Get into my kitchen!

Get into my kitchen!

About the blog

"Staatshervormingen, Israël, Darfoer... Ik wil er alles over weten. Maar als ik bloedeerlijk ben, praat ik het liefst over eten. Koken kalmeert mij én maakt mij euforisch. Vrienden krijgen tegen wil en dank advies over recepten die ze perfect beheersen. Mijn familie gaat stiekem naar het fastfoodrestaurant om een keertje 'normaal' te eten. Daarom deze uitlaatklep: recepten én zelfgemaakte foto's uit mijn keuken. Mijn hoogste doel? SMAAK!"

Wil je iets vragen? Stuur gerust een mailtje naar info@evelienkooktlekker.be

Cake met rozijnen, walnoten en appel

ZoetPosted by Evelien Rutten Mon, November 05, 2012 05:42:22

Oh. My. God. Heb ik een gewéldige cake ontdekt of wat?! Op de redactie van Flair zeggen ze wel eens dat we de recepten in de Lekker-rubriek niet te moeilijk moeten maken, want de lezeressen zijn jong en "hebben wel wat beters te doen dan uren in de keuken te staan". Dat mag dan wel zo zijn, maar als je een oproep plaatst voor een paar goede cake-recepten krijg je toch een soort culinaire uppercut. Die jonge twintigers koken dus wél. Het heeft iets te maken met generatie Y, die in tegenstelling tot de dertigers terug zin hebben in zelfmaakgedoe (rokjes, anyone?) en niet terugdeinzen van een paar uur quality time in de keuken. Van het moment dat ik de oproep op Facebook had gezet, rolden de cake-recepten binnen. Van wortelcake tot simpele viervierdes, allemaal zeer verleidelijk. Drie recepten werden bekroond met een plaatsje in het blad: een perencake, een carrotcake en een walnoten-rozijnen-appelcake.
Na de fotoshoot bleef ik achter met die laatste, een topper van Kim Joos uit Sint-Niklaas. En boy. Was ik plots populair! Iedereen die hier over de vloer kwam, kreeg ik een plakje aangeboden en was instantly addicted. Het is niet van mijn gewoonte om iets vaak opnieuw te maken, maar ik heb deze cake op twee weken tijd inmiddels vier (!) keer opnieuw gemaakt. En elke keer is 'ie gelukt.
Smaakgewijs is het een perfect harmonieuze samensmelting van al het goede wat de herfst te bieden heeft. Het licht zoet-zurige van de appel. De crunch van walnoten. Het hartige van de rozijnen. Het aromatische van kaneel. Vermoedelijk kun je eindeloos variëren met de smaken (Ik denk gedroogde veenbessen en abrikozen. Ik denk peren en pruimen. Ik denk hazelnoten en pecannoten. Ik denk nootmuskaat)

Absoluut een blijver in mijn repertoire, goed voor uren fijn kijkplezier (ah ja, gehurkt voor de oven. Wat anders)

Cake met appeltjes, rozijnen en walnoten

Voor 1 cake (± 10 porties)

4 eieren – 250 g zelfrijzende bloem – 250 g suiker – 250 g boter (op kamertemperatuur) – 1 eetlepel melk – 1 zoete appel (bv. Pink Lady) – 70 g walnoten, in stukjes – 1 theelepel kaneel – een handje donkere rozijnen – 2 zakjes vanillesuiker

Zo gemaakt

Klop de eieren schuimig met de suiker (10 minuten). Voeg dan de boter toe en meng goed. Boeg dan de bloem toe en de melk. Schil de appel en snij ze in blokjes. Voeg ze met de walnoten, de kaneel, de rozijnen en de vanillesuiker toe aan de cake. Meng alles grondig. Beboter een cakevorm en bestrooi deze met bloem. Klop de bloem eruit. Schep het deeg erin. Laat de cake minstens 1 uur bakken op 180°C. Check met een satéprikker of de cake gaar is (de prikker moet er droog uit komen).



  • Comments(12)//www.evelienkooktlekker.be/#post200

Indonesische spekkoek

ZoetPosted by Evelien Rutten Sun, November 28, 2010 20:51:13

U neemt geregeld een kijkje op deze blog. Voor de recepten. De ideeën. De indrukken uit andermans keuken. En natuurlijk ook om meer te lezen over de spannende strapatsen van Evelien. Toch blijft u altijd een beetje op uw honger zitten. Natuurlijk is die nieuwe receptuur voor kip op Andalousische wijze mooi meegenomen, maar u wil meer. U wil weten hoe het voelt te leven met zo'n culinair talent in huis. Beste lezer, met deze gastbijdrage hoop ik - Eveliens man- uw nieuwsgierigheid enigszins te stillen.

Het is, laat ik het maar meteen bekennen, fantastisch. De voorbije jaren heb ik me een weg gegeten door de hele wereldkeuken. Wie droomt er nog van verre reizen als je vrouw de ene avond een volledig Mexicaans feestmaal aanricht en je de volgende avond verrast met "een nieuw tandoori receptje dat geprobeerd moest worden"?

