Get into my kitchen!

Get into my kitchen!

About the blog

"Staatshervormingen, Israël, Darfoer... Ik wil er alles over weten. Maar als ik bloedeerlijk ben, praat ik het liefst over eten. Koken kalmeert mij én maakt mij euforisch. Vrienden krijgen tegen wil en dank advies over recepten die ze perfect beheersen. Mijn familie gaat stiekem naar het fastfoodrestaurant om een keertje 'normaal' te eten. Daarom deze uitlaatklep: recepten én zelfgemaakte foto's uit mijn keuken. Mijn hoogste doel? SMAAK!"

Wil je iets vragen? Stuur gerust een mailtje naar info@evelienkooktlekker.be

Gebakken bloemkool op z'n Indisch

Vegetarisch verantwoordPosted by Evelien Rutten Tue, October 26, 2010 18:41:37

Wie af en toe een culinair blad openslaat, heeft al gehoord van foodpairing. Het is een soort tabel waarin je kunt aflezen welke ingrediënten op moleculair gebied goed bij elkaar passen. Oester en kiwi, bijvoorbeeld. Op een bepaald niveau is die informatie interessant, maar ik zie me persoonlijk nog geen smoothie maken van kiwi en oester. Laat dat maar over aan de echte chefs, denk ik dan. Toch kocht ik vorige week een boek dat een beetje in die richting gaat: The Flavour Thesaurus (Niki Segnit, Bloomsbury). Ik vond het bij Sterling in Brussel, een Engelstalige boekhandel waar ik elke keer interessante titels zie liggen. Als je enkel naar Fnac of de Standaard boekhandel gaat, zie je overal dezelfde kookboeken liggen. Zo niet bij Sterling! Wel altijd in het Engels natuurlijk, maar wie maalt daar nog om. Anyway, dat boek dus. Het is een eenvoudig maar geniaal concept: een opsomming van vaak gebruikte ingrediënten en alles wat er goed bij past. Zo kun je continu ideeën opdoen. Enkele voorbeelden?

Lam & abrikoos
Ui & salie
Rabarber & vanille
Rozemarijn & watermeloen (ja, echt)
Saffraan & witte chocolade

Gisteren vond ik nog een verlepte bloemkool terug in de koelkast. Ik had geen zin in klassiek Vlaams, wel in iets exotisch. Ik nam het boek erbij en las dat ik o.a. te werk kon gaan met chili, nootmuskaat, truffel, walnoot, amandel, kappertjes, komijn, aardappel en harde kaas. Het was vooral de combinatie met komijn die me het idee gaf voor deze versie van aardappelpannenkoeken, maar dan niet met aardappel, wel met bloemkool. En ik moet toegeven: het was toch wel een voltreffer. Ik bouwde er een volledig Indische maaltijd rond (met curry van kip, basmatirijst, spinazie met yoghurt en naanbrood). Als je het zelf wilt uitproberen, hoef je je echt niet aan mijn keuze van kruiden te houden, maar de eieren en het paneermeel kun je niet weglaten.

Voor 4 personen
een kleine bloemkool - zout - 6 lente-uitjes, fijngesneden - een bosje koriander, fijngesneden - een kopje diepvrieserwten - 1 Spaans pepertje, ontpit en fijngesneden - 1 eetlepel gemalen komijn - 1 eetlepel mosterdzaadjes - peper - zout - 2 eieren - 2 kopjes paneermeel - arachideolie

Zo maak je het
Snij de bloemkool in roosjes en kook ze beetgaar in zout water. Giet af en spoel meteen met koud water. Laat goed uitlekken en plet ze dan met een vork (niet té plat, er mag nog wat textuur inzitten). Meng met de lente-uitjes, de koriander, de diepvrieserwten, het Spaans pepertje, de komijn, de mosterdzaadjes, peper en zout. Kluts 2 eieren in een kommetje en giet ze erbij. Voeg ook het paneermeel toe en meng alles goed.
Verhit in een pan met antikleeflaag een bodem arachideolie. Let op: de olie moet echt goed heet zijn.
Nu kun je kiezen: maak je één grote koek of verschillende kleintjes? Ik heb het allebei geprobeerd. De grote koek is handiger, maar de kleintjes zijn krokanter en daardoor iets lekkerder.
Maak je de koek? Schep dan het volledige mengsel in de pan en druk goed aan. Strijk de bovenkant plat. Laat er een mooie korst opkomen en zet het vuur dan een beetje lager. Leg na 5 minuten een bord op de pan en draai ze om, zodat de pannenkoek op het bord ligt. Nu kun je ze terug in de pan laten glijden en de andere kant bakken.
Snij de koek in spiesjes en serveer meteen.
ALs je de kleine koekjes maakt, schep dan telkens een hoopje van het mengsel in de pan en druk het plat. Maak zo enkele hoopjes naast elkaar. Laat ze een mooie korst krijgen en draai ze dan voorzichtig om met een spatel. Laat nog even verder bakken.



