Get into my kitchen!

Get into my kitchen!

About the blog

"Staatshervormingen, Israël, Darfoer... Ik wil er alles over weten. Maar als ik bloedeerlijk ben, praat ik het liefst over eten. Koken kalmeert mij én maakt mij euforisch. Vrienden krijgen tegen wil en dank advies over recepten die ze perfect beheersen. Mijn familie gaat stiekem naar het fastfoodrestaurant om een keertje 'normaal' te eten. Daarom deze uitlaatklep: recepten én zelfgemaakte foto's uit mijn keuken. Mijn hoogste doel? SMAAK!"

Wil je iets vragen? Stuur gerust een mailtje naar info@evelienkooktlekker.be

De blik strak vooruit

VleesPosted by Evelien Rutten Wed, June 27, 2012 15:17:27

Wie zegt dat ge een plafond nodig hebt om gelukkig te zijn? Steven, Hera en ik doen het prima, zo zonder. Terwijl ik deze woorden typ, zit ik in een voorlopig zeteltje in de zithoek. Ik kijk naar de houten balken boven mij en door de kieren heen zie ik het licht in onze badkamer, of wat daarvoor moet doorgaan. Ik leef, ik adem, er staat een tas nespresso volluto naast mij en ik heb net een Penny Wafer gegeten.
Iedereen zit weleens in zo’n fase van fucking-hell-ben-ik-nu-plots-aan-het-verbouwen-of-wat?! Gewoon dag per dag nemen en hopen dat ge toekomt met uw centen. Meer kunt ge niet doen.
Af en toe steek ik mijn kop even in het zand en ga ik leuke dingen doen met Hera. Met al die kommer en kwel over ons huis, zouden we bijna vergeten dat we op 500 m van de Schelde wonen. Heb ik al gezegd dat daar een ouderwetse veerboot heen en weer vaart tussen onze oever en die van Bazel? Man, zo romantisch dat dat is. En Hera kan er geen genoeg van krijgen. Toen ik haar gisteren van de crèche ging halen, beslisten we impulsief dat we nog eens met de boot moesten gaan varen. Dat kan nu, dus doen we dat ook. Eerst een appelsapje drinken bij het cafeetje, dan inschepen. Binnen de drie minuten ben je aan de overkant, maar dat doet er niet toe. Die drie minuten dat Hera en ik met de wind in onze haren als echte schippers in de verte over het kolkende water heen staren (die boot maakt nogal een vaart!) en ik haar voorzichtig zie glimlachen, weet ik dat er in haar hoofd herinneringen gevormd worden die nooit zullen verdwijnen. (“Ik ging vroeger met mijn mama na ’t school eerst op café en dan met de boot varen.”)
“Dag bootje,” zei ze zachtjes terwijl we na terugtocht weer naar huis wandelden. “Daag.”

De tijd van afhaalchinezen en opwarmmaaltijden is ook voorbij. Ik voel zelfs weer een sprankeltje creativiteit ontluiken. Gisteren maakte ik een stoofpotje met kip, sherry, aardappelen, tuinbonen en olijven. Toen Steven ervan proefde, vroeg hij waar ik het recept vandaan had gehaald. “Zelf bedacht,” antwoordde ik trots.

Het komt allemaal wel weer goed.

Stoofpotje van kip met tuinbonen en olijven
Voor 4 personen
8 kippendijfilets – olijfolie – peper – zout – 3 à 4 sjalotten, gepeld – 3 tenen knoflook, gepeld - een scheut sherry – 2 gele tomaten, in blokjes (koos ik voor de kleur, had geen zin in een tomaterig uitziend stoofpotje ) – 2 dl kippenbouillon - 4 grote aardappels, geschild en in blokjes - een handvol gedopte tuinbonen (eventueel uit blik, maar vers veel lekkerder uiteraard) – een handvol olijven – een takje rozemarijn – een takje tijm – 2 laurierblaadjes – peterselie, munt en koriander