U denkt nu bij uzelf: "Zo'n lofuitingen op de blog van zijn eigen vrouw, wat komt die mens tekort?" En u hebt gelijk, meer dan u zou durven vermoeden. We kunnen echt spreken van een tekort. Er zijn namelijk een aantal dingen die m'n teerbeminde niet wil koken. Bloedworst, tong, lever, hersenen: ik hoef er bij de slager nog maar naar te wijzen of Evelien rent gillend richting groententoog. Een soortgelijk scenario herhaalt zich bij de visboer. Ik heb me nog maar net door het woord cocquilles-saint-jacques geworsteld of Evelien heeft al een pond kabeljauw afgerekend.

Op de lijst verboden recepten stond voor kort ook Indonesische spekkoek. Wellicht had de arme cake z'n lot te danken aan de naam (een cake met spek in de naam belooft niet veel goeds, dat geef ik grif toe) en aan de welhaast dodelijke hoeveelheid boter en eieren. Light it is not. Wat het wel is, is heerlijk. En kruidig. En (wat wil je met al die boter) smeuïg.

Om Evelien te overtuigen schortte ik vandaag dan maar zelf de kokstenue om. Het recept is vrij eenvoudig maar tijdrovend. Laat dit je niet weerhouden. Niemand weerstaat de volle smaak (en geur!) van kaneel, anijs en kardemom. Ook Evelien niet. Ze is inmiddels verslaafd aan spekkoek. Het gaat erin als, euhm, boter.

Voor een grote spekkoek
400 g boter - 2 zakjes vanillesuiker - 250 g suiker - 10 eieren - een snufje zout - 8 theelepels kaneelpoeder - 4 theelepels gemalen anijszaadjes - 3 theelepels gemalen kruidnagel - 2 theelepels gemalen nootmuskaat - 2 theelepels gemalen kardemom

Zo maak je het
1) Mix de boter met de vanillesuiker en de suiker tot een romige massa. Doe dit liefst met een keukenrobot en gebruik de K-klopper.

2) Splits de eieren. Voeg één voor één, terwijl de mixer blijft draaien, de eidooiers toe aan de botermassa.

3) Klop de eiwitten stijf en schep ze voorzichtig door de boter-eidooiermassa.

4) Zeef 100 g bloem (niet zelfrijzend!) en spatel ze voorzichtig door het beslag.
Verdeel het beslag nu in 2 gelijke porties.

5) Voeg aan één portie de specerijen toe. Dit deel van het beslag zal bruin kleuren.

6) Beboter een niet te groot bakblik (wij gebruikten een brownievorm) en schep hierin een dunne laag (enkele milimeters) van het witte beslag. Strijk min of meer glad met een spatel. Hoe kleiner het bakblik, hoe meer laagjes je kunt maken. Wij kwamen tot 9.

7) Zet het bakblik enkele minuten (2 à 3) onder een hete gril. Blijf erbij staan. Het beslag moet garen maar niet kleuren!

8) Haal het bakblik met twee ovenwanten uit de oven en schep bovenop de eerste laag een laagje van het bruine beslag. Strijk opnieuw min of meer glad.

9) Zet het bakblik opnieuw 2 à 3 minuten onder de hete gril.

10) Blijf zo verdergaan totdat je al het deeg hebt opgewerkt in laagjes.

11) Laat de volledige cake 5 minuten afkoelen in het bakblik en haal ze er dan voorzichtig uit. Als je de cake aansnijdt, zie je allemaal laagjes, vandaar de naam: spekkoek. Verder heeft het niets te maken met spek.

12) Het is de bedoeling dat je er dunne plakjes van snijdt. Het is te machtig om als een soort brownie te serveren.

