Get into my kitchen!

Get into my kitchen!

About the blog

"Staatshervormingen, Israël, Darfoer... Ik wil er alles over weten. Maar als ik bloedeerlijk ben, praat ik het liefst over eten. Koken kalmeert mij én maakt mij euforisch. Vrienden krijgen tegen wil en dank advies over recepten die ze perfect beheersen. Mijn familie gaat stiekem naar het fastfoodrestaurant om een keertje 'normaal' te eten. Daarom deze uitlaatklep: recepten én zelfgemaakte foto's uit mijn keuken. Mijn hoogste doel? SMAAK!"

Wil je iets vragen? Stuur gerust een mailtje naar info@evelienkooktlekker.be

Slaatje van watermeloen & feta

SlaatjesPosted by Evelien Rutten Mon, August 24, 2009 20:50:50

Deze zomer doe ik niets anders dan van het ene tuinfeestje naar het andere spurten. Het eten is meestal excellent, aangezien yours truly in 90 procent van de gevallen wordt opgetrommeld als traiteur-van-dienst. Zo moest ik onlangs tijdens een surprise party afscheid nemen van mijn "coördinator lifestyle" Isabelle. Ze was al tien jaar mijn collega en vertrekt nu naar een ander departement in Brussel. Ver weg dus. Contact zal er gehouden worden, zeker nu we in het tijdperk leven van gsm's, satellietverbindingen, het internet en wat heb je nog allemaal... Toch vind ik het gewoonweg verschrikkelijk om afscheid van haar te nemen. Als ik 's ochtends binnenwandelde op de redactie, was zij de eerste persoon waarmee ik oogcontact zocht. Meestal wisten we van elkaar na 1 seconde hoe de zaken ervoor stonden. Slecht geslapen? PMS? Lu-du-vu-du? De lotto gewonnen? Eén blik was voldoende. Zij is iemand die volkomen oprecht met je meeleeft als je kat ziek is en drie weken later vraagt of 'ie al genezen is. Ze onthoudt het kleinste detail over jouw leven. Anekdotes die je zelf al jaren vergeten bent, kan zij sprankelend voor de geest halen. En nu vertrekt ze dus. Parting is such sweet sorrow, zeggen ze wel eens...

De dag van de surprise party maakte ik een zomers buffet voor 30 mensen. Een hoop gedoe, maar als je het al een paar keer hebt gedaan (één keer voor 100 man!), ontwikkel je wel een zekere mate van routine. Taboulé? Tien minuten werk. Gehaktballetjes? Zo rol ik er honderd in een half uur. Maar het grootste succesnummer is en blijft mijn salade van watermeloen, feta, olijven en munt. Het klinkt enigszins bizar, vooral die combinatie van meloen en kaas. Maar geloof me: dit is op en top zomers. Het moet trouwens écht met watermeloen, niet met cavaillon of honingmeloen.

Dit heb je nodig voor 6 personen
1/2 watermeloen (een klein exemplaar! Als je voor zo'n gigantische joekel gaat, neem dan 1/4) - 250 g feta - een handvol olijven, ontpit en in ringen gesneden - een handvol muntblaadjes, fijngesneden - olijfolie - peper - zout

Zo maak je het
Schil en ontpit de watermeloen. Snij in blokjes. Doe hetzelfde met de feta. Meng de meloen voorzichtig met de feta, de olijven en de muntblaadjes. Bedruppel met olijfolie en breng op smaak met peper en zout. Maak dit slaatje niet te lang op voorhand.