Zo maak je het
Bak de kip mooi bruin aan in olijfolie. Breng goed op smaak met peper en zout. Voeg de sjalotten en de knoflook toe en laat even meegaren. Ik laat look en sjalotten heel, vind dat precies wel kunnen in dit gerecht. Overgiet met de sherry (of witte wijn, maar laat me even een lans breken voor sherry: bewaar die fles in de koelkast en drink ervan op een zonnige dag: ge waart vergeten hoe lekker dat dat eigenlijk is! Het perfecte aperitief!).
Laat de sherry helemaal wegkoken en voeg dan de tomaten en de bouillon toe. Breng aan de kook en voeg dan de aardappels, de rozemarijn, de tijm en de laurierblaadjes toe. Laat 20 minuten zachtjes garen en voeg dan de tuinbonen en de olijven toe. Proef en breng op smaak met peper en zout. Bind de saus eventueel een beetje met maïzena express (ja, ik heb dat in huis. So sue me). Voeg dan de fijngesneden peterselie, munt en koriander toe en serveer meteen. Ik gaf er groene asperges met kerstomaatjes bij (asperges kort koken, afgieten, terug in de pot doen met de gehalveerde kerstomaatjes en een scheutje olijfolie, peper en zout).




(Hera wacht tot de boot vertrekt)

  • Comments(6)//www.evelienkooktlekker.be/#post199

Spaans varkensgebraad & pasta met courgettes

VleesPosted by Evelien Rutten Mon, September 20, 2010 13:30:13

I'm back!

Er was een huwelijk (waar ik zelf kookte voor 80 man), een vakantie en een verjaardag. Er werd uitgebreid gekookt voor bv's, geblogd voor andere sites (money makes the world go round) en vooral heel veel gefeest. Nu ben ik er weer. Fris. Terug opgeladen. Maar voor ik vrolijk begin te bloggen, moet er toch iets van mijn hart. Mag ik enkele mensen vriendelijk verzoeken het gebouw te verlaten? Ja, jij met je onbegrijpelijke en kinderachtige opmerkingen over mijn dochter, mijn moeder en mijn vrienden. Jij, met je verwijten over de frequentie van mijn schrijfsels. Jij, met je afwezige gevoel voor humor. Het internet is groot genoeg voor ons allemaal. De anonieme zeikerds worden voortaan genadeloos van mijn blog gesjot. This is a happy place!

Zo, nu we weer met z'n drieën zijn (ha ha) kan ik eindelijk overgaan tot de orde van de dag. En dat is natuurlijk De Beste Hobbykok Van Vlaanderen. Het VTM-programma waar Steven horendol van wordt ("Slecht gemaakt! Die Sergio en Peter verkopen hun ziel!"), maar waar ik elke week naar uitkijk als was het het Eurovisiesongfestival. Vorig jaar had ik bijna meegedaan, maar toen was ik zwanger en dat was niet erg praktisch. Dit jaar heb ik een kind en is er helaas geen tijd meer, de eerstvolgende vijf à zes jaar. Maar mij hoor je niet klagen, ik doe mee van thuis uit. Het voordeel is dat je een week kan nadenken over de opdracht en dat je niet geïntimideerd wordt door Sergio en Peter. De jury is Steven, mijn kersverse huzband die elke dag sowieso uitgehongerd van zijn werk komt. Je zou denken dat een lege maag minder kritisch maakt, maar niets van dat. Ik ken geen enkel gezin waar de man dagelijks de voetjes onder tafel mag schuiven aan een mooi gedekte tafel (inclusief kaarsen) en goed uitgedachte gerechten voorgeschoteld krijgt. Nooit eens braadworst met bloemige patatjes en bloemkool. Eerder gegrilde zalm met citroenzeste, puree met olijfolie en spinazie met knoflook. In fotogenieke hoopjes op het bord gelegd en al. Maar Steven doorprikt alle uiterlijke schijn en gaat meteen over tot de orde van de dag.

"Ik begrijp de toevoeging van guacamole niet zo goed."
"Heel lekker, maar ik mis iets krokants."
"De broccoli was de vorige keer toch iets frisser."