  • Comments(2)//www.evelienkooktlekker.be/#post180

Zachtgekookt

Vegetarisch verantwoordPosted by Evelien Rutten Sat, October 02, 2010 12:37:31

Béarnaisesaus?
Check. Kan ik maken.

Soufflé?
Kinderspel!

Een gepocheerd ei?
Lukte vanaf de eerste poging.

Een zachtgekookt eitje?
...

Hallo Evelien? Een zachtgekookt eitje?
...

Oké. Ik beken: ik kan geen zachtgekookt ei maken.
Het is het zwarte gat in mijn keuken. Elke zondagochtend opnieuw zet ik met de moed der wanhoop een pan water op het vuur en haal ik twee eitjes te voorschijn. Pas op, ik heb alles al geprobeerd: eitjes in de koelkast bewaren, eitjes uit de koelkast bewaren. Eitjes in koud water leggen, eitjes in kokend water leggen. Azijn in het water. Zout in het water. Vier minuten koken. Vijf minuten koken.

Maar. Het. Lukt. Niet.

Ofwel heb ik een volledig slijmerig ei, ofwel een semi-hardgekookt ei met een vermoeden van wat ooit een vloeibare dooier was.
Steven zegt dat ik het maar gewoon moet opgeven. Dat het er niet inzit voor mij, zo'n zachtgekookt ei. Of dat we een eierkoker moeten kopen met een geluidssignaal. Maar dat vertik ik. Dat is valsspelen. Er moet toch een methode zijn die altijd lukt?!
Gelukkig heb ik een fantastische schoonvader. Vorige week kwam hij bij ons op bezoek. Het was zondagmiddag, een uur nadat er zich weer eens een zachtgekookt drama had afgespeeld. Hij luisterde aandachtig naar mijn klaagzang en vertrok vervolgens naar huis. Drie dagen later zag ik hem opnieuw, in zijn eigen keuken. Op een wit porseleinen bordje lagen drie eitjes. "Evelien, ik heb het gevonden!" Blijkbaar was hij aan het experimenteren geslagen met een thermometer, eitjes uit de koelkast en eitjes op kamertemperatuur. "Er is maar één manier, Evelien. Laat het water opwarmen tot 80° en leg de eitjes (op kamertemperatuur) in het water. Wacht dan tot het water écht kookt, met bubbels, en laat ze er vijf minuten in liggen." Ik moet bekennen dat ik het zelf nog niet getest heb, dus ik weet niet voor 100 % zeker of het klopt. Maar dat doet er niet toe. Want kent u iemand die zulke dingen voor u uitzoekt? Zo maar? Gratis en voor niks? Noem me een zachtgekookt ei, maar dat is voor mij familie.

  • Comments(11)//www.evelienkooktlekker.be/#post175

Papillotte van gegrilde courgette en geitenkaas

Vegetarisch verantwoordPosted by Evelien Rutten Wed, June 23, 2010 14:32:26
Ik heb nogal wat semi-vegetariërs in mijn omgeving. Ze kokhalzen van een biefstuk, maar smikkelen intussen wel een hele chorizoworst naar binnen. Of mensen die een beetje vies zijn van eten. Dan haal je de prachtigste tonijnsteak voor hen in huis, echte sushi-kwaliteit, grillen ze die de vernieling in tot een grijze schoenzool. "Voor de zekerheid. Je weet nooit of er parasieten inzitten".

Ach, breek me de bek niet open. Ik ben het al gewend om van elk gerecht een veggie- of kipversie te verzinnen. Tomatenroomsoep met ballekes bijvoorbeeld. Als we met de familie samen zijn, maak ik daar standaard drie versies van. Eentje met groentebouillon zonder ballekes (voor die ene hardcore vegetariër), eentje met kipbouillon en kippengehaktballekes (voor de geen-vlees-maar-wel-kip-vegetariërs) en de gewone versie met vleesbouillon en kalfsgehaktballekes (voor de normale eters).

