Get into my kitchen!

Get into my kitchen!

About the blog

"Staatshervormingen, Israël, Darfoer... Ik wil er alles over weten. Maar als ik bloedeerlijk ben, praat ik het liefst over eten. Koken kalmeert mij én maakt mij euforisch. Vrienden krijgen tegen wil en dank advies over recepten die ze perfect beheersen. Mijn familie gaat stiekem naar het fastfoodrestaurant om een keertje 'normaal' te eten. Daarom deze uitlaatklep: recepten én zelfgemaakte foto's uit mijn keuken. Mijn hoogste doel? SMAAK!"

Wil je iets vragen? Stuur gerust een mailtje naar info@evelienkooktlekker.be

Balls & Glory

Evelien gaat op restaurantPosted by Evelien Rutten Thu, June 07, 2012 23:33:56

Balls & Glory

(eerder verschenen in Het Nieuwsblad)

Niets is zo grillig als de populariteit van televisiesterren. Zelfs Sofie “Goe Gebakken” Dumont werd door VT4 in een wip en een gauw vervangen door Wim Ballieu, tot voor kort niet meer dan een onbekende Jeroen Meus look-a-like. Toch heeft de man nu al een eigen fanclub, getuige het fenomenale succes van zijn pop-up restaurant Balls and Glory in Gent. Tot en met september kun je Ballieu zelve drie dagen per week ontmoeten in zijn ballenkeet. Op het menu? Gehaktballen met stoemp. Wie met zo’n ‘gebald’ idee komt, moet wel heel zeker zijn van zijn zaak. Hoog tijd voor een kwalitatieve test!
Het is woensdagmiddag, half een. Een rij jonge meisjes staat tot buiten aan te schuiven. Ik wurm me erlangs, want ik heb gereserveerd. Binnen staat nog een tiental meisjes toe te kijken hoe Ballieu, die vooraan in de zaak zijn keuken heeft, zijn ballen bakt. Ze wachten geduldig op een plaatsje. Stuk voor stuk staan ze glimlachend te glunderen. Ik probeer oogcontact te zoeken met Ballieu en kondig netjes aan dat ik gereserveerd heb. “Voor twee toch?” “Nee, ik ben alleen.” “Ah ja. Daar, langs dat meisje met de rode jas. Daar kun je zitten. Wat wil je eten? Prei-ham of kervel-pancetta?” Ik knipper even met mijn ogen. “Euh, de kervel.” “Oké, ga maar zitten.”
Pas dan zie ik een grote inox tafel waar vijftien mensen naast elkaar zitten te eten. Bestek staat in Ikea-bakjes op tafel, naast witte papieren servietten en karaffen met kraantjeswater. Ik vind het krukje dat voor mij is bedoeld en probeer zo onopvallend mogelijk te blenden met de andere ballenproevers. Ik ben ongewild getuige van een gesprek tussen twee jonge disgenoten: “Dus er was ook pancetta en kervel.” “Ja.” “Wat is kervel eigenlijk?”
Nog voor ik glimlachend mijn handtas op de grond heb gezet, staat er al een bord voor mijn neus en kan ik beginnen eten. Ik ben nog geen drie minuten binnen.
De gehaktbal is lekker kruidig gepaneerd. Het vlees is nog sappig en binnenin zit als een klein cadeautje de romige kervel-pancetta vulling. De bal rust op een ferme portie stoemp met wortelen en boontjes. Ballieu heeft ook twee soorten saus op mijn bord geschept, zie ik. De saus op basis van kalfsfond, perensap en veenbessen is ongelooflijk lekker: net zoet genoeg om te complementeren bij het hartige vlees en de stoemp. Vreemd genoeg kreeg ik ook een grote schep Thaise currysaus met kokosmelk. An sich heel lekker, maar doordat ze zo pikant is proef ik nadien bijna niets meer van de subtiele kervelvulling. Het voelt een beetje studentikoos aan. Dit is een snelle, stadse maaltijd met roots die teruggrijpen naar tradities van lang voor Ons Kookboek. Net als ik mijn laatste hap –met veel smaak- naar binnenspeel, komt Ballieu vragen of ik kan opschuiven voor drie nieuwe klanten. Ik voel me niet langer 100 % welkom en sta meteen op om plaats te maken. Bij het afrekenen neem ik nog twee ballen mee voor thuis. Ze worden mooi ingepakt in zijdepapier, bijna zoals lingerie. Exact 16 minuten na mijn binnenkomst sta ik verbluft terug buiten. Ballieu kookt sneller dan zijn schaduw en de lunch gaat in een moordend tempo vooruit. Dit pop-up restaurant is niet meteen een pareltje van culinaire verfijning, maar wel een opwindend en gedurfd experiment. De man heeft ballen.