Eigenlijk wil je dan heel hard roepen dat hij vooral erg DANKBAAR moet zijn dat er überhaupt warm eten op tafel staat (hij is niet de enige met een fulltime job), maar langs de andere kant ben ik blij met zijn commentaren. Het houdt me scherp. Wie enkel applaus krijgt, dommelt in. En zo goed ben ik nu ook weer niet. Ik maak nog elke week domme fouten die, mochten ze op tv gemaakt zijn, onthaald zouden worden op hoongelach.

Vorige week kregen de hobbykoks de opdracht om iets te doen met varkensgebraad. Het bleek niet zo evident: de cuissons trokken op niets. Te droog, te rauw, slechte sauzen, noem maar op. Toen ik een dag later in de Delhaize een stuk iberico-varkensgebraad zag liggen, besloot ik zelf ook een creatieve move te doen. Gelukkig maakte ik genoeg, want Steven kon niet ophouden met eten. In mijn fantasie presenteerde ik ook een bordje aan Peter en Sergio, die welhaast flauwvielen van genot. Sergio kreeg zelfs de befaamde 'rillingen over zijn rug'. Ik vergat een foto te maken, maar geloof me vrij: het ziet er leuk uit en de smaak is heel verrassend.

Varkensgebraad en pasta met courgette, citroen & geitenkaas
Voor 4 personen
een Iberico varkensgebraad van ± 800 g - peper - zout - boter - olijfolie - 4 sjalotten, grofgesneden - 4 teentjes ongepelde knoflook, geplet - enkele takjes rozemarijn - enkele blaadjes salie - 2 courgetten - de geraspte schil van 1 citroen - een vers (en zacht) geitenkaasje, in olijfolie opgelegd - 2 eetlepels honing - 400 g dunne spaghetti

Zo maak je het
1) Dep het varkensgebraad droog en breng het goed op smaak met peper en zout. Smelt een klontje boter met wat olijfolie in een braadpan. Leg het vlees met de vetkant naar beneden en laat er een mooi korstje opkomen. Schroei nu rondom rond het vlees goed dicht. Bewaar de pan mét de vetstoffen erin voor straks, was ze zeker niet af!
2) Neem een braadslee of ovenschaal en giet er een scheut olijfolie in. Leg hierin de sjalotten, de knoflook, de rozemarijn en de salie. Haal het vlees uit de pan en leg het bovenop deze smaakmakers in de braadslee. Zet het vlees vervolgens 45 minuten in een op 160°C voorverwarmde oven. Bedruip het vlees om de 10 minuten met het vocht en vet in de braadslee.
3) Was intussen de courgettes en snij ze in de lengte in 4. Verwijder het zachte binnenste (de zaadlijsten) met een keukenmesje, zodat je enkel stevig vruchtvlees overhoudt. Rasp dit zoals je kaas zou raspen. Laat uitlekken in een vergiet.
4) Haal het vlees uit de braadslee en wikkel het in aluminiumfolie. Laat het zo minstens een kwartier rusten.
5) Verwijder enkel de rozemarijn uit de braadslee, schep de rest (de sjalotten, look, salie, braadsappen) in de braadpan die je daarstraks hebt weggezet. Bak hierin de geraspte courgette, zo'n 5 minuutjes. Breng flink op smaak met zwarte peper uit de molen en zeezout.
6) Kook intussen de spaghetti in goed gezouten water (het is belangrijk dat ze dun is, dat gaat het beste met de courgettes).
7) Werk de courgettes af met de geraspte citroenschil, de honing en het verkruimelde geitenkaasje. Giet de olie van het kaasje ook maar bij de courgettes.
8) Meng de afgegoten spaghetti goed met de courgettes (die nu de hartige smaak van het gebraad combineren met de frisheid van de citroen en de zuurte van de geitenkaas). Het ziet er een beetje uit als pasta pesto.
9) Snij het gebraad in plakken en serveer het met de pasta.




  • Comments(14)//www.evelienkooktlekker.be/#post172

Chicken on a budget (deel 2)

VleesPosted by Evelien Rutten Fri, May 14, 2010 22:00:52

Steven wist van niets, maar het eerste wat hij zei toen hij thuis kwam, was dit:

"Oh wat ruikt het hier lekker."

We gingen aan tafel en namen elk een boutje. Na elke hap gaf Steven commentaar.