Maar het moet gezegd worden: koken met beperkingen maakt je creatief. Ik kan zo uit het blote hoofd 30 gerechtjes opnoemen die een veggie-persoon blij zouden maken. Dat is vooral handig als het BBQ-seizoen weer aanbreekt. Maar tussen ons gezegd en gezwegen, begrijp ik niet goed waarom iedereen daar zo euforisch van wordt. Het kan toch niet van het eten zijn?! Meestal krijg je een lauwe kwak aardappelsla op je bord met een paar stukken vlees die zijn klaargemaakt door mensen die nooit vlees klaarmaken en werkelijk alle regels van de kunst aan hun laars lappen. Het woord salmonella is dan nooit ver weg uit mijn gedachten.
In de zomermaanden staan de tijdschriften vol vernuftige recepten, maar niemand lijkt ze toe te passen. Steevast komen ze aanzetten met een kant-en-klaar BBQ-pakket van bij de slager of de supermarkt. Mijn verwachtingen zijn dan ook nooit hoog gespannen als er een uitnodiging tot BBQ-en in de bus valt. Je hoopt bij jezelf dat de witte wijn koel genoeg staat en zeurt er verder niet meer over. Je speelt een halfrauwe scampi naar binnen en eet vooral veel stokbrood met lookboter.

Dit geldt trouwens niet voor alle mensen in mijn omgeving, soms is BBQ-en leuk en gezellig en héél lekker.

(Pfjoew, weer wat vriendschappen gered)

Een geweldige uitvinding is natuurlijk de papillotte: een klein cadeautje dat je aan tafel mag uitpakken. Veggie, vis, vlees, groenten: alles kan, in de meest waanzinnige combinaties. Vooral delicate vissoorten, die op een bbq helemaal uiteen zouden vallen, zijn beter af in een laagje aluminiumfolie. (Herinner mij er aan dat ik binnenkort dat geweldige visrecept met zeeduivel, gegrilde aubergine, marjolein en knoflook op de site zet!)

Vorige zomer bedacht ik een papillotte met gegrilde courgettes en geitenkaas. Een klassieke combinatie, maar daarom niet minder lekker. Zie het als een bij- of tussengerechtje, daar wil ik vanaf zijn. Ik maakte het in een aluminium bakje, dan kun je er een soort lasagne van maken.

Voor 2 à 3 personen
2 courgettes - olijfolie - zwarte peper uit de molen - zout - 200 g halfharde geitenkaas, in plakjes - verse tijm - zwarte olijven - venkelzaadjes

Zo maak je het
Snij de courgettes in de lengte in repen. Bestrijk ze lichtjes met olijfolie en gril ze in de grilpan of onder de gril in de oven. Leg een laagje gegrilde courgettes in een ingeolied aluminium bakje. Breng op smaak met peper en zout. Leg er een laagje geitenkaas op, met stukjes zwarte olijven, verse tijm en venkelzaadjes. Bedruppel met olijfolie en ga verder met de courgettes. Werk zo alles op. Sluit het bakje af met aluminiumfolie en zet het in de koelkast tot je het gaat gebruiken.
Je kunt het 10 minuten in een hete oven zetten of 5 à 10 minuten op de barbecue.

  • Comments(1)//www.evelienkooktlekker.be/#post170

Auberginepizza

Vegetarisch verantwoordPosted by Evelien Rutten Wed, November 11, 2009 11:29:09

Steven en ik genieten van een etentje bij de Cambodjaan. Ik heb hem net uitgelegd hoe je de lenterolletjes (mini-loempia's) in een slablaadje moet rollen, samen met wat muntblaadjes en reepjes komkommer. "Heerlijk!" roept hij verrast uit, "Wat een perfecte combinatie van krokant, warm, koud, knapperig en fris!"

Het Aziatische meisje dat ons bedient, werpt me een geamuseerde blik toe. Ik glimlach naar haar en wrijf onwillekeurig over mijn bolle buik. Voor haar een teken om wat meer familiaire paden te betreden. "Mooi buikje al! Hoe lang nog?" Als ik haar vertel dat ik over iets minder dan twee maanden moet bevallen, betrekt haar gezicht. "Oei, is het een tweeling misschien?"