Balls & Glory
Pop-up store & Lunchresto
Sint-Jacobsnieuwtraat 103
9000 Gent
Tel: 0486/678 776
Open op ma, wo en vij van 10u tot 15u.

Op het bord
1 portie (€ 10)
2 ballen take-away (2 x € 4)
Totaal: € 18

De hamvragen
Correcte bereiding? eigenzinnig
Memorabele smaken? Degelijke kost
Prijs/kwaliteit? Niet te kloppen
Prettig interieur/goed concept? Het is wennen
Wil ik teruggaan? ja
Score: 3/5


Conclusie: Een opwindende ballenkermis!

  • Comments(3)//www.evelienkooktlekker.be/#post198

Het Gebaar

Evelien gaat op restaurantPosted by Evelien Rutten Wed, May 16, 2012 21:47:56
(eerder verschenen in Het Nieuwsblad)

Het Gebaar

“Een bord van van Damme is als een cadeautje dat je mag blijven uitpakken”

Je kan tegenwoordig geen koffiekoek meer kopen zonder dat überpatissier Roger van Damme je met zijn gesuikerde glimlach aanstaart. Je zou bijna vergeten dat van Damme ook nog een restaurant (1 ster) uitbaat, dat weliswaar enkel ’s middags open is. De chef nam deze ongewone beslissing omdat hij ook nog een leven wil met zijn gezin. Het Gebaar ziet eruit als een peperkoeken huisje en het interieur is klassiek cottage. Ik wandel er binnen met mijn popelende schoonmoeder, een hevige fan van van Damme. We worden professioneel ontvangen door vriendelijk personeel met hippe zendoortjes. Ze staan continu in contact met de keuken, opdat de service zo vlot mogelijk zou verlopen. Bij een glaasje champagne bekijken we rustig de kaart. Er is gekozen voor een nogal apart lunchconcept. Je kiest één hoofdgerecht dat is opgebouwd uit meerdere smaken, te vergelijken met voor- én hoofdgerecht uit een klassiek restaurant. Daarna volgt nog een gelijkaardig opgebouwd dessert. Ik kies de holsteiner entrecôte op zomerse wijze, mijn schoonmoeder de paling in ’t groen. De aangekondigde wachttijd is vrij lang, zo’n vijftig minuten. Dat schept natuurlijk hoge verwachtingen, maar ze worden gelukkig helemaal ingelost. Geen enkele foto in welk kookboek dan ook kan het genie van van Damme zo accuraat weergeven als het schouwspel voor ons. Een bord van van Damme is als een cadeautje dat je mag blijven uitpakken. We worden uitgenodigd op een ongewone reis van texturen, smaken en geuren. Nog voor ik één hap heb genomen, ben ik al ontroerd.

Mijn kort geschroeid rundvlees, dat duidelijk lang heeft mogen rijpen, heeft een complexe, nootachtige smaak. De vleesjus is meesterlijk in balans. Naast het vlees ligt een voluptueus landschap van knapperige seizoensgroentjes, polentacakes, kroketjes en kruiden, afgewerkt met een licht pikante romesco-saus. Bovenaan het bord staat nog een glaasje met draadjesvlees van de ossenstaart en een lepeltje merg, afgewerkt met een aardappelcrème met vanille. Het is een totaal nieuwe, culinaire ervaring met een hevig verslavend effect. Aan de overkant is mijn schoonmoeder begonnen aan haar paling, die wel op elke mogelijke manier bereid lijkt te zijn. Van mousse, gefrituurd tot filet: telkens in combinatie met frisse texturen van o.a. granny smith. Centraal staat een creusetpotje met de eigenlijke paling in ’t groen. De filets zijn graatloos en liggen in de meest zijdeachtige kruidensaus die ik ooit heb geproefd.

De desserten gaan gelukkig door op hetzelfde élan. Mijn “Cosmo” is een machtig mooi bord met chocolade, banaan en karamel, met avontuurlijke toetsen van vlierbes, yuzu en kalamansi. Mijn schoonmoeder koos de Pomme Pomme en krijgt daarmee zowat de pure essentie van appeltaart op haar bord: een prachtig visueel spektakel met appel, karamel, crème anglaise en vanilleijs. Als ik één restaurant zou moeten aanraden, dan is het dit wel.

