Get into my kitchen!

Get into my kitchen!

About the blog

"Staatshervormingen, Israël, Darfoer... Ik wil er alles over weten. Maar als ik bloedeerlijk ben, praat ik het liefst over eten. Koken kalmeert mij én maakt mij euforisch. Vrienden krijgen tegen wil en dank advies over recepten die ze perfect beheersen. Mijn familie gaat stiekem naar het fastfoodrestaurant om een keertje 'normaal' te eten. Daarom deze uitlaatklep: recepten én zelfgemaakte foto's uit mijn keuken. Mijn hoogste doel? SMAAK!"

Wil je iets vragen? Stuur gerust een mailtje naar info@evelienkooktlekker.be

Vlaamse kerriesaus van mijn mama

Bijgerechten/sauzenPosted by Evelien Rutten Sun, October 17, 2010 20:55:15


Als vierjarige deed ik niets liever dan tegen mijn moeder aangeleund zitten terwijl ze Het Belang van Limburg las. Ik kon zelf nog niet lezen, dus af en toe gaf ze wat verduidelijking bij de foto's of stripverhalen. Ik zoog op mijn duim en wreef over mijn doekje. Buiten het zachtjes pruttelen van de soep en het gezoem van de droogkast was het huis stil. Mijn twee oudere broers zaten op school, mijn jongste zus was nog niet geboren. Met haar nagels ging ze achteloos door mijn haren. Als kleuter kon het echt niet veel beter worden.

Hoe vreemd nu, als ik mijn huilende dochter in mijn armen wieg. Dan hoor ik mezelf zachte liedjes zingen en de woorden fluisteren die als een echo van lang lang geleden door mijn moeder lijken uitgesproken te worden. Soms slaapt Hera tussen mij en Steven. Dan legt ze één arm op hem en de andere op mij. En over haar lijfje ligt mijn hand in die van Steven.

En dan besef ik weer dat mijn dochter nooit mijn moeder zal kennen. Ze zal het moeten doen met mijn verhalen, wat foto's en de recepten. Zoals deze kerriesaus. Mijn mama vond het recept in een kookboekje uit de jaren '60 dat op het einde helemaal uit elkaar hing van veelvuldig gebruik. Ik heb er lang op neergekeken, wegens niet authentiek genoeg. Het is dan ook een soort van Vlaamse verkrachtig van Indische curry, met ROOM in de plaats van kokosmelk. Maar het is wel lekker. En op het einde van de dag is het dat wat telt.

Voor 4 personen
2 sjalotjes, fijngesneden - boter - 2 teentjes knoflook, fijngesneden - 1 granny smith appel, geschild en in zeer kleine blokjes gesneden (zoals de sjalot) - 2 theelepels kerriepoeder - 2,5 dl gevogeltefond (ik gebruik die uit een bokaaltje van Lacroix) - 1 dl room - peper - zout

Zo maak je het
Fruit de sjalotjes minstens 5 minuten heel zachtjes in de boter. Ze moeten glazig worden en aromatisch, niet bruin. Voeg dan de knoflook toe en laat ze enkele minuten mee garen. Voeg de stukjes appel toe en het kerriepoeder. Roer goed en overgiet dan met de gevogeltefond. Laat 30 minuten zachtjes inkoken zonder deksel en voeg dan de room toe. Laat nogmaals inkoken tot de saus mooi dik is. Proef goed en breng op smaak met peper, zout en eventueel nog een beetje extra kerriepoeder. Er zitten stukjes in deze saus, in tegenstelling tot kerriesaus uit een pakje. Maar mix de saus niet, dat is nu net wat er zo lekker aan is! Geef de saus bij kip of kalkoen met rijst.

