Get into my kitchen!

Get into my kitchen!

About the blog

"Staatshervormingen, Israël, Darfoer... Ik wil er alles over weten. Maar als ik bloedeerlijk ben, praat ik het liefst over eten. Koken kalmeert mij én maakt mij euforisch. Vrienden krijgen tegen wil en dank advies over recepten die ze perfect beheersen. Mijn familie gaat stiekem naar het fastfoodrestaurant om een keertje 'normaal' te eten. Daarom deze uitlaatklep: recepten én zelfgemaakte foto's uit mijn keuken. Mijn hoogste doel? SMAAK!"

Wil je iets vragen? Stuur gerust een mailtje naar info@evelienkooktlekker.be

Salsa!

Aperitief & hapjesPosted by Evelien Rutten Tue, December 09, 2008 21:45:08
Blog Image
U bent ongetwijfeld al op feestjes geweest waar u zich likkebaardend op de nacho's met salsa stortte. Tenzij u steeds door dezelfde autistische persoon wordt uitgenodigd, smaakt zo'n salsa nooit twee keer hetzelfde. That's the beauty of it! Je verwerkt restjes tot een geweldige knaller van een dipsaus. Vers, knapperig, pittig... Als dit geen klassieker wordt op uw eerstkomende kerstparties dan weet ik het niet.

Dit heb je nodig
een bakje pruimkerstomaten (of 2 à 3 grotere pruimtomaten) - 2 lente-uitjes - 1 kleine rode ui - 1 Spaanse peper, ontpit en fijngesneden - een bosje koriander of bladpeterselie - de geraspte schil en het sap van 1 limoen - een flinke scheut olijfolie - zwarte peper - zout

Zo maak je het
Snij alles zo klein mogelijk in blokjes. De tomaten moet je niet pellen of ontpitten. Voeg het limoensap en olijfolie toe. Roer goed en proef. Breng op smaak met peper en zout. Persoonlijk maak ik salsa het liefst op het allerlaatste moment. Anders verliezen de tomaten te veel vocht en gaan de uien reageren met het limoensap. Serveer met nacho's.

TIP:Ik gebruik salsa ook doordeweeks op een eenvoudige boterham met kaas, schep het als garnituur in soep en serveer het bij chili con carne.

  • Comments(0)//www.evelienkooktlekker.be/#post75

Feestelijke geitenkaaskroketjes

Aperitief & hapjesPosted by Evelien Rutten Sat, December 06, 2008 10:15:45
Blog Image
Mijn lieve blogvrienden. Het is reeds drie dagen geleden sinds ik de hooggehakte voetjes onder tafel stak bij mijn inmiddels persoonlijke vriend Gordon. Toch heb ik nog steeds tranen in mijn ogen. Wat ik daar meemaakte, in Londen, in het restaurant Maze, behoort tot de top twee van beste culinaire ervaringen uit het leven van Evelien Rutten. Op één staat De Karmeliet, in het jaar 2002, met mijn beste vriendin Hanne. Lach niet, maar "het met ingewanden gevulde eendennekje" beroert ons hart tot op de dag van vandaag nog steeds. Nu heb ik dus een nummer twee. Laat mij even uitweiden over de sfeer in zo'n toprestaurant, want ik neem aan dat de meesten onder u zulke etablissementen niet op regelmatige basis frequenteren. In België kom je binnen in een kapel. Plechtstatige obers in donkergroen pak met licht ironische, doch smaakvolle glimlach heten je welkom en manoeuvreren je subtiel maar kordaat naar je met overdadig linnen en zilver gedekte tafel. De menukaart is zo groot als een ouderwetse krant (pre-tabloid) en de taal onontcijferbaar voor de ongeoefende driesterrenrestaurantganger.
In Londen word je welkom geheten door een volledig in het zwart geklede smaakvolle blondine. Ze leidt je met wiegende heupen door het geroezemoes van niet-slecht-in-de-centen-zittende bankiers en advocaten (allemaal in het zwart) naar je gezellige, houten tafeltje zonder tafelkleed. Je neemt plaats in een kalfslederen, beige zetel met extra kussentjes voor in de rug. Een slanke brunette met lage paardenstaart en assymetrisch geknipte pony blijkt de junior sommelier te zijn, die je aanspreekt over "a delicious riesling, crisp, full of minerals" en daarna "a dark, fruity Spanish wine". De menukaart is heerlijk eenvoudig. Geen romige sauzen of watervallen van geklaarde boter, maar sublieme, lichte smaakcombinaties. De brosse brioche met eekhoorntjesbroodboter zal ik meenemen tot op mijn sterfbed.