Waar blijft verdorie die tweede ster?!

  • Comments(0)//www.evelienkooktlekker.be/#post194

't Zilte (recensie)

Evelien gaat op restaurantPosted by Evelien Rutten Mon, May 07, 2012 15:46:49

(eerder verschenen in Het Nieuwsblad)

Fijn dat er nog ruimte is voor architecturale projecten zoals het MAS, het recent geopende prestigieuze Museum aan de Stroom. De baksteenrode toren is als een baken van cultuur in tijden waarin we meer dan ooit behoefte hebben aan schoonheid. Die filosofie is helemaal doorgetrokken tot op de bovenste verdieping. Het is de nieuwe locatie van ’t Zilte, het restaurant van Viki Geunes. In dat heiligdom der heiligheden, waar brede, melkglazen deuren in slow motion voor je opengaan, schrijd je binnen in wat het meest stijlvolle restaurant van België moet zijn. Over grijs, hoogpolig tapijt wordt je de weg gewezen naar een gepolijst houten tafeltje. We worden met een vriendelijke glimlach welkom geheten door elke ober die ons pad kruist. Wie geluk heeft, zit aan het raam en kan genieten van een uitzicht tot ver in de haven van Antwerpen. Mijn disgenote en ik krijgen een tafel naast een muur van wijnflessen op enkele meters van Viki Geunes zelf, die geconcentreerd de afwerking van de borden superviseert. De prijzen op de menukaart zijn niet mals, zeker als je opteert voor een menu met bijpassende wijnen. Wij zijn benieuwd naar de goedkoopste formule (€ 65, € 85 incl.wijn) en houden het dus bij de lunch in drie gangen. Dat lijkt me een faire deal in een restaurant met twee michelinsterren. Hou wel in je achterhoofd dat de prijzen voor champagne en koffie ook van sterrenniveau zijn.

Onmiddellijk nadat we onze keuze bekend hebben gemaakt, schiet de geoliede machine in gang. Voor we een slokje champagne kunnen nemen, verschijnen de eerste hapjes. Er wordt opgesomd wat het allemaal is (gefrituurde knolselder, akkerpaddestoelen, wasabi, zwarte knoflook…) en vergeten er meteen de helft van. Mijn vriendin en ik kijken elkaar aan en hopen allebei dat de ander alles goed heeft onthouden. “Wat waren die pareltjes nu alweer?” We proeven, we knoeien met het sinaasappelpoeder, proberen de tafel netjes te houden en krijgen meteen een paar nieuwe bordjes. Dat blijft zo enkele minuten duren, zodat we nog geen kwartier na onze binnenkomst al compleet in de war zijn over wat we nu juist allemaal gekregen hebben. Bij al die gels, poeders en bevreemdende texturen zou je eigenlijk een kleine handleiding moeten krijgen. Eén hapje bestaat makkelijk uit zes of zeven verschillende, niet altijd even herkenbare componenten. Het is vooral interessant, “lekker” is een woord dat niet in me opkomt. De lunchformule betekent bij ’t Zilte blijkbaar dat het rush rush moet gaan. We zijn nog niet bekomen van de hapjesparade, of daar verschijnt ons voorgerecht: “tonijn”. Dat klopt, ergens op het bord ligt een lepeltje tartaar van tonijn. Maar er is ook appel, selder, inktvis, boulgour en radijs, allemaal in verschillende texturen, geserveerd met een bouillon van dashi (gedroogde tonijn). Het is net alsof Geunes continu aan het afvinken is: bittertje? Check. Zuurtje? Check. Krokantje? Check. Elk ingrediënt op het bord draagt het stempel van gedreven vakmanschap, maar we missen toch een tikje harmonie in dit gerecht. Het geheel is niet altijd beter dan de som der delen.

Het hoofdgerecht is kalfslende. Op het bord liggen vier genereuze sneetjes kalfsfilet, volkomen homogeen à point gegaard. Dit is puur vakmanschap. We krijgen ook twee lepeltjes draadjesvlees, met een ravissante, nostalgische diepgang. De saus die erbij wordt geschonken is een neutrale natuurjus. De garnituren zijn een eigentijdse interpretatie van “groentenkrans” met blaadjes van spruit, pompoenzalf, paddestoelen en een transparante gel van parmezaan.