  • Comments(7)//www.evelienkooktlekker.be/#post187

Macarons met chocolade

ZoetPosted by Evelien Rutten Fri, October 15, 2010 12:58:23

Sinds september volg ik mijn voorlaatste module in de kokschool: à la carte koken. Concreet betekent dit dat we met een klein groepje van ± 10 studenten koken voor betalende gasten. Jawel: échte mensen. Tot nu toe kookten we enkel zo'n beetje voor onszelf. Aangebrand, te gaar of nog rauw? Too bad. Dit keer ligt de lat dus véél hoger. Het mag niet mislukken. Iedereen krijgt vooraf een taak en is verantwoordelijk voor zijn gerecht. Zo heb ik al twee keer de voorgerechten moeten maken. Eén keer cocquilles, één keer foie gras. Maar dan met een hoop foefelarij en garnituurkes en sauskes die er zeer sjiek uitzien op het bord. Ik moet toegeven dat ik ontzettend geniet als ik daar met vier pannen tegelijk op het vuur sta te zweten en de chef met galmende stem "J'ANNONCE!" roept en wij allemaal tegelijk "OUI CHEF" terug moeten roepen. Erg Hell's Kitchen, maar dan zonder het getier en gevloek. Het is erg belangrijk om rustig te blijven en niet te panikeren. Zo kwam ik vorige week tot de vaststelling dat ik eigenlijk nog nooit zelf rauwe foie gras had gebakken. En dan moet je plots een heel voorgerecht uit je mouw schudden met een perfect rosé gebakken stukje foie. "Euh, chef?" fluisterde ik onze sympathieke docent Wout toe. "Kun je mij nog even snel de principes van foie gras uitleggen voor ik ze de vernieling inbak?" "Dan doen we à la minute, Evelien. Ik kom dan wel naast je staan."
En zo leer je in luttele seconden, onder druk, weer iets bij.
Je zou denken dat ik na al die jaren ervaring alles wel al eens een keertje heb gemaakt. Helaas. Er bestaan ook zo veel recepten! Volgens mij kun je je hele leven elke dag iets nieuws koken. En dan ben je er nog niet.
Zo stonden er twee weken geleden macarons op mijn programma. Al vaak gegeten, nog nooit klaar gemaakt. Ik kocht enkele zomers geleden wel al een Frans macarons-kookboekje. Lach niet, maar ik heb er toch enkele keren een woordenboek moeten bijsleuren. Of weten jullie misschien wat 'fouetter' of 'en raclant les parois' betekent? Het basisrecept leek tamelijk eenvoudig, maar neen hoor. Wat een ellende! Beslag te lopend, oventemperatuur te hoog, alles wat mis kon gaan ging mis. Ik heb inmiddels drie keer opnieuw macarons gemaakt en denk dat ik het nu wel wat in de vingers heb. Tijd dus om het zeer concreet (inclusief waarschuwingen) op mijn blog te posten. Dit is een recept voor de geoefende amateur-kok met tijd. Beginnelingen kopen ze voorlopig best nog even in de supermarkt of bij de bakker.

Ik gebruikte als vulling een crème van chocolade, maar je kunt er ook confituur tussen smeren. Let op: neem géén shortcuts. Doe exact wat er staat, anders eindig je met een hoopje prut.

Voor ± 30 macarons
Voor de macarons: 3 eiwitten (op kamertemperatuur) - 100 g poedersuiker (gezeefd!) - 100 g gemalen amandelen - 100 g fijne griessuiker - enkele druppels eetbare kleurstof (bv rood voor roze macarons) -> je vindt deze bij de bakproducten

Voor de vulling: confituur of 1,5 dl room en 200 g pure chocolade

Zo maak je het
1) Meng het gezeefde poedersuiker met het amandelpoeder. Gebruik eventueel een garde (een klopper), dat mengt wat makkelijker.

2) Klop nu de eiwitten met een theelepel van de fijne griessuiker tot sneeuw. Gebruik een GROTE kom! Voeg dan de rest van de griessuiker én de kleurstof toe en klop verder tot je glanzende, mooie pieken hebt die goed blijven rechtstaan en er uitzien als marshmallows. Wees niet te snel tevreden, er mag beneden geen plasje lopend eiwit meer liggen. Wees voorzichtig met de kleurstof: voeg beetje bij beetje toe.

3) Spatel nu zéér voorzichtig met een houten lepel (begin met een beetje) het amandelmengsel door de eiwitten. Maak scheppende bewegingen en ga zeker tot de bodem en de randen van de kom. Als je te lang schept, worden de eiwitten terug vloeibaar en mislukt het. Wat je nodig hebt, is een dikke, luchtige massa die niet uitloopt als je er een druppel van op het aanrecht laat vallen.

4) Neem een bakplaat en bedek deze met bakpapier. Verwarm je oven voor op 150°C (liefst geen hete lucht aanzetten).

5) Schep het mengsel in een spuitzak. Gebruik een spuitmond (niet gekarteld) met een doorsnede van 8 mm. Spuit nu heel voorzichtig rondjes van zo'n 3 cm doorsnede. Je mag ze vlak naast elkaar spuiten, want ze zullen niet uitlopen. Let op: als er een puntje opstaat van het spuiten, maak het dan glad, want het gaat niet vanzelf weg.

6) Zet de bakplaat 13 minuten in de oven. Maar blijf erbij staan: misschien is jouw oven heter dan de mijne en zijn ze sneller klaar. Ze mogen niet barsten, dat betekent dat de oven te heet is.

7) Gebruik een spatel om de macarons van het bakpapier te scheppen. Laat ze afkoelen en maak intussen de vulling. Let op: ze zijn enorm fragiel. Handle with care!

8) Breek de chocolade in stukjes en doe ze in een kom. Breng de room aan de kook en giet ze over de chocolade. Roer tot je een smeuïge massa hebt. Laat even opstijven.

9) Neem een koekje en bestrijk de onderkant met een kleine theelepel chocolade. Druk er voorzichtig een ander koekje tegenaan. Leg op een schaal. Voilà!