Steven, die buiten het gezichtsveld van het meisje zijn laatste loempia naar binnen werkt, verstijft. Voor de tiende keer binnen een week meet een volslagen onbekende zich de allures aan van erkend vroedvrouw of gynaecoloog. Zonder echo, zonder meetlint, zonder duur diploma, enkel met een vluchtige blik stelt ze haar diagnose.

DIK. TWEELING.

Ik slik mijn laatste stukje dim sum door. Wat ik haar écht zou willen zeggen, is zo schadelijk voor de oren van mijn ongeboren dochter dat ik mezelf op een volstrekt laffe manier naar elk excuus in het boek hoor zoeken. "Nee hoor, er zit er maar eentje in. Maar het zit heel hoog, ik draag naar voren en heb volgens de gynaecoloog veel vruchtwater. Dan lijkt het gewoon voller dan het is." Het meisje knikt ernstig. "Is het je eerste kindje?" Ik knik bevestigend. Daarna vraagt ze hoe oud ik ben. "Zesendertig," antwoord ik naar waarheid. "Ah, dan hou je het bij eentje, neem ik aan?"

Een dikke, oude doos die het waagt een kind te kopen. Zo voel ik me als ik naar buiten waggel zonder dessert te bestellen of fooi achter te laten.

Terug thuis kijk ik naar het aangebroken pak macarons van super-patissier Del Rey, waar ik tegenwoordig een moord voor bega. Ik steek er achteloos eentje in mijn mond, zet een kopje thee en besluit wat minder noedels en rijst te eten. De dag erna waag ik me aan een experiment met aubergines. Het resultaat? Een pizza in de vorm van een grote sloef, waarmee ik elke bemoeizieke, onnadenkende zwangere-vrouwen-beledigaar een vette schop onder de kont wil verkopen.

Dit heb je nodig voor 4 personen
2 aubergines - een zakje babyspinazie - olijfolie - 1 teentje knoflook, fijngesneden - peper - zout - enkele eetlepels tomatensaus (eventueel kant-en-klaar) - 200 g feta, verbrokkeld - de geraspte schil van 1 citroen

Zo maak je het
Snij de aubergines in de lengte in plakken van 1,5 cm. Bestrijk ze lichtjes met olijfolie (gebruik een penseel) en gril ze gaar. Leg ze naast elkaar. Verhit in een pan wat olijfolie met de knoflook (laat ze niet bruinen) en voeg de spinazie toe. Roerbak deze zeer kort, ze moet net niet geslonken zijn. Breng goed op smaak met peper en zout en laat uitlekken in een vergiet. Knijp overtollig vocht eruit met je handen. Verdeel de spinazie over de plakjes aubergine. Werk verder af met tomatensaus, verbrokkelde feta en citroenschil. Zet nog enkele minuten onder de gril, tot de feta zeer licht begint te kleuren. Bedruppel dan met een heel klein beetje olijfolie en breng goed op smaak met peper en zout. Serveer meteen.



  • Comments(12)//www.evelienkooktlekker.be/#post153

Zin in een dipje: hummus

Vegetarisch verantwoordPosted by Evelien Rutten Tue, October 20, 2009 15:57:31

Busy day. Deze morgen vond er in de gebouwen van Sanoma Magazines een persconferentie plaats van een grote supermarktketen. De dame en heer in kwestie kwamen de feestelijke eindejaarsprodukten voorstellen in een gortdroog vergaderzaaltje. Je probeert dan wel wat journalistieke ernst te veinzen, maar zodra de potten foie gras opengedraaid worden, sta je natuurlijk te drummen om te proeven. En dan volgden er nog de carpaccio van opgelegde zomertruffels, de versgemaakte toastjes met allerhande duur beleg, de rozemarijnkoekjes, de chutney van cactusvijg, de gerookte zalm, de mediterrane dipsauzen, de olijven, de artisjokken, de cassismosterd en de chocoladetaartjes. Je moet tegenwoordig al een hele nitwit zijn om de mist in te gaan als gastvrouw. Het enige wat je moet doen, is er een bom geld tegenaan smijten. Koop een karretje vol potjes, draai ze open, schik ze op mooie schalen et voilà. Met een fles champagne erbij klaagt niemand meer.

Er is natuurlijk niets mis met kant-en-klaar, maar het voelt zo... leeg. Met de beste wil van de wereld kan ik niet trots zijn op een schaaltje guacamole dat ik niet eigenhandig geprakt heb. Ook al merkt je 'publiek' er niets van, het genot van het koken zit volgens mij toch ook in het schenken. Iets van jezelf in de gerechten steken. Energie en toewijding, bijvoorbeeld.