  • Comments(0)//www.evelienkooktlekker.be/#post178

Rösti

Bijgerechten/sauzenPosted by Evelien Rutten Mon, April 26, 2010 16:40:12

Er was een tijd dat ik nog niet kon koken. Ik had wel talent, goesting en doorzettingsvermogen, maar het ontbrak me aan kennis en ervaring. Die heb ik opgedaan met zeer veel trial and error. Zo was mijn spaghettisaus altijd veel te waterachtig (oplossing: saus laten inkoken). Of kwam er een flinke plas water in mijn pan als ik stoofvlees wou klaarmaken (oplossing: vlees met kleine beetjes tegelijk bakken). Tijdens mijn studententijd overleefde ik op roerei met stukjes ui, paprika, oregano en... sojasaus. Niet meteen het culinaire hoogstandje waarmee je later beroemd wil worden. Met de jaren leerde ik mezelf steeds beter uitdrukken in de keuken. Ik heb een geheugen als een zeef, maar alles wat te maken heeft met koken kan ik verbazingwekkend goed onthouden. En toch bleven er altijd blinde vlekken in mijn repertoire. Ik heb geen idee hoe je moet beginnen aan zeeëgel, om maar één voorbeeld te noemen. Gelukkig is dat zo'n exotisch ingrediënt dat het niet opvalt. Maar ook bij de meest banale recepturen verlies ik soms de pedalen. Als er één gerecht is waar ik al een paar keer flink de mist mee ben ingegaan, dan is het de oerklassieke aardappelpannenkoek. Het was een wederkerend fenomeen uit het repertoire van mijn lieve Poolse mama, maar om heel eerlijk te zijn denk ik niet dat haar recept helemaal klopte. Meestal kreeg je een vettige, bleke schijf rauwe aardappel op je bord. Misnoegd haalde ik er mijn neus voor op met een hautain geformuleerd "neen, dit eet ik niet." Ja, zo'n puber was ik dus.
Maar als je dan als professional de culinaire wereld induikt, word je vroeg of laat toch geconfronteerd met het fenomeen aardappelpannenkoek, meestal onder de iets hippere naam "rösti". Eerst imiteerde ik mijn moeder. Grmmpf... Daar werd niemand gelukkig van. Later zocht ik het in Duitse kookboeken, Franse kookboeken, tijdschriften en noem maar op. Ik ergerde me rot, want het lukte me gewoon niet om een knapperig aardappelpannenkoekje te fabriceren. Dé persoon die mij het licht in de aardappeloogjes liet zien, is Ester. Met haar volg ik al enkele jaren een opleiding tot kok en we staan trouw elke week naast elkaar in de potten te roeren. Zij groeide op in Oostenrijk en toonde me hoe je de perfecte rösti in elkaar flanst. Zoals steeds in het leven, geldt ook hier: eenvoud siert. Laat alle barokke toevoegingen (geraspte ui, look, kaas...) gewoon weg. Concentreer je op de aardappel en niets anders dan de aardappel.

Voor 4 personen
4 grote, bloemige aardappels - zout - boter - olijfolie

Zo maak je het
Schil de aardappels en rasp ze. Waag het niet de geraspte aardappels te spoelen! Je hebt het zetmeel nodig. Het enige dat je moet doen is het vocht er goed uitknijpen. Meng meteen met flink wat zout (zeker een halve eetlepel). Geen peper. Om de één of andere reden smaakt het beter met enkel zout. Voeg zeker geen ei, bloem of kaas toe. Het gaat hier om de pure, eenvoudige smaak van aardappel.

Verhit een pan met anti-aanbaklaag. Laat ze echt goed heet worden. Smelt hier een klontje boter in met een geutje olijfolie. Leg nu in de pan enkele (niet te dikke) hoopjes van het aardappelmengsel en druk ze plat. Zorg dat je pan bijna vol ligt, anders brandt de boter aan. Zet het vuur meteen lager.

En nu: step away from the pan. Laat alles rustig bakken, zeker 4 à 5 minuten. Draai de platgedrukte hoopjes voorzichtig om en laat nog 3 à 4 minuten verder bakken. Weersta aan de verleiding om de hoopjes te willen verschuiven in de pan. Laat er rustig een korst op komen.

Laat nu even uitlekken op keukenpapier en serveer meteen. Heel lekker bij vis of vlees.