"Dit is verrukkelijk."
"Dit is echt goed."
"Dit mag er wezen."
"Wat mij betreft mag je dit vaker maken."

Toen hield ik het niet meer en informeerde ik hem verbolgen over de kant-en-klare kruidenmix op de kip. Hij keek licht verbaasd, stak een nieuw kippenboutje in zijn mond en vervolgde de lofrede op Maggi als volgt:

"Kentucky Fried Chicken, maar dan thuisgemaakt en gezond."
"Licht industrieel maar toch lekker."
"Je hebt dat goed klaargemaakt, iemand anders zou het waarschijnlijk nog hebben laten mislukken."

Grmf. Waarom doet een mens eigenlijk nog moeite?

  • Comments(7)//www.evelienkooktlekker.be/#post166

Chicken on a budget (deel 1)

VleesPosted by Evelien Rutten Fri, May 14, 2010 18:52:59

Na 4 maanden onbetaald zwangerschapsverlof (wie benijdt de zelfstandigen eigenlijk?) is het maar normaal dat er ten huize Evelienkooktlekker wat bezuinigd moet worden. Inmiddels ben ik flink terug aan het werk, maar een lekker dineetje met oesters, kaviaar en truffel zit er voorlopig toch even niet in. Vorige week ging ik voor het eerst in lange tijd zelfs naar de Aldi. Niet voor de grap, maar voor echt. Ik kocht zoals elke typische "ik ga er enkel naar toe voor de basisbenodigdheden" Aldi-shopper een kar vol spuitwater, wasmiddel, tomaten in blik, suiker en bloem. Ik was zo trots dat ik mezelf twee dagen later beloonde met een tripje naar de Delhaize, waar ik de rest van het weekbudget verknalde aan 4 flessen wijn, een lamsbout en een pak coeur de boeuf tomaten. I can't help myself.

Deze week kreeg ik een persbericht van Maggi, die met hun agressieve "idee van de dag"-campagne mensen willen aanzetten tot het eten van pakjesvoer. Ik zucht altijd als ik zo'n pakje kant-en-klare specerijen op mijn bureau aantref. Neen, het is niet mijn definitie van huiselijk geluk om zo'n pakje open te trekken en voor te schotelen aan mijn geliefden. Wat is er mis met een paar potjes kruiden in huis hebben en zelf een beetje te goochelen met smaakjes? Ik weet wat het probleem is. Mensen worden zo onzeker gemaakt dat niemand nog durft koken. Zo'n Peter Goossens op tv, dat is een merde. Hij heeft meestal wel gelijk als hij in een colère schiet en zowat elke gediplomeerde kok in de omgeving met de grond gelijk maakt. Als je veel geld vraagt aan de mensen, moet je hen fatsoenlijk eten voorzetten. Maar mogen de mensen thuis alsjeblieft nog een beetje aanmodderen ja? Het is toch niet erg als je lamsboutjes niet perfect rosé zijn? Als de pasta niet voor 100 % perfect al dente is gekookt? Als er ietsiepietsie mini-klontertjes in de puree zitten? Je leert maar uit je mislukkingen. Of denk je dat Evelienkooktlekker er pats boem ineens in geslaagd is om een min of meer degelijk repertoire aan lekkere gerechten op te bouwen?

Maar goed. Ik was bezig over de financiële crisis. Deze middag besloot ik -uit economische overwegingen dus- de Maggi-zakjes toch eens uit te testen. Vooral omdat het hele concept mij intrigeert. De verpakking is in twee gedeeld. Bovenaan zit een plastic braadzak, onderaan de specerijen. De bedoeling is dat je 800 g kippenbouten in de plastic zak steekt, de specerijen erbij voegt, de zaak sluit en goed schudt. De zak zet je vervolgens in een glazen ovenschotel, die 1 uur in de oven op 200°C moet bakken. As we speak zitten de bouten te marineren in de braadzak. Ik koos voor de knoflook-mix. Het was een rozig poedertje dat qua looks en geur veel weg had van de typische Minuutsoepjes. Daarnaast kun je ook kiezen voor kip provençaal of kip met paprika. Aangezien mijn beloved Steven pas om half negen thuiskomt, zijn wij nog lang niet aan het eten. Maar ik stuur dit bericht toch al de wereld in. Zodra wij de kip geproefd hebben, laat ik u weten of wij het overleefd hebben. Mijn grote vraag is: gaat de plastic braadzak smelten ja dan nee? En welke chemische rommel zit er eigenlijk in als zo'n flinterdun zakje met gemak 200°C kan weerstaan? To be continued!