  • Comments(1)//www.evelienkooktlekker.be/#post142

Slaatje met radicchio en walnoten

SlaatjesPosted by Evelien Rutten Wed, August 12, 2009 17:16:42

Tijdens ons verblijf in Toscane woonden we samen met een gestreepte kat: Fernando. Hij was de hele dag in geen velden of wegen te bekennen, maar zodra het geluid van vork op bord te horen was, kwam hij miauwend met zijn staart tegen mijn benen vleien. "Shhht, ga weg kat!" riep ik dan half ernstig. Ik ben namelijk niet immuun voor toxoplasmose en moet alles aangaande katten zo veel mogelijk vermijden tijdens mijn zwangerschap. Maar zodra Steven en ik ons met onze borden buiten installeerden onder de eikenboom, kon ik niet langer weerstaan aan zijn smekende ogen. En dan viel er 'per ongeluk' al eens een stukje Toscaanse prosciutto van tafel (om niet te zeggen: hele lappen vlees...).
Omdat de dagen zo broeierig waren, ging ons levensritme drastisch naar beneden. Meestal lazen we (Steven bracht een halve bibliotheek mee) of zwommen we een beetje. Twee keer namen we de trein naar Firenze: de hoogoven van Toscane waar het dezer dagen 37°C is. Ik was er al enkele keren geweest, maar voor Steven was het de première. Hij studeerde ooit kunstgeschiedenis en ik zal het geweten hebben. Terwijl ik sloom van het ene schaduwplekje naar het andere probeerde te sleffen, debiteerde hij hele lappen kennis over de De Medici's, Michelangelo en niet te vergeten de Oostelijke deuren van de doopkapel bij de Duomo. Ik luisterde aandachtig, terwijl ik alvast mijn tweede meloenijsje van de dag bestelde en een halve fles lauw water in mijn gezicht sprenkelde. In de sjiekste winkelstraat greep ik mijn kans om ook even aan gastro-cultuur te doen. Bij het schattigste truffelwinkeltje ever, had ik een geanimeerd gesprek met de uitbaatster, terwijl Steven dan weer met een glazige blik naar buiten staarde. We schuimden de plaatselijke marktjes af en betaalden schandalig weinig voor kilo's lokale kazen, sappige perziken, rijpe tomaten en schaamteloze t-bone steaks. Onze keuken was nogal rudimentair, dus was ik verplicht om back to basics te gaan. Op onze tweede avond maakte ik dit super eenvoudig slaatje met radicchio: rode sla die een beetje doet denken aan witloof. Radicchio is nogal bitter van inborst, maar dat loste ik op met honing. De poes trok echter haar neus op voor zoveel vitamines, en liep met hoge staart het bos in.

Dit heb je nodig voor 4 personen (als bijgerecht)
2 stronkjes radicchio - 1 grote eetlepel honing - 3 eetlepels olijfolie - 1 eetlepel balsamico - een handvol walnoten, grofgesneden - versgemalen zwarte peper - zout (liefst fleur de sel)

Zo maak je het
Haal de buitenste blaadjes van de radicchio en hou ze apart. Snij de rest in fijne reepjes. Meng de honing met de olijfolie en de balsamico tot een vinaigrette. Voeg ze toe aan de reepjes radicchio en meng goed. Schep deze op de buitenste blaadjes (die nu fungeren als kommetjes). Werk af met de walnoten, zwarte peper en zout.
Lekker bij risotto!


  • Comments(0)//www.evelienkooktlekker.be/#post141

Lauwe salade met spinazie, feta, gegrilde kip en nog iets

SlaatjesPosted by Evelien Rutten Thu, September 18, 2008 16:30:42
Blog Image
"Ze ruiken raar. Geen mens weet hoe je ze moet klaarmaken. Saai. Vervelend. En vooral: onsexy."

Deze ochtend verscheen ik een volle week te vroeg op mijn afspraak bij de tandarts. "Die Evelien toch," sprak ik monkelend tegen mezelf, terwijl ik door het winderige herfstweer terug naar huis wandelde. Vooral omdat ik gisteren ook al mijn collega Judith een dag te vroeg gelukkige verjaardag had gewenst. Boven mijn hoofd zag ik 20 vogels in perfecte V-formatie naar het zuiden vliegen. Terwijl ik ze verlangend nakeek, stak ik mijn autosleutel in de deur van een verkeerde auto. Een Volvo, nota bene.