Anyway.

Toen ik donderdagavond uit de Eurostar stapte, stond mijn vriend Steven me op te wachten met... een picknickmand. Het woord 'subtiel' staat goed verstopt in het woordenboek van Steven. Je zou denken: een boterham met hesp en mosterd. Yummie. Maar neen hoor. Steven shopt de halve zuivelafdeling van Delhaize leeg om zijn liefje te verrassen. Zo zat ik dus gisteren met een - ahum - klein overschotje kaas. Dé perfecte gelegenheid om mijn geitenkaaskroketjes met noten en cranberries nog eens te maken. Het is een onwaarschijnlijk makkelijk recept én een voltreffer tijdens feestjes. Omdat ik inmiddels overstelpt word met aanvragen voor de feestdagen, luid ik met deze aperitiefhapjes officieel het feestseizoen in!

Dit heb je nodig voor ± 12 kleine kroketjes
150 g geitenkaas (niet te zacht) - 1 eetlepel pistachenoten, fijngehakt - 1 eetlepel hazelnoten, fijngehakt - 2 eetlepels gedroogde cranberries (of rozijnen), fijngehakt - 1 afgestreken eetlepel honing - een kopje bloem - 1 losgeklopt ei - een kopje paneermeel

Zo maak je het
Snij de geitenkaas in kleine blokjes en meng ze in een kom met de noten en cranberries. Voeg de honing toe en kneed met je handen (dit lukt echt niet met een lepel) tot een smeuïg geheel. Rol hier kleine balletjes van, zo groot als een walnoot. Rol elk balletje eerst door bloem, dan door het losgeklopt ei en vervolgens door paneermeel. Laat even opstijven in de koelkast. Frituur in 1 à 2 minuten goudbruin op 180°C. Deze balletjes kun je op voorhand maken en op het laatste moment frituren. Vervang de geitenkaas eventueel door een andere halfharde kaas, maar de combinatie noot-geit-bes is subliem lekker...
Blog Image

  • Comments(2)//www.evelienkooktlekker.be/#post73

Lunch voor Maxim

Aperitief & hapjesPosted by Evelien Rutten Tue, November 11, 2008 20:42:39
Blog Image
Op deze vrije dag ben ik de hele dag 'op tsjok' (zoals we dat in Limburg zeggen) met mijn metekind Maxim. Een negenjarige, stoere gast. We zijn al wezen zwemmen in Centerparcs, straks volgt de nieuwste James Bond en een dineetje in een Antwerps restaurant. Een goed gevulde dag dus. We zijn halverwege en er moet geluncht worden. Maxim (50 procent Russisch, 25 procent Pools, 25 procent Belgisch) is dol op 'jacked potatoe': gevulde aardappel met gerookte zalm en zure room. Daarom deze luxe lunch: een sjieke variatie op een eenvoudig idee. Ik gebruikte geen gewone aardappel, maar vitelotte (paarse truffelaardappel). Je kunt deze kopen bij Delhaize. Ik gebruikte ook geen gewone gerookte zalm, maar wilde zalm (met een lijn gevangen). Oh, wat een verschil in smaak... Veel droger en niet zo vettig.

En Maxim, wat vond je ervan?

Maxim: "Ik vond de aardappels hetzelfde als gewone aardappels. Ze lijken speciaal, maar ze hebben geen andere smaak. Er was ook een beetje te veel zure room. Dat mag wat minder zijn. En liefst een beetje meer zout. De zalm was heel goed. En lekker om het op te rollen rond een stukje aardappel. Die wilde zalm smaakt beter. Ze is niet zo nat als gewone zalm."