  • Comments(2)//www.evelienkooktlekker.be/#post165

Bistecca Fiorentina

VleesPosted by Evelien Rutten Tue, May 04, 2010 18:35:21


We waren nog geen dag terug uit het ziekenhuis toen de deurbel klonk. "Ik breng de lente mee!" riep mijn toekomstige schoonmoeder enthousiast, terwijl ze ons appartement binnenstapte met een grote bos vers afgesneden seringen in haar ene hand en een biefstuk in de andere. Ja, een biefstuk. Elke week opnieuw overhandigt ze mij een plastic zakje van de slager, steeds volgens hetzelfde ritueel.

"Hier, een biefstuk."
"Maar Monique, dat is toch niet nodig?"
"Jawel, onze Steven eet al graag eens een stukske rood vlees."
"Allé da's vriendelijk! Merci."

En zo staar ik elke week in de ogen van een grote lap vlees.

"Wat zal ik deze week eens met je uitrichten, biefstuk?"
"Ik weet het niet. Vraag het eens aan Steven?"
"Die zegt altijd hetzelfde: doe maar iets."
"Je zou me nog eens in reepjes kunnen snijden en wokken?"
"Nàh... Geen zin in Aziatisch."
"Of leg me op de gril? I'm feeling hot-hot-hot!"
"Awel ja, biefstuk, dat is een idee. Zal ik je eens op z'n Florentijns bereiden?"
"Klinkt razend interessant Evelien! Doen! Ik leg me alvast ontspannen op het aanrecht."

Ik wou me al lang eens wagen aan een Florentijnse biefstuk, maar telkens als ik eraan dacht, was ik te laat. Een echte Florentijnse biefstuk moet je namelijk eerst 48 uur marineren en dan pas grillen. Met een koelkast vol eten en een biefstuk op overschot, had ik plots wel de gelegenheid. Maar, hoor ik u denken, wat is in godsnaam een Florentijnse biefstuk?! Simpel én geniaal. Het is in principe een t-bone steak die doordrongen is van olijfolie, knoflook en rozemarijn. Nadien wordt ze kort gegrild en dan afgewerkt met olijfolie, parmezaan en rucola. Man, als er één stuk vlees is dat vegetariërs terug bij zinnen kan brengen, is het dit wel! Mijn biefstuk was een gewone entrecôte en daarmee lukt het natuurlijk ook. Doe het in geen geval met een filet pur, er moet een beetje vet in het vlees zitten.

Dit heb je nodig voor 2 personen
een grote t-bone steak of entrecôte - olijfolie - enkele takjes verse rozemarijn, in stukjes - 4 teentjes knoflook, in dunne plakjes gesneden - zwarte peper van de molen - zeezout - een bosje rucola - enkele schilfers parmezaan

Zo maak je het
Leg de steak in een tupperware doos. Giet er een royale scheut olijfolie over. Voeg de rozemarijn en de knoflook toe. Masseer nu alles goed in het vlees (ook de onderkant). Deksel erop en 1 à 2 dagen in de koelkast zetten.
Wrijf de steak schoon met keukenpapier: verwijder zo de rozemarijn en de knoflook. Breng de steak nu goed op smaak met veel peper en zout. Wrijf dit in het vlees.
Verhit een grillpan gedurende 10 minuten. Leg de steak in de grillpan en laat 2 à 3 minuten bakken. Niet aanraken! Niet proberen te verschuiven!
Als de steak loslaat, draai ze dan om en laat nog 2 à 3 minuten bakken. Haal de steak dan uit de grilpan en laat ze onder aluminiumfolie op een bord 10 minuten rusten.
Giet er dan een scheutje goede extra vergine olijfolie over en leg er de rucola en de parmezaan op. Serveer met aardappeltjes uit de oven.