  • Comments(5)//www.evelienkooktlekker.be/#post177

Cupcakes met frambozen

ZoetPosted by Evelien Rutten Wed, October 06, 2010 16:50:11

"Jij hebt een droomjob!" hoor ik mensen vaak zeggen. "Je mag koken én erover schrijven!" Dat klopt. Het is geweldig om bezig te zijn met je grote passie en er nog voor betaald te worden ook. Ik heb ooit een half jaar in de bumperhal van Ford Genk gestaan om mistlampen in te bouwen en weet dus hoe het is om écht te moeten werken voor je geld. Noeste, zware arbeid waarvan je fysiek aftakelt. Toch voelde het dit weekend aan alsof ik opnieuw in een fabriek was beland. Op maandag stond er een fotoshoot op mijn planning waarbij ik de volgende gerechten moest klaarmaken: macarons, chocolademuffins met glazuur, broodpudding, appelbollen in zanddeeg, 3 cocktails en 9 (!) sauzen. Dat allemaal tussen 9u 's morgens en half 6 's avonds, want daarna moet ik Hera ophalen in de crèche. Je weet op voorhand dat het met zo'n dichtgeplamuurde agenda nooit gaat lukken, dus begin je er al aan op zaterdagmiddag en ga je gewoon door op zondag. Drie dagen aan een stuk oven in en uit, afwassen, kloppen, roeren, mengen... Als je denkt dat ik op maandagavond met de voetjes omhoog in de zetel kon gaan liggen, vergeet het. Een week geleden werd mij namelijk gevraagd of ik voor een feestje met mijn collega's 50 cupcakes kon maken. Liefst roze. Tegen dinsdag. Dus toen ik de hele fotoploeg had buitengewerkt en ik met Hera op de arm de chaos aanschouwde in de keuken, moest ik weer helemaal opnieuw beginnen. Ik koos voor frambozencupcakes met frambozen uit de diepvries. Je proeft nauwelijks het verschil met verse frambozen en ze kosten stukken minder. Voor het felroze fluoglazuur, dat er erg Disney uitziet, gebruikte ik geen kunstmatige kleurstoffen, maar wel frambozencoulis. De smaak is ongelooflijk: heerlijk vers en fris. De cupcakes waren een groot succes bij mijn collega's en ik MOEST het recept op mijn blog zetten. Bij deze! Het komt uit het boek "Cupcakes" van Janet Smith (uitgeverij Terra).

Cupcakes met frambozen
Voor 12 cupcakes
200 g verse frambozen of uit de diepvries (ontdooid) - 2 eetlepels poedersuiker - een scheutje citroensap - 150 g zachte roomboter - 150 g kristalsuiker - 2 eieren, losgeklopt - 1 theelepel vanille-essence - 125 g zelfrijzend bakmeel - 75 g bloem - een scheutje melk
Voor het glazuur: 200 g poedersuiker - een beetje van de frambozencoulis

Zo maak je het
Mix de frambozen glad en druk ze door een zeef, zodat er geen pitjes meer inzitten. Meng de frambozencoulis met het poeder suiker en citroensap. Zet opzij.
Klop in een kom de boter smeuïg. Voeg de suiker toe en blijf kloppen tot het mengsel licht van kleur is. Blijf kloppen en voeg de eieren en de vanille essence toe.
Zeef in een andere kom het bakmeel en de bloem. Zeef dit mengsel opnieuw, maar nu boven de kom met de boter. Giet de melk erbij en meng tot een beslag dat van de lepel glijdt als je het boven een kom houdt.
Zet 12 papieren muffinvormpjes in een metalen muffinvorm (of als je er een hebt van zes, zoals ik, doe het dan in twee keer).
Schep in elk papiertje een dikke eetlepel beslag. Schep hierop een eetlepel van de frambozen en dek af met opnieuw een eetlepel beslag. Bewaar een beetje coulis voor het glazuur.
Meng het beslag in elk papiertje met de frambozencoulis tot je een gemarmerd effect hebt, gebruik hiervoor de punt van een scherp mes.
Zet 20 minuten in een op 190°C voorverwarmde oven.
Haal ze uit de vorm en laat volledig afkoelen op een rooster.
Maak dan het glazuur. Zeef de poedersuiker in een kom. Voeg 2 eetlepels (lijkt weinig, maar trust me!) van de coulis toe en meng tot een papje. Misschien moet je een extra lepel coulis toevoegen, maar het is niet de bedoeling dat het te vloeibaar wordt.
Bestrijk de afgekoelde cupcakes met dit beslag, werk eventueel af met eetbare versierinkjes en laat opstijven. Binnen een half uur is het glazuur hard.



  • Comments(7)//www.evelienkooktlekker.be/#post176

De decadentste taart die Evelien kon bedenken

ZoetPosted by Evelien Rutten Sun, October 18, 2009 17:28:54

Er was een tijd dat ik vederlichte cakejes bedacht met Griekse yoghurt (O% vet) als voornaamste ingrediënt. Ik koos voor So Light in de plaats van boter, de magerste roomvervangers en een soort rubberen, smaakloze light kaas op mijn brood. Je vond mij minstens (!) drie keer per week in het fitnesscentrum en ik zag er gespierd en vitaal uit. Slechts af en toe gaf ik mij over aan de geneugten van een piepkleine mignonette van Côte d'Or bij de koffie (zonder melk en suiker, uiteraard). Ik was getraind in "neen" zeggen. Neen tegen slagroomtaart, neen tegen chips, neen tegen botersauzen, neen tegen mayonaise.

En toen werd ik zwanger.