Dit heb je nodig voor 4 personen
8 Paarse aardappels (of gewone, vastkokende) - zout - een pakje wilde gerookte zalm - een potje zure room - peper - een bosje bieslook - eventueel een eetlepel geraspte mierikswortel

Zo maak je het
Kook de aardappels in de schil in zout water. Spoel ze even af onder koud water en verwijder dan voorzichtig de schil met je vingers. Laat de aardappels afkoelen en snij ze dan in plakjes. Maak laagjes in een glas met stukjes gerookte zalm, zure room, aardappel en bieslook. Breng goed op smaak met peper en zout. Om de zure room wat meer pit te geven, kun je er wat geraspte mierikswortel doorroeren.

Blog Image


  • Comments(4)//www.evelienkooktlekker.be/#post68

Chips van rode biet

Aperitief & hapjesPosted by Evelien Rutten Thu, October 09, 2008 18:47:24
Blog Image
Zaterdag ga ik "serieus" koken: een viergangendiner voor 10 personen. Het is de eerste keer dat ik voor zoiets werd gevraagd, dus je kunt je voorstellen dat ik al weken in de voorbereidende fase zit. Toen ik het menu aan het uitwerken was, voorzag ik ook drie verschillende hapjes. Eén daarvan was chips van rode biet. Niet dat ik dat al ooit had gemaakt, maar ik had er wel al over gelezen en geef toe dat het verrukkelijk klinkt. Omdat ik niet in the heat of the moment wou vaststellen dat het onmogelijk is om chips te maken van rode biet, besloot ik om het vandaag een keer uit te proberen. Eerst kocht ik een mandoline, dat was ik toch al maanden van plan. Het is een prachtig instrument waarmee je met het grootste gemak flinterdunne plakjes kunt snijden én en passant je eigen vingertoppen amputeren. Voor de veiligheid kocht ik er een plastic opzetstuk bij om mijn handen te beschermen. Groot was mijn verbazing toen bleek dat er werkelijk niets makkelijker is dan zelf chips maken van rode biet. Ik frituurde erop los en trok daarna naar de redactie voor een proefsessie. Mijn collega's belegerden mij als een bende uitgehongerde wolven, die maar geen genoeg kregen van die prachtige rode chipsjes. Zelfs de grootste rode biet-haters kwamen smeken om meer. Maak dit op uw volgende feestje en scoor big time!

Dit heb je nodig voor een kom chips

4 rode bieten (die stevig aanvoelen!) - frituurolie - fleur de sel of zeezout

Zo maak je het

Schil de rode bieten en snij ze in plakjes van 2 mm (gebruik een mandoline of dunschiller). Frituur ze in kleine porties 2 à 3 minuten in olie van 180°C. Laat ze dan goed uitlekken op keukenpapier en bestrooi met wat fleur de sel of zeezout. Je kunt ze meteen opeten of eerst laten afkoelen (wacht dan wel met het zout tot je het gaat opeten).

TIPS: - Zorg ervoor dat de plakjes rode biet goed gaar zijn, ze hebben langer nodig dan bv. een aardappel. Vooral het middenste deel heeft wat meer tijd nodig.
- Ik maakte ook chips van plakjes pastinaak (witte wortel): ook zeer lekker!

OPMERKING: Het is mogelijk dat de chips na een tijdje (enkele uren) hun krokante bijt verliezen. Zet ze 5 minuten in een hete oven en ze worden terug crunchy!

  • Comments(3)//www.evelienkooktlekker.be/#post51

Crunchy feta & spinazie

Aperitief & hapjesPosted by Evelien Rutten Sun, August 10, 2008 23:49:00
Blog Image

"Na een klein gevecht kon ik toch beslag leggen op het bladerdeeg, de feta en de spinazie."

In onze familie worden verjaardagen ernstig genomen. Geen 'koffie en taart', maar een echt feest. Iedereen is aanwezig en de jarige kiest wat er gegeten wordt. Zodra er een thema is ("Grieks", "verfijnd", "barbecue", "witlof met ham en kaas"), stuur ik mijn vader en zijn vriendin 's ochtends op pad met een ingrediëntenlijst. Daarna kan het feest beginnen. Letterlijk, want lang voor we effectief aan tafel gaan, staan we allemaal gezellig in de keuken uien te snijden, sherry'tjes te drinken en territoria af te bakenen ("Ik doe de wortels op MIJN manier"). Ja, altijd dolle pret.