  • Comments(3)//www.evelienkooktlekker.be/#post162

Focaccia tonight

Bijgerechten/sauzenPosted by Evelien Rutten Fri, April 16, 2010 19:27:43

Ik ben een sterke vrouw die niet zomaar zwicht voor eender welke verleiding. Deze namiddag weerstond ik bijvoorbeeld aan een Brusselse wafel met zacht smeltende, dikke suikerkristallen, die mij met haar geur nog ver, ver bleef achtervolgen door de straten van Antwerpen. De smeuïge walnotenmuffin die om één of andere reden een staring contest met mij wilde aangaan, liet ik rustig in de toonbank liggen terwijl ik een koffie to go bestelde. Let wel, een zwarte koffie zonder melk of suiker. Niet de aanlokkelijke caffe latte met verkruimelde pistachenoten die mijn nieuwsgierigheid prikkelde. Ik zei vervolgens NEEN tegen de promomeisjes en -jongens van Lays, die mij blij wilden maken met een gratis sample van een nieuwe chipsvariëteit (pepperoni).
Maar dan wandel je voorbij een ouderwetse bakker, waar de geur van warm brood je omarmt als een deken die je oma nog voor je haakte tijdens de donkerste uren van Wereldoorlog II. Brood, lieve lezertjes, is mijn Kryptonite. Ze kunnen de gruwelijkste martelingen uit het receptenboek van Guantanamo Bay op me loslaten: pas als ze met een krokante korst brood in mijn gezicht zwaaien zal ik de waarheid vertellen en niets dan de waarheid. Meestal hou ik het om zeer saaie gezondheidsredenen bij zo donker mogelijk brood. Maar af en toe zwicht ik voor een pistolet, een Frans brood of witbrood zonder enige voedingswaarde. Gisteren nog maakte Steven voor mij een authentiek broodje smos, met sla, tomaat, ei, komkommer, mayonaise en ham. Als je dit bij de broodjeszaak om de hoek bestelt, sterf je binnen de minuut van verveling. Maar dit was het volmaakte broodje. De eitjes waren versgelegd door de kippen in de tuin van zijn ouders. De charcuterie kwam van de beste slager uit de buurt. Het brood kwam van de bakker waar sterrenrestaurants hun sjieke kleine broodjes bestellen. De perfecte crunch met een optimale bevredigingsratio.
Af en toe krijg ik het zot in de kop en bak ik zelf een brood. Meestal gebeurt dat zeer impulsief, als ik geprikkeld word door iets op tv of zo. Dan zoek ik het makkelijkste én snelste recept in één van mijn kookboeken en sprint ik naar de keuken, in de hoop dat ik alle ingrediënten in huis heb. Zo ging het ook vorige zaterdag. Ik koos voor "eenvoudige focaccia", uit Pane e Panini. Dat is een geweldig kookboek vol recepten voor Italiaanse broden. Vaak moet je daar minstens drie uur voor uittrekken, maar deze focaccio is klaar in 80 minuten. Yummie yummie yummie: love in your tummie!

Voor het deeg
225 g bloem van harde tarwe ("oo", dezelfde waarmee je pasta maakt. Bij Delhaize verkopen ze bloem van De Cecco) - 1 theelepel fijn zeezout - 2 theelepels gedroogde gist - 175 ml lauw water - olijfolie

Voor de garnering
1 teentje knoflook - grof zeezout - enkele takjes rozemarijn, fijngesneden

Zo maak je het
Meng de bloem met het zout en vorm er een bergje van. Maak in het midden een kuiltje. Meng de gist met een beetje van het water en giet dit in het kuiltje. Schep de bloem erover en voeg 3 eetlepels olijfolie toe. Begin te kneden en voeg net zoveel van het water toe (beetje bij beetje) tot je een stevig maar soepel deeg krijgt.
Kneed het deeg 10 minuten op een bebloemd oppervlak (of gebruik een keukenmachine). Leg het dan in een ingeoliede kom en dek af met een vochtige theedoek. Laat 30 minuten rijzen (of langer, het deeg moet in volume verdubbeld zijn).
Vet een bakplaat in met olijfolie en zet de oven op 220°C. Pel de knoflook en pers ze uit. Meng met 1 eetlepel olijfolie.
Kneed het deeg nog eens 2 minuten en rol het dan uit tot een dikte van 5 mm (niet te dun!). Leg het op de bakplaat, bestrijk met de knoflookolie en bestrooi met de rozemarijn en het zeezout. Dek af met de theedoek en laat nog eens 10 minuten rijzen.
Zet in de oven en verlaag na 10 minuten de temperatuur naar 190°C. Laat nog 20 minuten bakken. Serveer warm.