  • Comments(3)//www.evelienkooktlekker.be/#post164

Chicken Rub

VleesPosted by Evelien Rutten Sun, April 11, 2010 11:41:12

Sinds enkele maanden ben ik een devoot fan van de tv-serie Mad Men, waarin mannen nog mannen zijn en vrouwen vrouwen. Eind jaren '50, begin jaren '60, toen alles nog moest beginnen. Een reclamebureau waar gerookt, gedronken en geflikflooid wordt. De mannen strak in het pak, de vrouwen op-en-top gejurkt. Tristesse alom natuurlijk, want iedereen zit in het keurslijf van de sociale controle, maar jongens toch... wat een adembenemende beelden. Die technicolor kleuren! Die kapsels! Die dijen!
Een van mijn favoriete personages is Peggy, het ietwat grijze muisje dat barst van talent en wanhopig haar best doet om serieus genomen te worden. Maar op één staat toch de blonde godin Betsy, de vrouw van hoofdrolspeler Don Draper. Je zou haar de perfecte vrouw kunnen noemen: adembenemend knap, blond, volle lippen, strak figuurtje, sociaal, lieve mama en altijd vriendelijk. Maar 'underneath it all' is ze natuurlijk depressief as hell. Ze verveelt zich steendood en is gefrustreerd over haar onbestaande beroepsmogelijkheden. Momenteel wachten we rustig af tot de bom barst onder haar schijnheilig huwelijk met scheve schaatsrijder Don. Tot het zover is, maakt ze nog elke avond een voedzame maaltijd klaar voor man en kinderen terwijil ze sigaretten rokend wacht tot hij eindelijk thuiskomt.

Niet dat ik mij vereenzelvig met haar personage, maar toch. Ik, die ooit van de ene opdracht naar de volgende rende, zit nu hele dagen thuis met een baby. Het hoogtepunt van mijn dag bestaat meestal uit een lange wandeling: naar het park, een vriendin of de Delhaize. Rond half 7, als Hera aan haar derde dutje van de dag bezig is, begin ik aan het avondmaal. Steven is er pas om half 9, dus ik heb tijd genoeg. Als een echte fifties huisvrouw zorg ik ervoor dat de tafel gedekt is en Steven meteen kan aanschuiven. Ik schep het eten in mooie schalen en zet ze dampend op tafel. Ik kam mijn haar en trek mijn trui recht. Een flesje wijn staat klaar om ontkurkt te worden. So far so good. Want de seconde, ik zweer het, de seconde, dat wij samen aan tafel gaan, klaar voor ons eerste goed gesprek van de dag, gaat de sirene af. Meestal eindigt het ermee dat ik met Hera op schoot zit, Steven mijn eten fijnsnijdt en ik met enkel een vork probeer te eten zonder op Hera te morsen. Af en toe belandt er een korrel rijst in haar haartjes, maar soit.

Eén van mijn nieuwe "familiemaaltijden" is een goed gekruide kip uit de oven. Met aardappeltjes errond, zodat die de sappen van de kip goed kunnen opnemen. Een uurtje in de oven, wat sla erbij en hupsakee. Ik koos vorige week voor een Marokkaans getinte kruidenmengeling. Fris, pikant, zurig. De truuk is om de kruidenmengeling ook onder het vel van de kip te duwen. Voorzichtig losmaken en met je vingers eronder gaan. Het is echt een groot verschil in smaak!

Vanaf volgende week gaat Hera naar de crèche en heb ik overdag weer tijd voor een normaal leven. U hoort dus nog van mij!

