wou horen hoe GEWELDIG ik me voelde! Beetje genant, maar kom.

Daarna werd het minder leuk. Ons meisje wou niet indalen en had een onregelmatige hartslag. Wat volgde was pure horror. Blikken werden ernstig. Ik kreeg een zuurstofmasker. De kamer liep ineens vol met mensen die de kleinste maat reanimatiekit uitpakten. Ik bespaar jullie de verdere details, maar het heeft niet veel gescheeld of... Neen, ik ga het niet eens opschrijven.

De grote held tijdens mijn bevalling was niet ondergetekende, maar Steven. Ze zeggen wel eens dat mannen niets kunnen doen, behalve aan de zijlijn een beetje toekijken. Maar Steven deed meer dan dat. Hij is degene die me erdoor heeft gesleurd, die me energie gaf, die ik vertrouwde. Niemand anders in de hele wereld had zijn plaats kunnen innemen.

Na de bevalling moest Hera 24 uur in een couveuse liggen en Steven ontpopte zich tot de vader waarvan ik gehoopt had dat ik 'm ooit zou vinden in mijn leven. Het was ongelooflijk ontroerend om die liefde in zijn ogen te zien, die bezorgdheid, die betrokkenheid. Het ene moment leest hij alvast een tekst van Rilke voor ("je kunt niet vroeg genoeg beginnen Evelien, het gaat om het RITME") en twee minuten daarna spreekt hij over een "prikkie wikkie" als Hera haar eerste spuitje krijgt. Hij zorgt ervoor dat ik me gedragen voel, dat ik er niet alleen voorsta en dat dit zowat de mooiste ervaring uit mijn leven is.

Hera zelf is het mooiste meisje ter wereld, dat staat vast.

En ik? Ik ben tijdelijk gebombardeerd tot melkfabriek, 24 uur per dag geopend. Wie ooit zelf is bevallen, moet ik niet uitleggen hoe je je eigen lichaam tijdelijk niet meer herkent. Maar het herstel is ingezet. En ik hoef maar in de ogen van mijn dochter te kijken of ik besef dat ik het morgen allemaal opnieuw zou doen. Ze is er! En zo is het goed.


  • Comments(25)//www.evelienkooktlekker.be/#post156
Next »