De baby in mijn buik heeft de controlekamer overgenomen en resoluut alle wetten aangaande verantwoord eten geschrapt. Ik, die op zondagochtend jarenlang een spartaanse kom muesli at met magere melk, ga nu rustig aan tafel zitten met de krant, versgeperst fruitsap, nog warme pistolets, roomboter, Franse kazen en roerei. Ik, die vergroeid was met mijn gietijzeren grilpan en een penseel met olijfolie , bak tegenwoordig mijn met vet dooraderde biefstukken in een flinke klont roomboter en giet er achteraf een scheutje volle room bij met wat groene peperbolletjes voor de smaak. Ik, die als nagerecht steevast koos voor een decadente fruitsla met fijngesneden muntblaadjes, smacht nog voor de borden van het hoofdgerecht zijn afgeruimd alweer naar een flinke punt kaastaart.

De weegschaal geeft aan dat ik op iets meer dan een half jaar tijd zo'n 12 kilo ben bijgekomen. Met nog ruim 2 maanden te gaan voor de bevalling, zullen we de kaap van 15 waarschijnlijk ruimschoots voorbijsteken. En weet je wat? I don't give a damn. Ik geniet met volle teugen van mijn "eetvakantie". Want zo ben ik wel. In mijn hoofd heeft zich al een soort van deadline gevormd. Tegen het voorjaar van 2010 wil ik opnieuw 'in shape' zijn. De fitnesszaal, de sauna, het stretchen: ik kijk er naar uit om opnieuw te beginnen. Maar op dit moment heb ik daar de fut (nog) niet voor. En dus ben ik nog heel eventjes minder streng voor mezelf dan ik jaren ben geweest. De baby geeft met kleine, rustige stootjes aan dat ze meegeniet van mijn goed humeur. En zo is het goed.

Vorige week bedacht ik deze "Snickers-taart" voor de verjaardag van een fijne vriend. Er zitten geen Snickers in, maar wel de basisbestanddelen van deze beroemde, zondige chocoladereep: pinda's, chocolade en karamel. De basis is een gewone chocoladecake, waarin ik het amandelpoeder verving door fijngemalen (ongezouten) pinda's. Ik sneed de cake middendoor en bracht een tussenlaag aan van geplette bananen met pindakaas en ahornsiroop. De cake werd vervolgens geglazuurd met chocolade en afgewerkt met karamelpunten met pinda. Volgens de gelukzalige snoepers van deze sublieme verjaardagscake zou hij niet hebben misstaan in de etalage een dure pralinezaak. Als je deze cake wilt maken, neem er dan wel de tijd voor en ga precies te werk. Je bent er toch al snel een hele zondagochtend zoet mee.

Dit heb je nodig voor 1 Snickerstaart

425 g pure chocolade - 250 g boter - 5 eieren - 4 eetlepels suiker - 125 g pindanoten (ongezouten) + een goede handvol extra - 125 g zelfrijzende bloem - 1 dl room - 200 g kristalsuiker - 4 eetlepels pindakaas - 2 à 3 rijpe bananen - 2 eetlepels ahornsiroop

Zo maak je het

1) Maak eerst de cake en zet deze in de oven. Laat 300 g van de chocolade met de boter in een steelpannetje smelten tot een glad mengsel. Zet het apart. Maal 125 g pindanoten fijn (doe dit met een mes of gebruik een keukenrobot). Klop de eieren met de suiker in ± 6 minuten tot een luchtig mengsel (lichtgeel en in volume verdubbeld!). Spatel hierdoor de fijngemalen pindanoten, de gezeefde bloem en tenslotte het chocoladebotermengsel. Vet een ronde cakevorm van ± 23 cm doorsnede in en bekleed de bodem met een mooi rond uitgeknipt velletje bakpapier. Giet hierop het deeg en zet het 45 minuten in een op 160°C voorverwarmde oven. Check met een satéprikker (ze moet er bijna droog uitkomen) of de cake dan gaar is, laat ze anders nog 5 minuten in de oven staan en check opnieuw. Laat de cake daarna op een rooster afkoelen.

2) Maak in de tussentijd de karamel. Neem een brandschone, metalen steelpan en giet hierin 1 dl koud water. Doe hierin de kristalsuiker en zet het pannetje op het vuur. Weersta aan de verleiding om te roeren. Blijf er gewoon van af en breng aan de kook. Op een bepaald moment is alle suiker gesmolten en zal het goedje beginnen inkoken. Blijf erbij staan. Rooster in een steelpan zonder vetstof de handvol extra pindanoten tot ze mooi goudbruin zijn (blijf regelmatig roeren). Stort de pinda's uit op een groot vel bakpapier en ga terug naar je karamel kijken. Als deze naar popcorn begint te ruiken en heel licht amberbruin is gekleurd, neem je het pannetje van het vuur. Laat de karamel niet te donker worden, dan is ze straks te hard en niet aangenaam om te eten. Voorzichtig, aan karamel kun je je verschrikkelijk verbranden! Ga er dus zeker niet met je vinger in roeren om te proeven. Giet de karamel voorzichtig over de pinda's uit. Wacht tot de karamel volledig is opgesteven.
3) Na ongeveer 20 minuten is de karamel voldoende afgekoeld en veranderd in één grote plak die je zo van het bakpapier kunt halen. Breek de karamel vervolgens in fotogenieke stukjes. Sommige mogen groot zijn, andere klein. Zet apart, straks ga je hiermee de taart decoreren.