  • Comments(3)//www.evelienkooktlekker.be/#post160

Aardappelgratin

Bijgerechten/sauzenPosted by Evelien Rutten Fri, February 19, 2010 18:09:28

Voor ik zelf een kind had gebaard, ging ik ervan uit dat de mensen van Kind & Gezin bemoeizuchtige bureaucraten waren die er enkel en alleen op uit zijn het leven van jonge ouders te verzieken met belachelijke regeltjes en dreigementen. Het tegendeel blijkt. De toffe, Hollandse dame die hier al enkele keren over de vloer kwam, is oprecht bezorgd en opvallend ruimdenkend. Ik kan haar zonder schroom vertellen dat ik nog nergens een roze wolk heb gezien, laat staan dat ik erop zou zitten. Ze kijkt, ze knikt begrijpend en velt géén oordeel. Ik heb eigenlijk al heel wat hulp gekregen, de afgelopen maand. Een kraamverzorgster die venkelsoep, lasagne en groententaart voor ons maakte. Een lactatiedeskundige die mij begeleidt met de borstvoeding. Een vroedvrouw, een kinesist, noem maar op. En toch... Uiteindelijk zit ik in mijn uppie drie maanden aan een stuk alleen thuis met een bijzonder veeleisende baby die elk uur van de dag mijn aandacht vraagt. Een heerlijk, schattig kind, maar jongens toch... Als je 36 jaar je eigen leventje hebt kunnen leiden, is dit wel een enorme aanpassing. Ik heb geluk als ik tegen 2u in de namiddag mijn tanden heb kunnen poetsen! En ik probeer uit mijn pyama te geraken tegen dat Steven van zijn werk thuiskomt.

Je hoort mij al komen: koken is tegenwoordig een utopie. Ik verlang hevig naar een uurtje ongestoorde arbeid in de keuken, al was het maar om 5 kilo uien te schillen... Vorig weekend is het met wat moeite (en hulp van Steven) toch nog eens gelukt om een beetje te koken. Het werd een aardappelgratin, die ik inmiddels geperfectioneerd heb en die dus niet veel aandacht nodig heeft. Ik leerde ze maken van een chef in de avondschool. Hij gebruikt slechts één laag aardappels, waardoor deze gratin supersnel klaar is. Ze is helaas allesbehalve licht. Daarom geef ik meteen een tweede recept van een gratin die ik zelf heb uitgevonden: zonder room maar met bouillon en veel kruiden. Even lekker, maar zonder de calorieën. Zo kun je zelf kiezen!

Versie 1: klassieke gratin (express-versie)
Dit heb je nodig voor 4 personen
1 teentje knoflook - ± 1 kilo bloemige aardappels (bv. bintje) - 2,5 dl volle room - peper - zout - nootmuskaat

Zo maak je het
Wrijf een grote ovenschaal in met het gehalveerde knoflookteentje. Schil de aardappels, was ze en dep ze droog. Snij ze dan in dunne plakjes (max. 1/2 cm). Let op: de truk is om je aardappel "bij elkaar" te houden terwijl je ze in plakjes snijdt. Zodra dat is gebeurd, moet je ze meteen in de ovenschaal dakpansgewijs uitwaaieren. Zo leg je de hele ovenschaal vol, de ene aardappel na de andere uitwaaieren. Er mag slechts één laag aardappels zijn. Giet hierover de room en breng goed op smaak met peper, zout en nootmuskaat. Zet ± 30 minuten in de oven (200°c), tot de aardappels mooi goudbruin gekleurd zijn. Check met een mesje of het gaar is. Alle room wordt opgenomen door de aardappels, die daardoor een heerlijke, volle smaak krijgen. Serveer bij vlees of vis.