Het dessert is een schilderijtje van ananas en pinda. Geen verwarring mogelijk hier, mijn lepel vindt blindelings de weg langs de méringue, de mini-crème brûlée, de sorbet, de krokantjes van pinda en de ananasschuimpjes. Bij de koffie komt er nog een tweede zoete ronde: een kar met friandises. Je mag kiezen uit macarons, chocoladetaart, passievruchtbonbons, madeleines, en nog vele andere goud- en chocoladekleurige lekkernijen.

Geunes heeft een ijzersterke reputatie en wordt op handen gedragen. Terecht. Een bezoekje aan ’t Zilte is een opwindende belevenis die je niet snel zult vergeten. Je krijgt gerechten te zien die zo hun plaatsje zouden kunnen krijgen in het museum beneden. Maar voor mij is het soms iets te technisch (“kijk eens wat ik allemaal kan!”) en net dat tikkeltje te weinig yummie. Het oog wordt voor 100 procent verwend, maar de ziel heeft nog een petit creux.


3/5

Op het bord:

2 x champagne (€ 34)

1 x water (€ 6)

2 x koffie (€ 24)

2 x menu à € 85 (€ 170)

Totaal: € 234

’t Zilte

Hanzestedenplaats 5

2000 Antwerpen

Tel: 03/283 40 40

www.tzilte.be

Openingsuren: van di tot za van 12u-14u en van 19u-21u. Gesloten op zo en ma.

  • Comments(1)//www.evelienkooktlekker.be/#post190

Evelien goes Colmar

Evelien gaat op restaurantPosted by Evelien Rutten Wed, November 10, 2010 15:52:02

Wij waren thuis met vier kinderen. Het waren de vroege jaren '80 en het woord "tweeverdieners" moest nog worden uitgevonden. De wereld van fine dining was op z'n zachtst gezegd science fiction voor mij. Niet dat we nooit buitenshuis aten. Af en toe kregen we een braadworst op de markt en minstens één keer per maand gingen we met z'n allen naar Shopping 1 in Genk. Daar was het zogenaamde "Sarma-restaurant" gevestigd, nu beter bekend als Lunch Garden. Mijn vader had er zelfs een klantenkaart. Daarnaast kon je ons geregeld vinden bij O Geros Tou Morya, een Grieks frituur-eethuis waar ik mijn eerste souvlaki naar binnen smikkelde. Maar hét hoogtepunt van verfijning was toch de Chinees in Zutendaal. Daar gingen we naartoe als er iets te vieren viel, zoals een diploma notenleer.

Mooie herinneringen.