Lente-moeheid is een aandoening die niet in mijn woordenboek staat. Neen, ik lijd aan herfst-verstrooidheid. Is het de herinnering aan die afschuwelijke septembermaanden van weleer? De resonantie van al die jaren weemoed in de maag als je terug naar school moest? Definitief afscheid nemen van de zomer en weten dat het pas ergens in mei terug korte-rokjes-tijd is? Ik weet het niet. Mijn lichaam is moe, mijn geest verstrooid.

Tijd voor een geheim culinair wapen: linzen. Voedzaam en gezond.

Ik weet het, linzen zijn niet uw beste vriend. In het beste geval roepen ze associaties op met een reis naar het Middenoosten of India. In het slechtste geval met de solidariteitsmaaltijd op de middelbare school. Linzen zien er niet uit. Ze ruiken raar. Geen mens weet hoe je ze moet klaarmaken. Saai. Vervelend. En vooral: onsexy. (Ik hoor u tot hier instemmend knikken)

Toch vind ik dat u onze onze kleine groene vriendjes een kans moet geven. Ik ken namelijk een recept dat zo overheerlijk is dat u het meteen opnieuw wilt eten. (Zoals ikzelf, gisterenavond om 23u... Bye bye restje voor de volgende dag. Net Nigella, niet?)

Het betreft hier een lauwe herfstsalade met spinazie, linzen, gegrilde kip en feta. Losjes gebaseerd op een recept dat ik zag maken op BBC Saturday Kitchen, enkele jaren geleden. Het is een unieke combinatie van fris, hartig, zoutig en krokant. En dat allemaal in een slaatje!

Dit heb je nodig voor 4 personen

3 kopjes groene linzen - 1 kippenbouillonblokje - 3 enkele kipfilets - olijfolie - peper - zout - 1 eetlepel korianderzaadjes - 1 eetlepel komijnzaadjes - 1 rode ui, gehalveerd en in zeer dunne (halve) ringen gesneden - 1 kopje fijngesneden peterselie - het sap van 1 citroen - een zak babyspinazie (of waterkers, of veldsla) - 200 g fetakaas, verbrokkeld

Zo maak je het

1) Kook de linzen ± 25 minuten in een pot water waaraan je het bouillonblokje hebt toegevoegd. Proef af en toe, ze mogen niet te zacht worden.
2) Bestrijk intussen de kipfilets met wat olijfolie en breng op smaak met peper en zout. Gril ze gaar (of bak ze in een pan) en laat even rusten.
3) Doe dan de koriander- en komijnzaadjes in een pan zonder vetstof en zet enkele minuten op het vuur, totdat je ze begint te ruiken. Dit doe je om de aroma's vrij te maken. Maal de zaadjes nu een beetje fijn in een vijzel (of gebruik een koffiemolen, of gebruik voorgemalen koriander- en komijnpoeder, whatever).
4) Giet de linzen af in een zeef en meng ze in een kom met de helft van de zaadjes, de rode ui, de peterselie en de helft van het citroensap. Breng verder op smaak met peper en zout. Voeg een flinke scheut olijfolie toe en roer goed.
5) Scheur de kip met je vingers in reepjes (hierdoor blijft de kip sappig, je volgt de 'natuurlijke' weg van het vlees. Als je snijdt, wordt de kip droger).
6) Verdeel de spinazieblaadjes over vier diepe borden. Verdeel hierover de lauwe linzen, vervolgens de reepjes kip en tenslotte de feta. Bestrooi met de rest van de zaadjes.
7) Ga er nog eens over met de pepermolen en wat zout, en bedruppel opnieuw met olijfolie en citroensap. Serveer meteen.

  • Comments(0)//www.evelienkooktlekker.be/#post35

"Geen fishsticks" voor Tuchila

SlaatjesPosted by Evelien Rutten Sun, August 17, 2008 11:35:24
Blog Image
"Tijdens een Long Island Ice Tea, vroeg ze zich af of ik geen snelle recepten kende voor vermoeide moeders."

Mijn vriendin Tuchila is de koningin van de one-liners. Nadat ik haar een half uur had onderhouden over een fantastisch recept met kabeljauw, sprak ze de legendarische woorden: "Kabeljauw? Dat is toch fishstick zonder korstje hè?"