Versie 2: lichte gratin met bouillon
Dit heb je nodig voor 4 personen
± 1 kilo bloemige aardappels (bv. bintje) - boter - 1 teentje knoflook - 2,5 dl groentebouillon (van een half bouillonblokje) - enkele blaadjes laurier - enkele takjes tijm - enkele takjes rozemarijn - peper

Zo maak je het
Snij de aardappels in dunne plakjes van 1/2 cm. Beboter een ovenschaal en wrijf deze in met het gehalveerde teentje knoflook. Schik hierin een laagje aardappelplakjes (je hoeft niet op dezelfde manier te werk te gaan als in het andere recept). Breng dit laagje op smaak met peper en zout. Schik er wat laurier, tijm en rozemarijn over. Lepel er een beetje bouillon over. Maak een volgend laagje. Ga zo verder tot alle aardappels op zijn. Zet ± 40 minuten in de oven (200°C). Check met een mesje of alle aardappels gaar zijn, alle bouillon moet opgenomen zijn door de aardappels.

TIP: ik heb dit ooit gemaakt met afwisselend gewone aardappel en zoete aardappel, extra op smaak gebracht met vijfkruidenpoeder. Delicious!


  • Comments(6)//www.evelienkooktlekker.be/#post157

Rabarber-aardbeienconfituur

Bijgerechten/sauzenPosted by Evelien Rutten Mon, April 27, 2009 08:29:06

Ik weet eigenlijk nog niet zo lang dat rabarber best jong geoogst en gegeten moet worden. In de tuin van mijn vader mocht de rabarber uitgroeien tot een soort van reuzenparasollen, met veel te dikke, vezelige stengels. Mijn vader is een rare hoor, wat zijn tuin betreft. Tuinieren is zijn grootste hobby. De moestuin is prachtig verzorgd en staat vol gezonde, lekkere groenten. Maar daar houdt het wat hem betreft ook wel op. Hij zou nog liever een krop voorgewassen sla gaan kopen in de GB dan er eentje uit zijn tuin te gaan snijden en die grondig te wassen. Hij laat alle groenten gewoon groeien, tot ze oneetbaar zijn geworden. Het ergst vind ik de asperges. Zo'n gedoe, zo'n moeilijk kweekproces... En dan laat hij ze gewoon uitschieten. Ik denk dat er in de tien jaar dat hij ze kweekt, nog geen zes asperges in onze keuken beland zijn. Het is pas als zijn vriendin of zijn kinderen langskomen en vol bewondering naar de mooie oogst kijken, dat er emmers vol bonen worden geplukt en kroppen sla in mandjes gelegd. Om mee te geven natuurlijk, niet om zelf klaar te maken.

Op dit moment is de rabarber op haar best. Jong, sappig en lekker zuur. Ik herinner me dat ik als kind met een potje suiker rondliep, waarin ik een stuk rabarber dipte en opzoog. Verder werd er niet zo veel gedaan met onze rabarber.

Sinds kort ben ik helemaal opnieuw fan. Ik kreeg een paar stengels cadeau van een vriendin en verwerkte ze meteen tot confituur. Ik volg nooit een recept, mijn confituren zijn van die aard dat ze binnen een week opgegeten moeten worden, anders beschimmelen ze. In principe moet er veel meer suiker bij om over échte confituur te kunnen spreken, maar deze instantversie is wat mij betreft veel gezonder en frisser. De combinatie met aardbeien en munt is echt hemels.

Dit heb je nodig voor een potje
6 stengels jonge rabarber - 125 g aardbeien, in kwartjes - een kopje suiker - het sap van 1/2 citroen - een takje munt (met een zestal blaadjes)

Zo maak je het
Schil de rabarber en snij ze in stukjes van 2,5 cm. Doe ze in een pannetje met het citroensap en de suiker. Breng langzaam aan de kook. Laat 15 minuten pruttelen en voeg dan de aardbeien toe. Laat nog 5 minuten koken en voeg dan het takje munt toe. Verwijder het takje na 1 minuut. De confituur is nu klaar. Giet ze in een potje en sluit goed af. Bewaar in de koelkast. Gebruik binnen 1 à 2 weken.