4) Maak nu de vulling voor de cake. Meng de geplette bananen met de pindakaas en de ahornsiroop (gebruik eventueel vloeibare honing in de plaats). Halveer de cake voorzichtig en bestrijk de onderste laag met het bananenmengsel. Strijk het mooi glad uit over de hele cakehelft. Leg dan de bovenste helft er terug bovenop en druk een beetje aan. De vulling moet tot net aan de rand komen.

5) Maak nu het glazuur. Breng in een steelpannetje de room net niet aan de kook. Haal van het vuur. Voeg dan de 125 g overgebleven pure chocolade toe (in stukjes gebroken) en blijf roeren tot je een glanzende massa hebt. Dit is zowat het meest sexy goedje op aarde, maar blijf er vanaf. Straks krijg je genoeg calorieën binnen. Bestrijk de cake met het glazuur. Giet ze er vanboven op en laat ze langzaam langs de randen naar beneden glijden, terwijl je met een plastic spatel alles min of meer glad strijkt.

6) Laat het glazuur enkele minuten afkoelen en schik nu de stukjes karamel bovenop de taart. Het mag schots en scheef staan, probeer het niet al te netjes te doen want dat lukt toch niet. Laat de cake volledig afkoelen tot het glazuur hard is geworden. Deze taart is zo machtig dat je 'm gerust kunt delen met 10 à 12 mensen.



  • Comments(6)//www.evelienkooktlekker.be/#post150

Bananenflensjes

ZoetPosted by Evelien Rutten Wed, September 23, 2009 15:41:28

De opmerkzame lezer heeft al lang gezien dat er bovenaan mijn blog iets is veranderd. Ik ben niet langer 35, maar 36. Richting 40, zullen we maar zeggen. Niet dat het me ene moer kan schelen: nog nooit zo goed in mijn vel gezeten! Maar ik wijk af. Deze verjaardag dreigde er eentje te worden zoals alle voorgaande verjaardagen: wééral geen verrassingsfeest. Ik snak er al mijn hele leven naar om een donkere, stille ruimte binnen te komen waar dan ineens het licht aangaat en al mijn vrienden in koor "surprise!" roepen. God weet dat ik hints heb gegeven. Verbaal én schriftelijk. Het mocht nooit baten. Maar dit jaar is er een Steven in mijn leven. En wat hij gepresteerd heeft, is een Oscar waard. Niemand heeft me ooit zo voor de gek kunnen houden als hij...

Mijn verjaardag was op maandag. Niet meteen een glamoureuze dag. Je zou denken dat we mijn verjaardag al op zaterdag of zondag zouden vieren, maar ik had maanden geleden al beloofd om de verjaardagsbrunch van een collega te verzorgen. Koken voor 120 man: je bent er al snel een weekend mee zoet en dan blijft er helaas geen tijd meer over voor eigen verjaardagsfeestjes. Op zondagmiddag kwam ik iets vroeger thuis dan aangekondigd. Steven stond op dat moment een ui te snijden en zei: "Ik dacht zo bij mezelf, ik maak eens een omelet." Waarop hij de uisnippers in een doosje deed en in de koelkast deponeerde. Ik herinner me dat ik dat nogal vreemd vond, maar dacht er verder niet meer over na.

En toen kwam maandag. Ik ben nogal een gewoontedier: sinds december 2003 eet ik bijna elke ochtend een kom muesli, gemengd met een handje Fruit & Fibre van Kellogg's. Slechts zelden wijk ik af van dat patroon. Steven hield me tegen en met nog half gesloten slaapogen wandelde hij naar de keuken, iets mompelend in de zin van "'tis juverjaardag ju krijgtontbijtopbed". Op dat moment had ik dus al 2 dagen niet meer in de koelkast gekeken.

Rond 3u belde hij me op mijn gsm: "Zorg dat je zeker om 17u thuisbent."
"Waarom? Toe! Vertel het!"
"Neen. Ik zeg niets. Je moet er ZIJN. Dat is het belangrijkste."

Hmm... Mijn brein begon te werken. Zou hij het hele huis van boven tot onder gekuist hebben? Zou er eindelijk een nieuwe vaatwasser geleverd worden? Zouden alle boeken eindelijk in een boekenrek geplaatst zijn? Ik kwam er niet uit.

Om vijf uur 's avonds wandelde ik mijn eigen, doodstille appartement binnen. Ik ging van kamer tot kamer... Niets. Maar toen ging de bel en werden er bloemen geleverd. Een prachtige, grote bos bloemen! Die Steven toch. Zo lief! Ik schikte de bloemen in een vaas en besloot een glaasje water te drinken. Ik opende de koelkast en... mijn adem stokte. In die koelkast, mijn koelkast, lagen 8 flessen cava en zo'n 16 pintjes. En daarnaast nog een hoop tupperware dozen en kommen die afgedekt waren met aluminiumfolie. En toen kwam Steven binnen.