Marokkaans gekruide kip uit de oven
Voor 4 personen
een grote hoevekip - een bosje koriander, fijngesneden - 1 groen Spaans pepertje, in ringen gesneden - 2 teentjes knoflook, fijngesneden - 1 citroen - 1 eetlepel gemalen korianderpoeder - 2 eetlepels fijngesneden rozemarijn - 1 eetlepel ras-el-hanout (Marokkaanse kruidenmengeling) - peper - zout - olijfolie - 8 aardappels (bv. Charlotte, ongeschild)

Zo maak je het
Haal de hoevekip uit de verpakking en verwijder de touwtjes. Meng de koriander met het Spaans pepertje, de knoflook, de geraspte schil van de citroen, het korianderpoeder, de rozemarijn, de ras-el-hanout, peper, zout en een flinke scheut olijfolie. Masseer de kip met dit mengsel, ook aan de binnenkant. Probeer het vel van de kip voorzichtig los te maken en ga met je vingers onder het vel om de kruidenmengeling ook daar aan te brengen. Snij de citroen in twee en vul de buikholte ermee op. Plaats de kip in een grote, ingeoliede ovenschaal. Snij de aardappels (ongekookt en ongeschild, maar wel gewassen) in stukken en leg ze rond de kip. Overgiet met nog een scheutje olijfolie en bestrooi met peper en zout. Zet de kip een uur in een op 200°C voorverwarmde oven en laat ze daarna nog 10 minuten rusten. Serveer met een fris slaatje.

PS: hieronder een foto van de inmiddels drie maanden oude Hera tussen haar knuffels. We laten haar alvast wennen aan het concept lam, gans, rund, enz... (grapje!)


  • Comments(3)//www.evelienkooktlekker.be/#post158

Kalfsfricassée

VleesPosted by Evelien Rutten Wed, May 06, 2009 21:56:36

Het weer houdt ons voor de zot. Het ene moment loop je gelukzalig in Birkenstocks te fluiten op de muziek van Slumdog Millionnaire, het volgende moment trek je hoge leren laarzen aan en rep je je door de regen naar de auto die veel te ver geparkeerd staat. Je bent ervan overtuigd dat het moment van de krokante maaltijdsalades eindelijk is aangebroken. Je plant een tuinfeest en slaat alvast een voorraadje fakkels in. Je ruikt in gedachten al de verleidelijke geur van smeulende takken rozemarijn op de barbecue. Maar dan zegt je maag plots: "Neen, Evelien, laat die Romeinse sla nu gewoon voor wat ze is. Leg de tomaten terug. En vergeet de fetakaas. Het is veel te koud voor frivole, frisse hapjes. Zet de gietijzeren pan op het vuur en bak ajuinen met vlees. Saus moet er zijn. Verwarmende stoofpotjes waar je dagen van kunt blijven eten."

Gelukkig bestaan er een aantal suddergerechten die min of meer zomers aandoen. Vandaag maakte ik nog eens kalfsfricassée. De smaak is gewoon verrrukkelijk: licht romig met een zurige toets van citroen. Een beetje zoals vidée, eigenlijk. Het is een ouderwetse klassieker, maar oh-zo-lekker. Het is ook een onwaarschijnlijk makkelijke bereiding die klaar is binnen een uur. In combinatie met rijst blijft de calorie-inname binnen de perken.

Dit heb je nodig voor 4 personen
0,75 liter rundsbouillon (van 1 blokje) - 2 takken verse tijm - 1 tak rozemarijn - 2 laurierblaadjes - 1 kilo kalfsfricassée (stoofvlees van kalf) - boter - 200 g kalfsgehakt - peper - zout - nootmuskaat - 500 g grote witte champignons, in kwartjes gesneden - 4 wortels, geschild en in stukken - 1 dl room - het sap van 1/2 citroen - bieslook

Zo maak je het
Breng de bouillon aan de kook in een diepe pan. Voeg de tijm, de rozemarijn en de laurierblaadjes toe en laat even meekoken. Bak de stukjes kalfsfricassée kort aan in boter en voeg ze dan toe aan de bouillon. Wacht tot de bouillon terug kookt en zet het vuur dan zachter. Het moet nu een uur zeer zachtjes sudderen, niet hevig koken (anders wordt het vlees taai).
Maak intussen balletjes van het kalfsgehakt. Breng het eerst goed op smaak met peper, zout en nootmuskaat. Rol tot balletjes en kook ze 10 minuten in zout water. Giet af (er is nu veel vet weg van de balletjes!) en voeg ze dan toe aan het sudderende vlees.
Voeg dan de stukken wortel en de champignons toe en laat nog 20 minuten verder sudderen. Voeg op het einde het citroensap en de room toe. Bind eventueel met wat maïszetmeel tot een lichtgebonden saus. Proef en breng op smaak met peper en zout. Werk af met bieslook. Ik serveerde dit gerecht met volkoren rijst, maar normaal geef je hier purée bij (of frieten, natuurlijk).