Ze kwamen allemaal weer naar boven toen ik deze middag over de A12 reed, van Brussel naar Antwerpen. Vanuit de verte zag ik het bord "COLMAR" opdoemen. Het was iets na 12u en mijn bioritme duwde het knopje 'honger' in. De gedachte aan goede, simpele Vlaamse kost gaf de doorslag. Ik hou ergens wel van dat soort etablissementen, waar ik mijn jeugd opnieuw beleef. Impulsief maakte ik ter hoogte van Ikea een U-turn. Terwijl ik de parking opreed, besefte ik dat ik nog nooit bij een Colmar heb gegeten. "Het zal wel zoiets zijn als Lunch Garden," dacht ik bij mezelf. Ik opende de deur en was meteen gedesoriënteerd. Waar waren de grote stapels dienbladen? De aanschuifzone? De karretjes met slordig gestapelde vuil servies? Ik stond aan de grond genageld en had geen flauw idee wat er van mij verwacht werd. Gaan zitten? Aanschuiven? In het midden van de ruimte stond een groot saladebuffet, een dessertenbuffet en een drankautomaat. Terwijl ik bedremmeld rondkeek, zag ik een serveerster aan een tafel staan. "Aha!" Toen pas begreep ik dat Colmar zowaar een écht restaurant is, waar je aan tafel bediend wordt. Dat was nu ook weer niet de bedoeling, maar ik was er nu toch. Ik nam plaats aan een tafeltje voor twee en nog voor ik goed en wel mijn jas had uitgedaan, stond de vriendelijke jongedame voor mijn neus.
"Weet u het al?"
"Euh, nee?"
"Kent u het systeem?"
"Het systeem? Neen, dat ken ik niet."
(...)
"Oke. Kijk. Hier op de placemat zie je de drie mogelijkheden..."
Ik luisterde aandachtig en bleef lang en geconcentreerd naar de papieren placemat staren. De jongedame gaf me zowaar 5 seconden bedenktijd.
"Weet u het nu al?"
Ik koos voor de simpelste formule: voorgerecht en hoofdgerecht + drank (19 euro).
Colmar is als het ware een kruising tussen een zelfbedieningsrestaurant en een echt restaurant. De voorgerechten moet je zelf gaan opscheppen, het hoofdgerecht wordt aan tafel geserveerd. Ik wandelde met mijn bordje naar het buffet en voelde het trouwfeestsyndroom opkomen: veel te veel opscheppen in één keer. Het werd een bizarre combinatie van koolsla, kippenreepjes, sla met spekjes, een pakje ham, een beetje pastasla, een half ei en cocktailsaus. Voor de gezondheid afgewerkt met een lepeltje rozijnen en pompoenpitten. Allemaal vers en lekker. Niets op aan te merken. Niks uit een potje. Na een beleefd "Gaat u nog eens terug?" werd mijn bord propertjes weggenomen. Niet lang daarna verscheen het hoofdgerecht. Ik knipperde eens met mijn ogen. Wat the fuck? Ik had het lichtst klinkende gerecht op de kaart besteld -een zalmfilet en croûte- en kreeg een bord met de meeste calorieën ever. De zalmfilet was gebakken in bladerdeeg en zwom in een vijver van béarnaise. Daarnaast lag een slaatje dat overgoten was met een romige dressing. Verder een grote aardappel uit de oven, gevuld met roomkaas. Mijn knoop sprong al spontaan van mijn broek gewoon door ernaar te kijken. Ik was binnengestapt met een nostalgisch verlangen naar vol-au-vent, ballekes in tomatensaus en kip-curry. In de plaats kreeg ik een schotel die te chic is voor een wegrestaurant en niet chic genoeg voor een gewoon restaurant. Ik at de helft op en dronk er een cola light bij voor de vertering.

Conclusie?
Bij Colmar krijg je waar voor je geld. De porties zijn erg ruim (iets te, naar mijn smaak) en alles is versgemaakt. Je hebt zeker geen gaarkeukengevoel zoals bij Lunch Garden. Misschien is er iets te weinig keuze in de hoofdgerechten (± 5).

  • Comments(2)//www.evelienkooktlekker.be/#post185

Een fantastisch visrestaurant

Evelien gaat op restaurantPosted by Evelien Rutten Sat, October 23, 2010 10:32:49
De eerste 36 jaar van mijn leven was het één en al à l'improviste. Vier keer per week op restaurant, reisjes, etentjes bij vrienden. Het kon allemaal, altijd, op elk moment van de dag. Met de komst van onze dochter kwam er veel liefde in huis, maar het betekende ook het einde van een tijdperk. Mensen zonder kinderen zeggen dan: "neem een babysit." Maar wist ik veel dat er een soort babysitmaffia bestaat?! Wie een goede heeft gevonden, wil het telefoonnummer niet geven. No way. Je zou zeggen: vraag een vriend of vriendin om op haar te letten. Maar als je halverwege de 30 bent, heeft zowat iedereen in je omgeving ofwel zelf kinderen, ofwel een bloeiende carrière. Familie dan? Allemaal goed en wel als je onder je eigen kerktoren bent blijven wonen. Maar in mijn geval moet ik enkele provincies doorkruisen om een bloedverwant te vinden die op dat moment niet zelf enkele koters in bed steekt. Gelukkig heb ik zeer lieve schoonouders die af en toe (ze hebben zelf ook nog een leven) op haar willen passen. Eén keer per week, meerbepaald. En reken maar dat Steven en ik daar gebruik van maken!