Eén van mijn lievelings-dipjes is hummus. Geen mens die zal merken dat je 't niet zelf hebt gemaakt, tot je de twee versies naast elkaar zou proeven. Deze zomer bekwaamde ik mij in het verwerken van gedroogde kikkererwten. Dat vergt een stevige dosis time management (die erwten moet je een dag op voorhand al in de week zetten!), maar gebruik gerust kikkererwten uit blik. Bij Delhaize zijn ze tijdelijk uit het assortiment verdwenen (samen met de borlottibonen), maar ze komen terug. Vorige week belde ik naar het hoofdkantoor en eiste een gesprek met de inkoper van de bonen. "Hoe zit dat? Waar zijn de kikkererwten naar toe? En wanneer komen ze terug? Beseffen jullie niet dat er mensen op droog zaad zitten???" De vriendelijke dame aan de andere kant van de lijn wist me te vertellen dat de producent failliet was gegaan, dat er een nieuwe producent is gevonden en dat de blikjes zeer snel terug in de rekken zullen staan. 't Is maar dat jullie het weten.

Dit heb je nodig voor een potje hummus
± 200 g gedroogde kikkererwten (of een blikje van 400 g) - 3 eetlepels sesampasta (tahin, je vindt dit in de meeste supermarkten bij de exotische ingrediënten) - het sap van 1/2 citroen - een kopje water - 1 teentje knoflook, fijngehakt - 1 theelepel komijnpoeder - peper - zout - ± 1/2 dl olijfolie

Zo maak je het
Begin de avond ervoor. Zet de kikkererwten onder water (zeker 5 cm water boven de kikkererwten). Giet de dag erna het water weg en doe de kikkererwten in een kookpot met ruim vers water. Laat koken tot de kikkererwten zacht zijn (zonder deksel op de pan!). Hoe lang? Dit hangt ervan af. Sommige kikkererwten zijn wat ouder en hebben meer tijd nodig. Proef af en toe een kikkererwt en beoordeel zelf. Reken toch op minstens 1 uur.
Giet de kikkererwten af. Vanaf deze stap kun je ook tewerk gaan met een afgegoten blik kikkererwten. Mix ze in de keukenmachine (of met een staafmixer) met de rest van de ingrediënten tot een gladde massa. Schep in een schaal. Bestrooi net voor het serveren met extra komijn, paprikapoeder en bedruppel met extra olijfolie.
Serveer met Turks brood als hapje, of gebruik het als basis voor broodbeleg (verder afwerken met sla, tomaat, rode uiringen en bv. gegrilde kipfilet).

  • Comments(5)//www.evelienkooktlekker.be/#post151

Waarom niet: kaasfondue

Vegetarisch verantwoordPosted by Evelien Rutten Fri, July 17, 2009 09:29:45

De voorbije twee weken kon ik nauwelijks ademhalen. Dat had niet zozeer met de temperatuur te maken, als met het feit dat ik volgende zaterdag op vakantie vertrek. De normale werkmens werkt gewoon door tot op de laatste dag voor zijn verlof, sluit de boeken met een glimlach en vertrekt. Na twee weken komt hij terug en gaat fluitend weer aan de slag. Zoniet de zelfstandige journalist, die géén betaald verlof heeft en wiens taken gewoon verder lopen. Twee weken vakantie? Oké, doe maar. Maar zorg er dan wel voor dat alles wat je in die twee weken zou schrijven, op voorhand in het bakje van de eindredactie ligt. En zo gaat het dus elk jaar. Vanaf juni verdubbelt mijn agenda. Ik stel een waterdichte planning op die helaas weinig tot geen ruimte laat voor improvisatie en vrije tijd. Tegen de tijd dat ik op vakantie vertrek, zie ik eruit als een kleine zombie en heb ik een week nodig om te herstellen van de drukte. Maar goed, ik geniet ook van mijn werk, dus zo erg is het allemaal niet. Tenzij er natuurlijk iets misloopt. En dat gebeurde deze week. Tijdens mijn studie journalistiek, lang lang geleden, werd ik ingewijd in de beginselen van crisiscommunicatie. Allemaal vergeten. In de plaats van een rustige, rationele Evelien, verscheen de panikerende versie ten tonele. Honderden afspraken liepen in het honderd. Ik heb een to do-lijst met 38 items, waarvan er nog maar 14 zijn afgevinkt. Elke keer als ik aan iets wil beginnen, denk ik paniekerig aan wat er in de tussentijd allemaal blijft liggen.