  • Comments(2)//www.evelienkooktlekker.be/#post119

Zelfgemaakte ketchup

Bijgerechten/sauzenPosted by Evelien Rutten Sat, November 01, 2008 07:31:21
Blog Image
Gisteren zag ik op Youtube de 30 minuten durende reclamespot van Barack Obama. Zoals u weet kocht hij deze week op 8 verschillende Amerikaanse zenders 30 minuten zendtijd op hetzelfde tijdstip. Waarschijnlijk om de Amerikanen en masse te laten zien wie de grootste is. Het filmpje paste perfect in de traditie van Amerikaanse popcornfilms zoals Independence Day. Eerst is alles min of meer rustig. Een ruisend tarweveld in de najaarszon. Dan zien we miserie. Bejaarde mensen die terug moeten gaan werken wegens gebrek aan pensioen. En dan nog meer miserie. Te dure medicijnen. Lege koelkasten. Uit de coulissen verschijnt de man die het allemaal gaat oplossen. Er volgt een magistrale speech. En dan natuurlijk een bloedstollende, nipte overwinning.

Die man weet hoe hij zijn boodschap moet verkopen. Zelfs deze niet-Amerikaanse moest een traantje laten bij zoveel historisch, emotioneel geweld.

In elke krant, elk magazine, elke talkshow worden we net niet doodgeslagen met de verkiezingen. Zelfs de weekendbijlagen staan plots vol Amerikaanse lifestyle-artikels, tot en met het lekkerste street food in New York. Dan kan ik toch niet achterblijven?

In het nieuwste kookboek van Gordon Ramsay las ik een recept voor zelfgemaakte ketchup. Bestaat er een Amerikaanser symbool dan dat? In de meeste kookboeken staan ketchuprecepten die dagen in beslag nemen, terwijl het hier verrassend eenvoudig werd voorgesteld. Aangezien ik dit weekend met mijn familie ga barbecuen, leek gisteren het geschikte moment om het uit te proberen.

"Barbecuen?!" hoor ik u denken. Denk nu niet dat we met z'n allen bij 3°C in de tuin gaan zitten verkleumen, ter ere van Obama. Nee, ik moet een binnenhuisbarbecue uittesten. Je kunt het toestel op tafel zetten zoals bij fondue of gourmetten. De speciale kolen zouden geen geur of damp afgeven. Ik hou u op de hoogte!

Dit heb je nodig
1 ui, fijngesneden - 2 teentjes knoflook, fijngesneden - 1 eetlepel olijfolie - 1/2 theelepel korianderzaadjes - 1/2 theelepel komijnzaadjes - peper - zout - 500 g tomaten, in stukjes - 3 dl tomatensap (uit een flesje) - 1 eetlepel rode wijnazijn - 50 g lichte basterdsuiker ('kinnekessuiker') - 8 blaadjes basilicum

Zo maak je het
Fruit de ui met de knoflook op een zacht vuurtje 5 minuten in olijfolie. Kneus de koriander- en komijnzaadjes in een vijzel en voeg ze toe met wat peper en zout. Laat een halve minuut meebakken. Voeg dan de tomaten en het tomatensap toe. Breng aan de kook en voeg dan de rode wijnazijn, de suiker en de basilicum toe. Laat 30 minuten pruttelen zonder deksel op de pan (ik heb het een kwartier langer laten pruttelen, het was nog niet genoeg ingedikt). Proef, en voeg eventueel nog suiker of azijn toe (ik heb nog 1 eetlepel azijn toegevoegd). Mix in de blender en druk door een zeef (ik heb het gewoon door de passe-vite gedraaid). Laat afkoelen.

Niet helemaal hetzelfde als Heinz, maar wel lekker!

