What's on my mindGeplaatst door Evelien Rutten za, juni 26, 2010 15:16:56
Studio 100 en ik zullen nooit goede vrienden worden. Ik hou mijn hart vast voor de dag dat Hera een K3 boekentas wil voor Sinterklaas, waar dan een Piet Piraat boterhammendoos in past vol boterhammen met Samson-worst. Ik verafschuw de leeghoofdige, fantasieloze, slecht geschreven scenario's van Mega Mindy en Kabouter Plop en hoop dat niemand het ooit in zijn hoofd haalt om ons zo'n DVD cadeau te doen. Laat staan dat wij ooit één voet binnen Plopsaland zullen zetten, waar onderbetaalde jobstudenten je zo veel mogelijk geld uit de zakken proberen te kloppen met Bumba-souvenirs.
En toch. Een tijdje geleden ben ik tot mijn grote verbazing gevallen voor een merchandizing product van De Studio. Aangezien ik nog al-tijd borstvoeding geef en dus nog steeds geen melkproducten tot mij neem, ben ik genoodzaakt creatief om te springen met nagerechten. Probeer op de menukaart van een gemiddeld restaurant maar eens iets te vinden waar geen boter, melk of room in is verwerkt. Onmogelijk, tenzij je keer op keer genoegen neemt met een coupe aardbeien zonder slagroom, met enkel een zielig takje munt ter garnituur. De goedbedoelde fruitsla's komen mij de oren uit. Ik wil onderhand een dozijn bollen ijsroom, een doos pateekes met slagroom en een liter chocomousse. Liefst allemaal achter elkaar.
Toen ik onlangs volledig gefrustreerd de ijskar met het jolige melodietje door de straat hoorde rijden, besefte ik plots dat die mens niet enkel cornetto's en pistacheijs verkoopt (waar de boze koemelkproductjes inzitten), maar ook raketten en calypso's! Mijn kinderhart uit de jaren '70 maakte een klein sprongetje van blijdschap toen ik ongeduldig de wikkel verwijderde van een bevroren staafje kleurstoffen.
Een dag later ging ik in de supermarkt op prospectie in de diepvriesafdeling, waar ik het assortiment waterijs aan een grondige screening onderwierp. Mijn oog viel op een doos Plop-ijsjes, die volgens de verpakking slechts 25 cal per stuk bevatten. In de doos zat een assortiment citroen, sinaas en aardbei. Mijn eerste Plopper was een citroentje: een berijmde, bijna transparant gele cilinder. Na de eerste lik was ik eigenlijk al verloren en voelde ik me weggezogen worden naar het reclamespotje van Fa uit de jaren '80: de wilde frisheid van limoenen gecombineerd met een exotische waterval. Aangezien één zo'n staafje slechts 25 cal bevat, besloot ik meteen de volgende twee smaken te testen. Jongens toch, wat een genot. Inmiddels ben ik al twee keer een nieuwe doos gaan halen en is er een volgorde van lekkerheid opgetreden in mijn hoofd. Mijn nummer 1 is de aardbei, gevolgd door de sinaas en dan de citroen.
Misschien komt het omdat ik mezelf al zo lang lekkere dingen moet ontzeggen en is de waanzin in de kop, maar tot die tijd blijf ik lekker verder likken. Schol!
Vegetarisch verantwoordGeplaatst door Evelien Rutten wo, juni 23, 2010 14:32:26
Ik heb nogal wat semi-vegetariërs in mijn omgeving. Ze kokhalzen van een biefstuk, maar smikkelen intussen wel een hele chorizoworst naar binnen. Of mensen die een beetje vies zijn van eten. Dan haal je de prachtigste tonijnsteak voor hen in huis, echte sushi-kwaliteit, grillen ze die de vernieling in tot een grijze schoenzool. "Voor de zekerheid. Je weet nooit of er parasieten inzitten".
Ach, breek me de bek niet open. Ik ben het al gewend om van elk gerecht een veggie- of kipversie te verzinnen. Tomatenroomsoep met ballekes bijvoorbeeld. Als we met de familie samen zijn, maak ik daar standaard drie versies van. Eentje met groentebouillon zonder ballekes (voor die ene hardcore vegetariër), eentje met kipbouillon en kippengehaktballekes (voor de geen-vlees-maar-wel-kip-vegetariërs) en de gewone versie met vleesbouillon en kalfsgehaktballekes (voor de normale eters).