Deze zaterdag vierden we de 41ste verjaardag van mijn broer Peter. Hij koos enkele dagen voor het weekend (na lang aandringen aan de telefoon) enigszins vermoeid voor "Tapas of zo". Mijn vader kreeg prompt per mail een lijst doorgestuurd met bruikbare ingrediënten. Mijn plan was om alles wat Spaans klinkt in huis te halen om ons dan à l'improviste door de voorraad heen te werken. Dit is een manier van werken die goed lukt als je kunt loslaten. Voor je het weet zijn de chorizo en kikkererwten toegeëigend door familielid a, en kun je dankzij familielid b fluiten naar de champignons die je zo graag wou bakken en blussen met sherry. Je moet vooral luid roepen en vaak herhalen wat jouw plan is.

Na een klein gevecht kon ik toch beslag leggen op het bladerdeeg, de feta en de spinazie. Ik wokte de spinazie met knoflook en mengde ze daarna met de kaas. Dit werd de vulling voor mijn bladerdeeggebakjes. Je kunt halvemaantjes maken (zie foto beneden) of 4 grote appelflap-achtige gebakjes, die je daarna in plakjes snijdt en serveert (foto bovenaan). Veel minder vouwwerk! Ik maakte de twee versies klaar.

Dit heb je nodig voor 4 personen (als onderdeel van veel hapjes)

een zak spinazie (voorgewassen) - olijfolie - 1 teentje knoflook, fijngesneden - peper - zout - 100 g feta, verbrokkeld - 1 pak bladerdeeg (rond) - 1 ei, losgeklopt in een kommetje

Zo maak je het

1) Verhit 2 à 3 eetlepels olijfolie in een grote pan of wok. Fruit de knoflook glazig (niet bruin) en voeg dan de spinazieblaadjes toe. Schep ze steeds om met 2 houten lepels tot ze volledig geslonken zijn (zo'n 3 minuten). Schep in een vergiet en laat goed uitlekken. Duw al het vocht eruit met een lepel (anders krijg je zompige gebakjes).

2) Snij de spinazie fijn en meng ze met de feta. Breng op smaak met peper en zout.

3) Rol het bladerdeeeg uit en steek er met een niet te groot waterglas rondjes uit. (of verdeel het bladerdeeg in 4 stukken).

4) Verdeel het spinaziemengsel over de rondjes (niet te veel per rondje) en vouw ze dicht tot halvemaantjes. Als je het bladerdeeg in 4 had verdeeld, kun je nu 4 grote 'appelflappen' maken.

5) Druk 1 cm van de tanden van een vork rondom rond over de dichtgevouwde randjes, zo blijven ze beter dicht.

6) Bestrijk de bovenkanten met het losgeklopt ei (gebruik een penseel) en zet ze naast elkaar op bakpapier 20 minuten in een op 180°C voorverwarmde oven (35 minuten voor de appelflappen).

7) De kleine halvemaantjes kun je zo serveren, de 'appelflappen' snij je in plakjes.

TIP: voeg eventueel nog pijnboompitjes en/of rozijnen toe.

Mijn neefje Maarten van 3 is een moeilijke eter, maar deze gebakjes verslond hij voor ze waren afgekoeld!


Blog Image

  • Comments(1)//www.evelienkooktlekker.be/#post9

Whiskey sour (naughty weekend)

Aperitief & hapjesPosted by Evelien Rutten Sun, August 03, 2008 11:55:18

Blog Image
"Die eerste slok aan de lippen en aaaah... Geen weg terug."