  • Comments(0)//www.evelienkooktlekker.be/#post63

Kruidige frieten uit de oven

Bijgerechten/sauzenPosted by Evelien Rutten Sat, October 18, 2008 13:41:58
Blog Image
"Het deed mij zin krijgen om zondagse etentjes te geven, met rosbief en alle side dishes die daarbij horen."

Gisteren was ik nog eens uitgenodigd op een etentje. Let vooral op de woorden "nog eens". Blijkbaar krijgen vrienden en kennissen een combinatie van burn-out, plankenkoorts en acute faalangst bij het idee dat ze voor mij moeten koken. Het is dus een zeldzame verwennerij als ik mijn benen elders onder tafel mag steken.
Ik was te gast bij mijn hoogzwangere vriendin Indira en haar vriend Yves. Sinds hij in haar leven is, heeft ze geen kookpot meer aangeraakt. Ze komt thuis van haar werk terwijl Yves staat te roeren in de pannen. Een exotische droom, als het ware.

Yves is net zoals ik dol op ouderwetse vleesgerechten en alles wat daarbij hoort. Als je omringd wordt door mensen die vies zijn van elke verwijzing naar 'echt dier' (karkassen, botjes, vel, ogen...) word je doodgegooid met kipfilet, kabeljauwfilet en gehakt. Alsof ze bang zijn om geconfronteerd te worden met de ziel van het dier. Geen mens wil nog een slachting van nabij meemaken. Dat moet allemaal netjes verstopt blijven. Vlees moet in witte bakjes met plastic folie verpakt worden. Anoniem. Goedkoop.

Ik vrees dat er een hele generatie aankomt van mensen die de link niet meer kunnen leggen tussen wat ze op hun bord krijgen en welk dier daarvoor het loodje moest leggen. Volgens mij is dat een gevaarlijke evolutie die de weg blootlegt voor genetisch gemanipuleerd voedsel dat in donkere, verdachte omstandigheden wordt gefabriceerd. Of neem nu de batterijkippen. Luidkeels staan roepen dat foie gras onaanvaardbaar is, maar op dezelfde dag (onwetend) een mishandelde kipfilet van 2,5 euro kopen in de supermarkt omdat de kippen met vrije uitloop 2 keer duurder zijn.

Anyway. Yves maakte een verrukkelijk kalfsgebraad klaar met sjalotten en kleine aardappelblokjes. Zo eenvoudig maar écht heel goed. Geen gezever. Het deed mij zin krijgen om zondagse etentjes te geven, met rosbief en alle side dishes die daarbij horen. Eén geweldig aardappelgerecht dat ik regelmatig als bijgerecht serveer, zijn komijnfrieten uit de oven. Lees nu niet konijn hè. Ko-mijn: een geurige specerij die perfect past bij gebakken aardappelen. Vandaag maakte ik ze nog eens als lunch, bij een stukje gegrilde zalm.

Dit heb je nodig voor 4 personen
1 kilo aardappels (liefst hardkokend, zoals Nicola) - olijfolie - zwarte peper - 1 eetlepel gemalen komijnzaadjes - 6 teentjes knoflook, in de pel - zeezout

Zo maak je het
1) Kies zelf of je de aardappels al dan niet schilt. Het hangt een beetje af van de kwaliteit van je aardappels. Zijn ze mooi stevig? Laat de schil er dan aan zitten. Was de aardappels grondig en dep ze droog. Ik kies meestal voor hardkokende aardappels. Als je bintjes gebruikt (zachtkokend), zijn de frieten sneller klaar maar vallen ze ook makkelijker uit elkaar.

2) Snij de aardappels in frieten en spoel ze in koud water (dan gaan ze niet aan elkaar plakken!). Dep opnieuw grondig droog. Meng ze nu in een ovenschaal met een goede scheut olijfolie, de gekeusde teentjes knoflook (druk er eens op met de platte kant van een mes), zwarte peper naar smaak en de gemalen komijnzaadjes (in een vijzel). Je kunt komijn ook in poedervorm kopen. Meng goed met je handen tot elke aardappel een olie-kruidenlaagje heeft.

3) Zet 30 minuten in een op 200°C voorverwarmde oven. Roer halverwege voorzichtig even om met een houten lepel. Check op het einde met een scherp mes of ze gaar zijn.