"Krijgen we bezoek?" Vroeg ik aarzelend.
"Misschien. Ja. Een paar mensen."
"Wie dan???"
"Je zult het wel zien."

Waarop hij langs alle hoeken en kanten potjes en pannen tevoorschijn haalde. Ik stond erbij en begreep er niets van. Hoe? Wat? Waar? Wanneer? Steven had blijkbaar het héle weekend stiekem gekookt (zelfs 's nachts!) om een Indonesische rijsttafel in elkaar te flansen. Ik had er to-taal niets van gemerkt. Plots stonden er meer dan 10 geweldige gerechten op tafel en kwamen mijn beste vrienden één voor één binnengedruppeld. Wat een feest! Wat een verrassing! Ik was diep ontroerd...

Als iemand zo lief is voor jou, ga je automatisch lief terug doen. Zo ben ik gisteren afgeweken van mijn vastgeroeste ontbijtroutine en maakte ik een speciaal verrassingsontbijt voor Steven: bananenflensjes. Sta mij toe even op te scheppen over deze verrukkelijke creatie. Nog nooit ofte nimmer at ik zulke lekkere flensjes. Ze zien eruit als American pancakes en ze smaken het lekkerst met esdoornsiroop (maple syrup). Let erop dat de bananen goed rijp zijn, dan kun je ze makkelijker pletten én het zorgt voor een buitenaards lekker aroma. Dit moet je gewoon proberen!

Dit heb je nodig voor 10 stuks
2 zeer rijpe bananen - 2 eieren - een kopje bloem - 1,5 dl volle melk - 1 theelepel kaneelpoeder- 2 eetlepels honing - 1 zakje vanillesuiker

Zo maak je het
Plet de bananen met een vork in een diepe kom. Voeg de rest van de ingrediënten toe en roer tot een glad beslag. Het moet goed dik zijn, niet te loperig. Verhit een pan met wat olie of boter. Neem een kleine pollepel (eerder een sauslepel) van het beslag en laat dit rustig in het midden van de pan glijden. De bedoeling is om kleine, dikke pannenkoeken te maken van zo'n 8 cm doorsnede. Draai dus niet rond met de pan. Zodra de bovenkant van het beslag er dof gaat uitzien, kun je de pannenkoek voorzichtig omdraaien met een spatel. Laat nog 1 minuut rustig bakken en schep op een bord. Bak zo de hele stapel en serveer meteen. Lekker met esdoornsiroop, bruine suiker of bloemsuiker.



  • Comments(10)//www.evelienkooktlekker.be/#post148

Vlierbessensiroop

ZoetPosted by Evelien Rutten Fri, September 11, 2009 19:25:11

De telefoon gaat. Het is de mama van Steven. "Ha dag Evelien. Wilde gij vlierbessen?"
"Euh... Ja?"
"Ik breng ze vrijdag!"

En zo stond er deze middag ineens een wasmand zelfgeplukte (met liefde, zonder twijfel) vlierbessen in mijn keuken. Ik krabde even aan mijn steeds grijzer wordende haardos en probeerde de zwerm vliegjes te negeren. Met vlierbessen kun je maar één ding doen: vlierbessensiroop maken. Een gezond, natuurlijk drankje tegen griep en verkoudachtige aandoeningen. Ideaal voor vrouwen die géén medicijnen mogen nemen, zoals de zwangeren onder ons. Maar hoe begin je aan zoiets? En vooral: hoe lang duurt het?!

Ik stond een tijdje wijfelend voor mijn rek met kookboeken, maar wist eigenlijk al meteen dat tussen de Gordons, Jamies en Nigella's nergens een verwijzing te vinden zou zijn naar vlierbessen. Ik googelde dan maar wat. Op één of andere bio-boerenwebsite vond ik de werkwijze. Terwijl ik met blote handen de besjes van de takken gritste, sprong ik af en toe gillend achteruit. Een spin. Een oorworm. Een rups. De flinke boerendochter in mezelf vermande zich en werkte zich noest doorheen de volledige wasmand. Liters siroop zou ik maken!

Ik steriliseerde alvast één lege wijnfles (spoelen met kokend water) en legde de ongebruikte kurk klaar die de mama van Steven, voorzienig als ze is, had achtergelaten.

Het is de bedoeling dat je de bessen met een bodempje water aan de kook brengt. Easy peasy.

Zodra alle besjes gebarsten zijn en hun sap vrijgeven, giet je het hele goedje door een zeef in een grote kom. Goed aandrukken met de bolle kant van een lepel. Niks aan de hand, enkel een paar dieppaarse spatjes op mijn houten aanrecht. Die slijten wel weg met de jaren. What's next?

"Giet de vloeistof door een neteldoek in een geëmailleerde pan."