Die uitspraak dateert van enkele jaren geleden. In de tijd dat we als twee silly girls de straten van Antwerpen onveilig maakten. We draaiden urenlang plaatjes en dansten samen in de woonkamer. We gingen uit op dinsdag-, woensdag- en donderdagavond, bestelden altijd hetzelfde gerecht bij 'ons mexicaantje' en zaten samen tot 10u 's avonds op de redactie te werken tegen de deadline.

Vandaag is Tuchila (met zwarte bril) moeder van twee kinderen. Ze zei vaarwel aan haar (door anderen zeer gegeerde) baan als modejournaliste en begon haar eigen kinderkleding-label (www.tuchila.com). Ze werkt nu voornamelijk thuis en is zeer gelukkig. Gisteren was ik getuige van een ontroerend tafereel. Op de televisie speelde een DVD van 'Kinderen voor Kinderen', met liedjes die mijn generatie nog steeds uit het hoofd kent: op een onbewoond eiland, ik ben toch zeker sinterklaas niet, en ik en ik en ik... ik ben te dik. Tuchila keek toe hoe haar dochter Lena, net als Tuchila vroeger, stond te dansen en mee te zingen.

Ondanks al die domestic bliss, moet Tuchila er af en toe nog eens op ouderwetse wijze tussenuit. En met wie beter dan haar old cocktail buddie Evelien? Tijdens een Long Island Ice Tea, vroeg ze zich af of ik geen snelle recepten kende voor vermoeide moeders. Iets anders dan fishsticks. "Met maximaal drie ingrediënten. Niks met voorweken, roeren, snijden, potje hier en potje daar."

Speciaal voor Tuchila een snelle versie van Luikse salade. Het is niet echt een salade in de klassieke zin van het woord, want hij wordt warm gegeten en bevat geen sla
(tenzij je beslist er wat veldsla bij te geven). Op het eerste zicht klinkt deze klassieker banaal, je ziet 'm ook bijna nergens meer op de kaart staan. Maar de combinatie van aardappel, bacon/spek en bonen is geniaal in zijn eenvoud. Voor de mensen die meer tijd hebben, geef ik ook de langere versie.

Snelle Luikse salade voor moeders met haast

Dit heb je nodig voor 4 personen
1 ui, fijngesneden - boter - 200 g blokjes magere bacon of spek - een zakje voorgekookte aardappelplakjes (kant-en-klaar) of een restje gekookte aardappels - een bokaal groene boontjes - peper - zout - 4 eetlepels azijn

Zo maak je het
Fruit de ui glazig in boter. Voeg de bacon toe en bak lichtbruin. Voeg dan de aardappelplakjes toe en bak eveneens tot er een korstje opzit. Open de bokaal boontjes en giet af. Doe mee in de pan en bak nog even door. Breng op smaak met peper en zout. Overgiet met de azijn en laat deze volledig wegkoken.

Klassieke Luikse salade

Dit heb je nodig voor 4 personen
1 kilo aardappels, geschild - 200 g groene boontjes, schoongemaakt - 2 sjalotten, fijngesneden - boter - 200 g fijngesneden magere bacon of spek - peper - zout - 4 eetlepels azijn

Zo maak je het
Kook de aardappels beetgaar in zout water. Giet af en snij in hapklare stukken. Kook de groene boontjes beetgaar (zo'n 4 à 5 minuten) in zout water en giet af. Spoel meteen onder koud water. Fruit de sjalotten glazig in boter. Voeg de bacon of spek toe en bak lichtbruin. Voeg dan de stukken aardappel toe en bak ze eveneens tot er een korstje opzit. Voeg de groene boontjes toe en laat even meebakken. Breng op smaak met peper en zout. Overgiet met de azijn en laat deze volledig wegkoken.

TIPS: - De azijn is essentieel, want ze geeft de salade diepgang. Gebruik gewone witte huisazijn, zonder toegevoegd smaakje.
- Ik maakte deze Luikse salade met gele boterboontjes uit de tuin van mijn vader. Ook zeer lekker.


Blog Image

  • Comments(1)//www.evelienkooktlekker.be/#post14