Maar het moet gezegd worden: koken met beperkingen maakt je creatief. Ik kan zo uit het blote hoofd 30 gerechtjes opnoemen die een veggie-persoon blij zouden maken. Dat is vooral handig als het BBQ-seizoen weer aanbreekt. Maar tussen ons gezegd en gezwegen, begrijp ik niet goed waarom iedereen daar zo euforisch van wordt. Het kan toch niet van het eten zijn?! Meestal krijg je een lauwe kwak aardappelsla op je bord met een paar stukken vlees die zijn klaargemaakt door mensen die nooit vlees klaarmaken en werkelijk alle regels van de kunst aan hun laars lappen. Het woord salmonella is dan nooit ver weg uit mijn gedachten.
In de zomermaanden staan de tijdschriften vol vernuftige recepten, maar niemand lijkt ze toe te passen. Steevast komen ze aanzetten met een kant-en-klaar BBQ-pakket van bij de slager of de supermarkt. Mijn verwachtingen zijn dan ook nooit hoog gespannen als er een uitnodiging tot BBQ-en in de bus valt. Je hoopt bij jezelf dat de witte wijn koel genoeg staat en zeurt er verder niet meer over. Je speelt een halfrauwe scampi naar binnen en eet vooral veel stokbrood met lookboter.
Dit geldt trouwens niet voor alle mensen in mijn omgeving, soms is BBQ-en leuk en gezellig en héél lekker.
(Pfjoew, weer wat vriendschappen gered)
Een geweldige uitvinding is natuurlijk de papillotte: een klein cadeautje dat je aan tafel mag uitpakken. Veggie, vis, vlees, groenten: alles kan, in de meest waanzinnige combinaties. Vooral delicate vissoorten, die op een bbq helemaal uiteen zouden vallen, zijn beter af in een laagje aluminiumfolie. (Herinner mij er aan dat ik binnenkort dat geweldige visrecept met zeeduivel, gegrilde aubergine, marjolein en knoflook op de site zet!)
Vorige zomer bedacht ik een papillotte met gegrilde courgettes en geitenkaas. Een klassieke combinatie, maar daarom niet minder lekker. Zie het als een bij- of tussengerechtje, daar wil ik vanaf zijn. Ik maakte het in een aluminium bakje, dan kun je er een soort lasagne van maken.
Voor 2 à 3 personen2 courgettes - olijfolie - zwarte peper uit de molen - zout - 200 g halfharde geitenkaas, in plakjes - verse tijm - zwarte olijven - venkelzaadjes
Zo maak je hetSnij de courgettes in de lengte in repen. Bestrijk ze lichtjes met olijfolie en gril ze in de grilpan of onder de gril in de oven. Leg een laagje gegrilde courgettes in een ingeolied aluminium bakje. Breng op smaak met peper en zout. Leg er een laagje geitenkaas op, met stukjes zwarte olijven, verse tijm en venkelzaadjes. Bedruppel met olijfolie en ga verder met de courgettes. Werk zo alles op. Sluit het bakje af met aluminiumfolie en zet het in de koelkast tot je het gaat gebruiken.
Je kunt het 10 minuten in een hete oven zetten of 5 à 10 minuten op de barbecue.
Gevulde groentenGeplaatst door Evelien Rutten vr, juni 04, 2010 16:00:21
Mijn personal trainer en ik, wij lachen wat af. (U leest het goed: een personal trainer. Ik heb met geld gesmeten.) In mijn inmiddels veel te kleine sportoutfit sta ik twee keer per week voor een spiegel van 100 vierkante meter de meest bespottelijke bewegingen te maken. Kleine, makkelijke oefeninkjes die mij over enkele maanden terug in staat zullen stellen om een buikspieroefening tot een goed einde te brengen zonder verstuikte rug.