4) Haal uit de oven en bestrooi met een beetje zeezout (als je dat eerder had gedaan, waren de frieten niet krokant maar wak).

5) breng eventueel verder op smaak met wat cayennepeper, paprikapoeder of piment d'espelette (een heerlijke, Spaanse pepersoort).

  • Comments(4)//www.evelienkooktlekker.be/#post55

Lekker zelfgemaakt brood (uit een pakje)

Bijgerechten/sauzenPosted by Evelien Rutten Tue, October 14, 2008 16:34:06
Blog Image"Het enige dat je hoeft te doen, is water toevoegen. Kijk, dat kan ik dus niet."

Ooit trok ik een maand door Australië. Denk nu niet dat ik dat deed zoals een typische backpacker. Ja, ik had een rugzak bij. Maar in principe haat ik rugzakken. Geef mij maar een trolley op wieltjes. Ja, ik sliep in youth hostels. Maar ik haalde te pas en te onpas mijn visakaart boven. Ik was de enige backpacker tijdens dure wijnproeverijen en kocht dagelijks delicatessen op de farmers market. Rond 8u 's avonds palmde ik de keuken in en maakte in een mum van tijd tientallen nieuwe vrienden. Eten moet gedeeld worden! Wat ik echter niet kon vinden, was lekker brood. Ik herinner me dat ik op een zondagochtend half Sydney ben rondgewandeld op zoek naar een warme bakker. Dat is wat ik het hardst mis als ik weg ben uit België: vochtig, stevig donker brood. Als kind hadden we een bakker met fantastisch zwart roggebrood. Toen hij op pensioen ging, heb ik zijn dochter (een leeftijdsgenoot van mij) jarenlang gestalkt om het recept te bemachtigen. Helaas.

Binnenkort kan ik mijn lichte obsessie voor lekker brood botvieren op een artikel dat ik moet schrijven over kant-en-klare broodmixen. Gisteren besloot ik alvast een beetje te experimenteren en kocht een pakje Soubry bruin brood mix. Het enige dat je hoeft te doen, is water toevoegen. Kijk, dat kan ik dus niet. Dan heb ik niet het gevoel dat ik iets wezenlijks heb bijgedragen. Hoe kun je nu trots zijn op zo'n brood?! Ik besloot wat zaden, noten, olijven en ham toe te voegen. Puur op de gok heb ik mijn brood gekneed, laten rijzen en gebakken in de oven. De mensen van Soubry gaan ervan uit dat iedereen een broodoven heeft, want op de verpakking stond slechts de volgende aanwijzing: "Voeg water toe en selecteer het gewenste programma". Daar erger ik me dus aan. In ieder geval: mijn experimentje is gelukt. Als je 't zelf wilt uitproberen mét broodoven, meen ik mij te herinneren dat je moet wachten op de piep-toon voor je de extra ingrediënten (zoals rozijnen of noten) toevoegt.

Dit heb je nodig
een half pak kant-en-klare broodmix (500 g) - net zoveel water als staat aangeven op de verpakking - een eetlepel pompoenpitten - een eetlepel grofgesneden walnoten - 1 theelepel sesamzaadjes - 1 theelepel maanzaad - een handvol olijven (in ringen) - 3 sneden parmaham, fijngesneden - 1 theelepel zwarte peper - een scheutje olijfolie

Zo maak je het
Meng de bloem met het water in een kom en kneed het 10 minuten (ik gebruik een keukenrobot met deeghaak). Voeg dan alle andere ingrediënten toe en kneed nogmaals 5 minuten. Bedek de kom met een schone keukenhanddoek en laat 2 uur rijzen. Vet een bak- of cakevorm in met olijfolie en leg de bol deeg erin. Zet 30 minuten in een op 200°C voorverwarmde oven. Check de onderkant: klop er eens op met je vingers. Klinkt het hol? Dan is het brood klaar. Anders laat je het nog even in de oven staan.

  • Comments(0)//www.evelienkooktlekker.be/#post53
Next »