Gisterenavond stapten we over de vismarkt in Brussel. Nergens gereserveerd, hopend op één vrij tafeltje. Het werd La Marie Joseph, waar je niet eens KUNT reserveren! Wat een geweldig concept. Wie eerst komt, eerst maalt. Steven had al horen waaien dat dit het beste visrestaurant uit de buurt is, dus het moest geprobeerd worden. Ken je het gevoel? Je komt ergens binnen en alles is goed. De temperatuur, de kleur op de muren, de mensen. Zo was het bij La Marie Joseph. Ik ben het gewend om in Antwerpen op restaurant te gaan, waar de obers je negeren met een air van "eigenlijk ben ik mode-ontwerper en jij ziet er niet goed genoeg uit voor deze hippe tent" en waar het eten gepresenteerd wordt op prachtige borden, maar nergens naar smaakt. Bij La Marie Joseph werken enkel professionele obers die geen andere carrière beogen. Ze zijn goed in wat ze doen en ze doen het graag. Met de glimlach. Alleen al voor die vriendelijke ontvangst zou je Antwerpen willen inruilen voor Brussel. We gingen zitten en kregen meteen een kommetje gezouten chips. Lijkt banaal en een beetje voetbalkantine-achtig, maar deze chips, dames en heren, zijn huisgemaakt. De perfecte, verslavende crunch. Je wil meteen de hele kom die verleidelijk op de toog staat, maar houdt je in en leest de menukaart. Je ziet gerechten staan die je ook tegenkomt op de menukaart van Colmar en het restaurant in de Makro: kabeljauw met choronsaus, tomaat-garnaal, mixed grill van vis. Het zijn gerechten die in theorie geweldig smaken, maar de meeste restaurants gebruiken zo veel short cuts dat het toch altijd weer een zootje is. Je hoopt altijd zo hard dat het lekker is, maar dat is het nooit. Op hoop van zegen bestelde ik een tomaat-garnaal en Steven een mosselsoepje. Als hoofdgerecht koos ik voor Fish & chips en Steven de mixed grill.
En wat denk je? Alles was zoals het moest zijn. Eenvoudige kost, maar dan de beste versie die er bestaat. De mayonaise? Huisgemaakt. De garnalen? Vers gepeld. Ga zo maar door. Alles klopte. Toen ik bij mijn hoofdgerecht de frietjes proefde, stond ik versteld. Zo goed had ik ze misschien tien jaar niet meer gegeten. Hier word ik dus blij van. Geen liflafjes, geen zalfjes, geen torentjes. Gewone, degelijke kost zoals onze grootmoeders het bedoeld hadden. Bij La Marie Joseph zit de perfectie in de eenvoud. Het is het soort restaurant waar je naar op zoek gaat als je aan de kust bent, maar nooit vindt. We hadden graag nog een dessert geproefd, maar dat was onmogelijk. We hadden zo veel gegeten dat er geen kruimel meer bij kon... Het is niet echt goedkoop (136 euro voor 2 personen, incl. aperitief, wijn en koffie) maar dat stoorde me niet. Voor zulke kwaliteit ben ik bereid nog veel meer te betalen.

la Marie Joseph
Brandhoutkaai 47
1000 Brussel
02 218 05 96
www.lamariejoseph.be

  • Comments(4)//www.evelienkooktlekker.be/#post179

Solociccia (Panzano in Chianti)

Evelien gaat op restaurantPosted by Evelien Rutten Tue, September 08, 2009 15:57:18

Deze morgen kreeg ik een mailtje van mijn boekhouder. Bij het opstellen van mijn jaarrekening bleek dat de restaurantkosten "aanzienlijk" waren gestegen het afgelopen jaar. Dat deed me eraan denken dat ik nog moest rapporteren over de ge-wel-di-ge restaurants die ik bezocht in Toscane. En waarom geen volledig nieuwe categorie "restaurantbesprekingen" in het leven roepen? Ik word sowieso om de haverklap gebeld en gemaild door wanhopige mensen die op zoek zijn naar het laatste, hippe, trendy restaurantje. Bij deze hoop ik hen van dienst te kunnen zijn. Niet dat ik altijd op zoek ga naar hipper dan hip. Integendeel. Als het maar authentiek en lekker is.

We beginnen dus in Toscane (volgende keren dichter bij huis, beloofd!). Een onooglijk klein dorpje, Panzano in Chianti. Chianti is de streek waar de Chianti wijnen vandaan komen, maar zover was u zelf ook al. Nu, de typische fles waarin deze wijn wordt gebotteld heet "fiasco". Als er ooit een meer toepasselijke naam werd bedacht... Ik ben geen fan van de chiantiwijn, zoveel is zeker. Een bezoek aan de streek is aangenaam, maar dan vooral voor het landschap. Tijdens onze doortocht ontdekten Steven en ik de 'beste beenhouwer van Italië'. Je leest zoiets in de boekjes en je gelooft dat dan maar. Uit nieuwsgierigheid gingen we er even naar binnen. We werden meteen getroffen door de sympathieke, joviale sfeer. Bleek dat de slager, Dario Cecchini, een restaurant had geopend pal tegenover de slagerij. We lazen het foldertje en waren meteen geïntrigeerd. Zijn restaurant is nogal eigenzinnig. Je kunt er enkel binnen als je gereserveerd hebt, om 19u of om 21u. Je moet aanschuiven aan één tafel ("in convivio"), dus geen tête à têtes. Er is geen menu, je krijgt wat de pot schaft. Je betaalt 30 euro per persoon (all in). Er zijn wel steeds 6 verschillende vleesgerechten die in gangen worden opgediend én je moet met honger aan tafel gaan. Dat hoef je ons geen twee keer te zeggen! We maakten prompt een reservatie voor enkele dagen later.