Na het uurtje stretchen & rekken van deze ochtend stapte ik voor het eerst in 2 jaar op een loopband. Niet om te joggen (God beware me), maar om zeer snel een helling op te wandelen. Na 15 minuten stond ik zo zwaar in het zweet dat ik de handdoek in de ring gooide. Het voelde aan alsof ik 3 marathons na elkaar had gelopen, dus een rondje sauna na de douche zou deugd doen. En dan zit je daar op je handdoekje, 12 kilo te zwaar, een lijf dat louter uit michelinbanden lijkt te bestaan en een vuurrode kop. Je zou denken dat je dan klaar bent voor enkele therapeutische 'voel je goed in je vel'-sessies bij Ingeborg. Ik voel me out of shape, dat klopt. En fenomenaal conditieloos. Maar het doet me tegenwoordig niet zo veel meer. Ik zal er alles aan doen om terug gezond en fit te zijn, maar ik laat het mijn humeur niet meer bederven. Vorige week interviewde ik nog een 21-jarig meisje met een eetstoornis. Een droom van een kind, lang en blond, zeer intelligent. Alles mee om gelukkig te zijn, maar toch zo verdrietig en zwartgallig... Neen, dan vind ik van mezelf dat ik -dik & al- toch meer uit het leven pers. En over citroenen gesproken: ik ken nog een heerlijk receptje met feta en citroen. Geserveerd in een gepofte aardappel, dus trek hier wel wat tijd voor uit. Het effect van de kruiden in de aardappel is fenomenaal. Je kunt de aardappels ook al een dag op voorhand voorbereiden en laten marineren voor je ze klaarmaakt in de oven. Het resultaat is verbluffend lekker, zelfs zonder de feta. Onthoud dat maar voor je volgende bbq, als er weer iemand vraagt naar
patattensalaat. En in de tussentijd: geniet complexloos van dit blote benenweer!
Voor 4 aardappels (denk toch 2 per persoon)4 middelgrote, hardkokende aardappels - 4 takjes rozemarijn - 4 takjes tijm - 4 blaadjes salie - 4 laurierblaadjes - olijfolie - peper - zout - een pak feta - 1 rode ui, fijngesneden - de geraspte schil van 1 citroen - enkele blaadjes babyspinazie, fijngesneden - 1 rode ui, fijngesneden - 4 blaadjes munt, fijngesneden
Zo maak je hetHalveer de aardappels in de lengte, maar snij ze niet helemaal door. Vul ze op met de rozemarijn, de tijm, de salie en de laurierblaadjes. Bedruppel met olie en breng op smaak met peper en zout. Duw terug helemaal dicht. Wikkel elke aardappel in aluminiumfolie en leg 1 uur in een op 180°C voorverwarmde oven. Prak intussen de feta korrelig met een vork. Meng met de rest van de ingrediënten. Voeg nog een scheutje olijfolie toe en breng op smaak met peper en zout. Haal de aardappels uit de oven en verwijder de aluminiumfolie. Haal de kruiden uit de aardappels en vul ze op met de fetamengeling.
GroentenGeplaatst door Evelien Rutten zo, mei 30, 2010 12:09:47
Onlangs waren Steven en ik op bezoek bij mijn broer Peter en Olga, zijn Russische vrouw. Haar broer en diens vrouw uit Rusland was voor drie weken bij hen op vakantie. De communicatie tussen de Belgen en de Russen verliep op zijn zachtst gezegd voor geen meter. Je bent het gewoon om je toch tenminste in het Engels, het Frans, het Duits, het Spaans of het Italiaans te kunnen redden. Al was het maar met een Pfafferiaanse mengelmoes van die talen. Maar zij spraken enkel Russisch en wij kenden enkel "spasiba" (ik weet niet eens hoe je 't schrijft... het betekent "dankjewel"). Dan zaten we maar een beetje rond de keukentafel naar elkaar te lachen, af en toe een duim opstekend ten teken van "alles nog steeds oké". Olga, die al bijna 20 jaar in België woont, besloot haar gasten te trakteren op dé Belgische delicatesse bij uitstek: Mechelse asperges. Want je hebt natuurlijk ook de ingevoerde asperges uit Spanje en de in water gekweekte asperges uit Nederland. Die zijn echter ronduit minderwaardig, de enige variëteit die er toe doet is de asperge die haar kopje uit de volle grond omhoog stak.