Er is caipirinha. Er is mojito. Twee populaire cocktails die ik gewoon niet graag klaarmaak. Al dat gedoe met suiker, muntblaadjes en limoenen... Stampen, draaien, ijs malen... Je bent oud voor de cocktail klaar is. Neen. Doe mij dan maar de grote klassieker whiskey sour. Je hebt maar drie ingrediënten nodig en een shaker. Het ritmische klik-e-die-klik-e-die-klik terwijl je als een bezetene staat te shaken is zoals een veelbelovend voorspel. Je voelt hoe de ijsblokjes in de shaker hun werk doen: de massa koud en schuimig maken. Dan het dopje van de shaker halen en de diepgele, schuimende vloeistof langzaam in een stevig glas gieten. Die eerste slok aan de lippen en aaaah... Geen weg terug. Wie eenmaal een whiskey sour heeft geproefd, is verloren. Zelfs al hou je niet van whiskey! Ik heb het getest: tijdens mijn grote housewarming party vorige maand heb ik zowat 44 whiskey sours uitgedeeld en bijna iedereen kwam smeken om méér.

Gisterenavond had ik een bijeenkomst met mijn vrienden van de avondschool. We volgen al twee jaar kookles en hebben nog 4 jaar te gaan voor we mogen spreken van een officieel diploma. Tussen ons klikt het, in en buiten de keuken. Iedereen heeft een rol in deze relatie. Peter (zonder haar) wordt genadeloos gecommandeerd door Ester en mij. Hij is de kampioen in het anti-multitasken. Eén ding tegelijk aub. Hij creëert dan weer wel prachtige kunstwerken op zijn bord (bruggen met wortels als bouwstenen, zeilboten met komkommerslierten als zeil). Ester (met haarband) is een geboren chef. Ze geeft freewheelers in de keuken subtiel de doodsteek met een genadeloos: "Zou je dat zo wel doen?" Maar ze kan koken. Potverdikke. Patrick (met bril in het haar) is de rots. Met zijn kalmte en wijsheid (zijn vrouw noemt hem 'kleine macho', maar kom) bewaart hij de vrede als het te heet wordt in de keuken. Ik zelf gedraag me te pas en te onpas als grote betweter. Tijdens de les hoor ik de anderen soms denken: "Zwijg nu toch Evelien!". Peter wil geen ruzie meer met mij: "Jij gaat altijd alles zo rationeel uitleggen. Roep dan toch gewoon!" Maar ik denk dat ik wel aanvaard word in de groep.

Sinds kort hebben we buiten het koken ook een nieuwe gezamelijke hobby: sigaren roken. Een prachtig ritueel waar je tijd voor moet nemen. Een sigaret is fastfood. Je rookt haastig onder een afdakje in de regen (tegenwoordig toch). Een sigaar is slow food. Je rookt traag, met vrienden en een stevig drankje erbij. Mijn vrienden v.d. avondschool en ik zijn zo verslingerd geraakt aan het ritueel, dat we nu ook excuses verzinnen om elkaar tijdens de vakantiemaanden te zien (gisteren een barbecue bij Ester). Het werd een opwindende avond bij de hete vlammen in de vuurkorf: verhalen, whiskey sour & sigaren.

Voor 1 cocktail

véél ijsblokjes (denk hier ruim op voorhand aan) - 1 deel versgeperst citroensap (vergeet kant-en-klaar sap uit een flesje: komt niet in de buurt van vers) - 2 delen vloeibare suiker (rietsuikersiroop, staat bij de sterke drank) - 4 delen goedkope whiskey

Zo maak je het

Giet het citroensap, de rietsuikersiroop en de whiskey in de shaker. Doe er een stuk of 8 ijsblokjes bij (als je te weinig ijs gebruikt, wordt de cocktail waterachtig, omdat de ijsblokjes dan zeer snel smelten). Deksel erop en dan 15 seconden shaken. Op dat moment staat er al een glas met 6 ijsblokjes klaar. Giet de vloeistof hierover. Serveer onmiddellijk.

TIPS: - je kunt ongeveer 4 à 5 cocktails maken per keer (meer gaat er niet in de shaker). Vermenigvuldig dan de delen. Voor 1 persoon is 'een deel' de inhoud van een eetlepel. Voor 4 personen is '1 deel' de inhoud van een eierdop. Of zoiets. Maak gewoon meer als je te weinig hebt.
- Meet zorgvuldig af! De verhoudingen moeten exact zijn, anders is de cocktail te zuur, te bitter of te zoet. Op deze manier is 'ie perfect!






  • Comments(2)//www.evelienkooktlekker.be/#post4
« Previous