Huh? Hallo?! Thank God heb ik een maand geleden mijn eerste neteldoek gekocht, die vind je tegenwoordig gewoon bij Delhaize. Het lijkt op een keukenhanddoek, maar is veel grover geweven. Onze grootmoeders hadden zo'n doeken standaard in huis om confituur te maken en ik was hetzelfde van plan. Met zo'n baby in je buik krijg je ongelooflijke nestdrang en confituur maken maakt daar nu eenmaal deel van uit. Als je geen neteldoek in huis hebt, gebruik dan een keukenhanddoek. Dompel deze wel eerst een paar minuten onder in een pan kokend water, zo verwijder je resten van wasmiddel. Leg de vochtig gemaakte neteldoek of handdoek in een zeef boven de pan en giet de vloeistof erdoor. Op deze manier verwijder je de laatste onzuiverheden zoals velletjes, takjes en vliegjes (brrr).

Bij gebrek aan geëmailleerde pan gebruik ik een koperen. Ik heb ongeveer een liter vloeistof, dus daar moet een kilo suiker bij (de verhouding is steeds 50/50). Eventueel ook een paar kruidnagels. Ik besluit avontuurlijk te zijn en voeg een theelepel vijfkruidenpoeder toe. Dat is een Chinese specerijenmengeling die gevoelsmatig goed past bij vlierbessen (in mijn hoofd toch).

Ik laat de hele brij inkoken tot een ingedikte siroop, zoals grenadine. Af en toe schep ik het schuim eraf met een eetlepel and that's it. Geen liters, maar net genoeg voor die ene fles. Ik proef even. Heerlijk! Het vijfkruidenpoeder was een -ahum- geniale ingeving. Ik giet het hele goedje door een trechtertje (helaas heb ik enkel een mini-exemplaar). Kurk erop en de koelkast in. Goed voor enkele maanden. Laat die Mexicaanse griep maar aanrukken!



  • Comments(6)//www.evelienkooktlekker.be/#post147

A bun in the oven

ZoetPosted by Evelien Rutten Wed, June 24, 2009 18:50:39


Deze middag tuurde ik gespannen naar het grijswit gespikkelde beeld op het scherm en zag plots een perfect gevormd hoofdje indringend terug staren. Na enkele seconden trappelden twee armpjes en twee beentjes wild in het rond. "Hij leest precies een boek," zei Steven de grapjas. "Neen gekkie, hij wuift naar ons..." fluisterde ik ontroerd. Ik draag nu dus iets meer dan zes centimeter nieuwe-mens-in-wording met me mee. De gynaecoloog gaf onze foetus een vette tien op tien. Alles in orde!

Toen Steven en ik buiten stapten, vielen we van pure opluchting in elkaars armen. Het is me wat hoor, bijna drie maanden zwanger zijn. Op voorhand heb je geen flauw idee dat je je plots zo ongerust gaat maken over nekplooitesten en bloedonderzoeken. Maar toen Steven vroeg waar ik me het meeste zorgen over had gemaakt, moest ik met het schaamrood op de wangen bekennen: "mijn gewicht." Ik had een ruwe schatting gemaakt over de huidige stand van zaken en zat er gelukkig twee kilo onder. De gynaecoloog wist nog te melden dat ik een licht tekort had aan vitamine B12 (dat komt ervan als je al maanden geen trek hebt in vlees...) en dat mijn suikergehalte aan de lage kant was. All right! Kom maar hier met die taartjes dan!

Steven en ik plukten zaterdag twee (!) kilo frambozen in de tuin van zijn ouders. Ik verwerkte ze tot confituur, likeur (daarover meer in de lente van 2010, als ik weer mag drinken) en... muffins! De werktitel voor ons kind is op dit moment "Muffin McBrownie Van Ammel", dus dat komt goed uit. Het recept komt uit het geweldige kookboekje "Cupcakes" van Janet Smith. In haar recept staat dat je met deze hoeveelheid beslag 18 muffins kunt maken, maar dat is een grove leugen. Maximum 12 stuks!

Frambozenmuffins

Dit heb je nodig voor 12 muffins
125 roomboter op kamertemperatuur - 125 g zelfgemaakte vanillesuiker* - 2 eieren - 1 eetlepel melk - 125 g zelfrijzende bloem - 1 afgestreken theelepel gistpoeder - een kommetje frambozen (± 125 g)

Zo maak je het
Verwarm de oven voor op 180°C. Verdeel 12 papieren muffinvormpjes over een metalen muffinvorm. Klop in een kom de boter smeuïg. Voeg suiker, eieren, melk, bloem en gistpoeder toe. Klop tot een homogeen en romig mengsel. Roer er dan de frambozen door en schep voorzichtig in de 12 vormpjes. Zet ± 15 minuten in de oven. Check met een satéprikker of ze gaar zijn (ze moeten droog uit de muffin komen als je erin prikt). In het kookboek staat dat je de muffins verder kunt garneren met een boter-vanillecrème, maar zo veel suiker, vet en calorieën heb ik nu ook weer niet nodig.

*zelfgemaakte vanillesuiker: vul een glazen bokaaltje met gewone kristalsuiker en vanillestokjes die je gebruikt hebt (gekookt, uitgeschraapt) in andere bereidingen (laat ze wel goed drogen). Laat enkele weken staan. Als je een beetje van de suiker gebruikt hebt, kun je het potje steeds aanvullen met nieuwe kristalsuiker.

  • Comments(15)//www.evelienkooktlekker.be/#post135
Next »