  • Comments(2)//www.evelienkooktlekker.be/#post122

Ouderwets gevuld varkensgebraad

VleesPosted by Evelien Rutten Sun, February 15, 2009 20:44:34
Vorige week woensdag at ik voor het eerst in 7 jaar blinde (of loze) vinken. Ze werden geserveerd met bloemige aardappelen en selder in tomatensaus. Ik was gewoon vergeten hoe heerlijk de simpele Vlaamse keuken soms is... Vandaag besloot ik helemaal zondags te doen met een ouderwets varkensgebraadje. Omdat dat niet zo evident is, besloot ik de volledige werkwijze te fotograferen. Zou zo in het kookboek van de boerinnenbond kunnen!

Dit heb je nodig voor 4 personen
een varkensrug-gebraad (ontbeend) van ± 1 kilo - 400 g sjalotten - 3 teentjes knoflook - 2 eetlepels pijnboompitten, fijngehakt - 4 plakjes gandaham, fijngesneden - enkele takjes tijm en rozemarijn, fijngesneden - 4 eetlepels fijngesneden peterselie - 1 eetlepel fijngesneden rucola - enkele blaadje salie, fijngesneden - mosterd - boter - peper - zout - keukentouw

Zo maak je het
Maak eerst de vulling. Hak de helft van de sjalotten fijn en fruit ze zachtjes in boter. Voeg de fijngesneden knoflook, de pijnboompitten, de gandaham, de tijm, rozemarijn, peterselie, rucola en salie toe. Laat zachtjes 10 mijnuten garen. Laat dan afkoelen en voeg 1 eetlepel mosterd toe. Breng goed op smaak met peper en zout. Nu kun je het varkensgebraad vullen.

1) Leg het varkensgebraad op een snijplank.


2) Snij het open.
Begin bovenaan. Snij met een scherp mes in een schuine hoek naar rechts beneden, maar zorg ervoor dat je geen stuk van het vlees afsnijdt. Leg de "flap" naar rechts. Snij nu een lap van dezelfde dikte, van rechts naar links. Leg deze "flap" naar links. Nu heb je dus een lange rechthoek.

3) Bestrijk het met de vulling.


4) Vouw het terug dicht: eerst linkerflap naar binnen, dan rechterflap eroverheen.


5) Bind het vast met keukentouw.

Dit keukentouw koop je gewoon in de supermarkt, het ligt bij de aluminium bakjes en plastic vorkjes. Hoe je het doet, maakt niet uit. Zorg er gewoon voor dat het vlees niet uit elkaar kan vallen.

6) Smelt boter in een braadpan. Bak het gebraad rondom rond bruin (4 à 5 minuten). Leg het vlees nu in een beboterde braadslee. Leg er 5 à 6 gepelde, maar heel gelaten sjalotten bij. Eventueel ook wat takjes tijm, laurier en rozemarijn. Bestrooi alles met peper en zout.

7) Zet 45 minuten in een op 180°C voorverwarmde oven. Haal het vlees dan uit de oven en verpak het in aluminiumfolie (vlees moet rusten voor je het aansnijdt, anders vloeien alle sappen weg).

8) Giet een bodempje water in de braadslee en roer alles los. Giet door een zeefje in een steelpan (voeg nadien wel de sjalotten toe) en breng aan de kook. Voeg een theelepel mosterd toe. Breng op smaak met peper en zout en bind (bv. met Maïzena express). Dit is de saus.

9) Haal het vlees uit de folie en giet de vrijgekomen sappen bij de saus. Verwijder de draadjes en snij het gebraad in plakken. Het moet een beetje sappig rosé zijn vanbinnen, zeker niet door en door droog!

10) Serveer met gekookte aardappels, de saus en groenten naar keuze (bv. bloemkool, worteltjes, groene boontjes).

  • Comments(2)//www.evelienkooktlekker.be/#post96
Next »