Waar is de fun, de zon, de zomer?! Gelukkig zijn er zeldzame vrije avonden tijdens het weekend, waar het werk veraf is en ik omringd ben met vrienden die over alles willen praten, behalve de tijdschriftenwereld. Zo zijn er mijn twee heel fijne Nederlandse vrienden Erik en Tuchila die helemaal niet raar opkijken als mijn zwangerschapshormonen opspelen en ik plots een onweestaanbare drang krijg om te kaasfonduën, ook al is het buiten 29°C. Ik was er zeker van dat de combinatie met veel rauwkost toch ergens wel juist aanvoelde. Het werd een fantastische vrijdagavond, we zaten urenlang aan tafel en NIEMAND vond het vreemd. Het recept haalde ik uit The Cheese Room, een geweldig boekje over kaas van Patricia Michelson. Zij runt een heerlijk ouderwetse kaaswinkel in Londen (The Cheese Room), waar ik haar enkele jaren geleden ging interviewen.

Dit heb je nodig voor 6 personen
1 teentje knoflook, gehalveerd - 1/2 liter droge witte wijn, liefst van de Savoie - 600 g Emmental van de Savoie - 400 g Beaufort alpage - 1/2 dl Kirsch - versgemalen zwarte peper

Zo maak je het
Wrijf een fonduepan (die je op het fornuis kunt zetten!) in met de twee knoflookhelften (gooi ze daarna weg). Voeg de wijn toe en zet op het vuur. Breng de wijn aan de kook en haal het pannetje van het vuur. Voeg de geraspte kaas toe en begin te roeren. Als de kaas bijna is gesmolten, zet de fonduepan dan op tafel (met vlammetje eronder). Blijf roeren tot de kaas volledig is gesmolten. Voeg de Kirsch toe en breng op smaak met peper.

Serveer de kaasfondue met stukjes brood, radijzen, gekookte krieltjes, augurken, zilveruitjes, druiven, seldersticks, wortels, bloemkoolroosjes, peultjes, gedroogde abrikozen, dadels en alles wat je lekker vindt.

TIP: ga eens naar een echte kaaswinkel en laat je adviseren. Bv. een mix van sterk, romig, scherp en hard. Bij de kaaswinkel zullen ze weten wat je bedoelt.



  • Comments(4)//www.evelienkooktlekker.be/#post139

Tomaat & mozzarella

Vegetarisch verantwoordPosted by Evelien Rutten Sun, June 21, 2009 22:06:20
Dit weekend mocht ik met vriendin Evi een kasteel "uittesten". Dat klinkt een stuk makkelijker dan het in werkelijkheid is. Eerst moet je meer dan twee uur rijden naar een verre uithoek in het noorden van Frankrijk. Je auto parkeren op perfect gegritselde kiezeltjes tussen rododendrons. Inchecken. De superior room betrekken en snel-snel je deftige avondjurk op een kapstok hangen. Foto's maken van de omgeving, het kasteel en het zwembad. Enkele uren op het terras van de bar vertoeven, terwijl je de pauwen op het gazon nauwlettend in de gaten houdt. Een bad nemen en beslissen welke badparels je zult gebruiken. Opgemaakt, geparfumeerd en met hoge hakken naar het restaurant wandelen. Kiezen welk menu je zult bestellen. Welke champagne. Kwartel met foie gras of zeebaars? Wijnen beoordelen. "Merci beaucoup" zeggen en "Oui, c'était très agréable". Nog een koffietje gebruiken in de bar. Uitgeput in het kingsize bed ploffen en 's ochtends weer paraat staan voor het ontbijt.

Gelukkig konden we achteraf weer "gewoon" doen op een lokaal marktje in Saint-Omer, waar ik mijn inkopen voor de komende week deed. Olijven, aardappels, droge worst, tomaten, kaas... Terug thuis gebruikte ik de geweldige coeur de boeuf tomaten (de lekkerste soort die er is) om een variatie te maken op het zeer banale tomaat-mozzarella slaatje. Ik sneed de stevige tomaten in plakjes en bestreek ze lichtjes met zelfgemaakte pesto. Afgewisseld met de kaas kreeg ik op die manier erg fotogenieke torentjes, die ik verder op smaak bracht met olijfolie, basilicum en kleine olijfjes uit Nice. Het hoeft niet elke dag sjiek te zijn.