De dagen ervoor probeerde ik een beeld te vormen van wat ons te wachten stond. In mijn geestesoog zag ik een lange houten tafel, met aan weerszijden twee houten banken zonder leuning. Grote schotels vol dampend vlees met blinkende vetranden, opgediend door dikke beenhouwersgasten in bebloede schorten. Een beetje middeleeuws, eigenlijk. Hoe verkeerd was ik! Het restaurant is licht, elegant en super modern van inrichting. Veel wit, blank hout en enkele rode accenten. Op tafel staan wijn, olijfolie, brood en verse rauwe groentjes klaar. Steven en ik arriveerden eerst. We waren razend benieuwd naar de andere gasten die bij ons aan tafel zouden aanschuiven, want dat bepaalt toch een groot deel van de sfeer. Zouden er Japanse toeristen bij zijn? Een oud Italiaans echtpaar? Aanstellerige foodsnobs? We schonken onszelf alvast een glaasje wijn uit en bestudeerden de menukaart van die dag.

De eerste andere gasten die binnenkwamen, waren drie Duitsers. Aangezien Steven in een vorig leven veel Duits heeft gesproken, kwam het gesprek meteen op gang. In zijn mooiste, accentloze Duits richte hij het woord tot hen: "Möchte ich das Sprudelwasser?". En we waren vertrokken voor de avond. Het waren intelligente, welbespraakte, interessante mensen die zowat de hele wereld gezien hadden. Het tweede groepje gasten waren... Belgen! Een Westvlaams gezin met twee tienerkinderen. Blijkbaar had dit restaurant ook in het magazine "Grande" gestaan, in een special over Toscane. Het waren super sympathieke mensen, maar wat mij het meest charmeerde waren de tafelmanieren van de kinderen. Ze proefden van alles een beetje, ook al wisten ze niet of ze het gingen lusten. Ze namen op een aangename manier deel aan het gesprek, zonder opdringerig te zijn. Ze zwegen wanneer de anderen aan het woord waren. Zo wil ik ook wel een koppel kinderen! Maar dit terzijde.

De eerste gang arriveerde: een schaal met crostini's. Gegrild brood met warme ragu. Dat is een soort bolognaise saus die enkel uit vlees bestaat. Meteen een voltreffer! De hele tafel mompelde goedkeurend. Meer van dattum!

De volgende gerechten die op tafel werden gezet waren gefrituurde salieblaadjes, gefrituurd varkensvlees en kort geschroeide tartaarballetjes van rund. Mijn God, vlees van deze kwaliteit had ik al lang niet meer geproefd. Middenin elk balletje stak een takje rozemarijn, voor extra smaak.

We proefden van het brood en de rauwe groentjes met olijfolie. En toen kwam het volgende vleesgerecht al op tafel: dunne plakjes rosbief van het sappigste rundvlees, in een sausje van salie en heerlijke olijfolie. Zeer elegant gepresenteerd op grote, witte schalen. Daarna volgden nog verrassende sla van soepvlees (!) met rauwe groenten en een sudderpotje van stoofvlees met rode uien. Het lijkt veel, maar de porties an sich waren nooit te ruim. Ik had helemaal niet het gevoel dat ik me had overeten. Integendeel: ik had genoten, geproefd, vingers en duimen afgelikt.

De maaltijd werd afgesloten met koffie, cake en zes flessen schnapps op tafel. Bijna euforisch namen we afscheid van onze medegasten. Zonder overdrijven: een wonderlijke avond.

Solocichia
Via Chiantigiane 5
Panzano in Chianti (Firenze)
055-85 27 27
www.solocicchia.it





  • Comments(1)//www.evelienkooktlekker.be/#post146