Dit heb je nodig voor 4 personen
4 rijpe tomaten (coeur de boeuf) - 3 bolletjes buffelmozzarella - enkele eetlepels zelfgemaakte pesto (of uit een potje) - olijfolie - zwarte peper uit de molen - zout (fleur de sel) - basilicumblaadjes - een handvol kleine olijven uit Nice

Zo maak je het
Snij de tomaten in dikke plakken. Doe hetzelfde met de kaas. Bestrijk elk plakje tomaat zeer lichtjes met pesto. Maak torentjes van tomaat en kaas. Bedruppel met olijfolie en breng op smaak met peper en zout. Garneer met basilicumblaadjes en olijven.

  • Comments(2)//www.evelienkooktlekker.be/#post134

Pizza express

Vegetarisch verantwoordPosted by Evelien Rutten Wed, June 03, 2009 20:35:07

"Evelien, snel! Kom eens kijken..." fluisterde Steven, terwijl hij op ons balkon stond. Terwijl ik nieuwsgierig naast hem ging staan, was ik getuige van een zeer grappige vorm van besparing. We betrapten onze vriendelijke doch gewiekste Joodse onderbuur terwijl hij een fles goedkoop mineraalwater overgoot in een lege fles Evian. Je zal er maar op bezoek gaan met een dure champagne! Zelf zijn wij fervente aanhangers van de Brita-filter. Ik heb mezelf overtuigd met een blindproef-test, waar ik zeer duidelijk het verschil proefde tussen gewoon kraantjeswater en de gefilterde versie. Toch is er geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt om mijn gefilterd water over te gieten in een Spa-fles. Maar laten we elkaar geen Liesbeth noemen: iedereen foefelt wel eens in de keuken. Ik ken genoeg hobbykoks die hun hand niet omdraaien voor het o-zo-handige bouillonblokje (mezelf incluis), kant-en-klaar kruimeldeeg (yep) of guacamole uit een potje (slechts héél af en toe hoor). En zo komen we bij mijn supersonische versie van mini-pizza's. Ik ben dol op een authentieke Italiaanse pizza met flinterdunne, krokante bodem, versta me goed. Maar soms heb ik gewoon geen zin in gedoe en gebruik ik... pitabroodjes! Ik beleg ze zoals een pizza margarita, enkel met wat tomatensaus en kaas. Hoe eenvoudiger, hoe lekkerder. Elke persoon die ze tot nu toe geproefd heeft, was verrukt. Vooral omdat ik ze binnen tien minuten op tafel zet. Je mag er gerust de chronometer bij halen.

Dit heb je nodig voor 12 mini-pizza's
6 volkoren pitabroodjes (liefst bio van Delhaize) - een bokaaltje tomatenvlees met basilicum (ook bio van Delhaize) - 2 bolletjes mozzarella - oregano - peper - zout - olijfolie - 12 blaadjes basilicum, in stukjes gescheurd

Zo maak je het
Verwarm de oven voor op 200°C. Bekleed een ovenplaat (eventueel 2) met aluminiumfolie en giet er een scheut olijfolie op (dan worden de bodems straks lekker krokant). Zet deze alvast in de oven om goed heet te worden. Halveer nu voorzichtig de pitabroodjes (snij met een scherp mes rondom rond). Zo krijg je 12 rondjes. Bestrijk elk rondje met 2 eetlepels tomatensaus (koud). Snij de mozzarella in plakjes en verdeel ze over de saus. Bestrooi met een beetje oregano, peper en zout. Leg de pizza's naast elkaar op de hete bakplaten en zet 5 minuten in de oven. Haal de pizza's uit de oven en bestrooi ze met de basilicum. Serveer meteen.

TIP: dit is ook zalig op de barbecue! Bekleed het rooster wel met aluminiumfolie, anders branden de onderkanten te snel aan.

TIP 2: ik maakte ook al een versie met tomatensaus, verbrokkelde feta, zwarte olijvenringen en lente-uitjes. Ook een voltreffer.

TIP 3: maak de pizza's niet te lang op voorhand, dan worden ze wak.

  • Comments(5)//www.evelienkooktlekker.be/#post128
Next »