De Russen keken wantrouwig naar de vreemde witte stokjes op tafel. Ze mompelden iets en je zag hen in gedachten al naar de koelkast lopen om te kijken of er ook nog iets anders was gekocht. Je moet weten dat mijn broer en Olga meestal vegetarisch eten. De Russen daarentegen bakten het liefst grote hompen vlees in liters olie, om er nadien nog een volledige pot mayonaise over te kappen. Ze hebben er uiteindelijk van geproefd, maar ik denk niet dat het een groot succes was. Zou het cultureel bepaald zijn om asperges lekker te vinden? Gaat het over de anticipatie ("Ze zijn BIJNA in het seizoen!")? Het doorzettingsvermogen dat je aan de dag moet leggen (schil maar eens een paar kilo...)? Of zijn ze werkelijk zo subtiel, delicaat en verrukkelijk? Ik vind van wel natuurlijk. Maar ik ken genoeg mensen die er hun neus voor ophalen.
Er bestaan duizenden recepten met asperges, maar persoonlijk zou ik er niet te veel mee knoeien. Asperges op z'n Vlaams (met gesmolten boter, hardgekookt ei en peterselie) is wat mij betreft een winner. Alles in dat gerecht draagt bij tot het eindresultaat: een wonderlijke combinatie van texturen en smaken.
Maar driewerf helaas. Yours truly is nog steeds koppig borstvoeding aan het geven en dat betekent ook... nog altijd geen melkproducten! Dus ook geen boter, zowat de huwelijkspartner van asperges. Toch heb ik er iets op gevonden. Ik doe het tegenwoordig met sojaboter. Niet helemaal hetzelfde, maar kom. Met een beetje gerookte zalm erbij proeft niemand nog het verschil! Je kunt het natuurlijk ook met olijfolie doen. Asperges op z'n Italiaans, als het ware. Samen met gedroogde ham, parmezaanschilfers en eitjes is het wat mij betreft ook een voltreffer voor zonnige zondagen. Hoe zouden de Russen het eigenlijk aanpakken, vraag ik me ineens af? Waarschijnlijk met spek, zure room en dille. Misschien moet ik dat ook maar eens proberen...
Dit heb je nodig per persoon (als hoofdgerecht)500 g witte asperges (Belgische uit volle grond) - zout - 2 hardgekookte eieren - een handvol peterselie - 2 eetlepels (soja)boter - peper - nootmuskaat - enkele plakjes gerookte zalm
Zo maak je het1) Schil eerst de asperges. Leg een asperge loodrecht voor je en hou hem vast aan het kopje. Begin met een dunschiller te schillen, net onder het kopje. Draai de asperge rustig rond terwijl je blijft schillen. Het is belangrijk dat je niet te zuinig bent, schil maar raak! Niets zo ellendig als een draderige asperge. Breek daarna de uiteindes af. Ze zullen breken op de natuurlijke overgang van zacht naar hard. En zo is het goed.
2) Breng een grote pan water (de asperges moeten erin passen) aan de kook met 2 eetlepels zout. Vergeet dit niet, het heeft een enorme invloed op de smaak! Je hebt geen speciale asperge-pan nodig, waarin je de asperges rechtop kunt zetten, zo lukt het ook. Leg de asperges in het water zodra het kookt. Ik kan geen precieze tijd aangeven hoe lang de asperges moeten koken. De gemiddelde asperge is gaar in ± 12 minuten. Check gewoon regelmatig met een keukenmesje. De asperges moeten zacht zijn, maar toch nog een lichte "beet" hebben.
3) Kook intussen de eitjes (8 minuten). Schil ze en prak ze fijn met een vork. Snij de peterselie fijn. Verwarm de (soja)boter. Meng deze drie ingrediënten en breng goed op smaak met zout, peper en nootmuskaat.
4) Laat de asperges even uitlekken en schep ze dan op een diep, voorverwarmd bord. Garneer met het eitjesmengsel en drapeer er wat gerookte zalm over.
VisGeplaatst door Evelien Rutten ma, mei 17, 2010 22:18:07
Alsof zo'n bevalling nog niet genoeg is, word je de maanden erna nog achtervolgd door de meest ellendige en onvoorziene kwaaltjes. Zo werd er deze middag bij de dokter, na een week van ondraaglijke rugpijnen, bekkeninstabiliteit geconstateerd. Iets met het bekken, botten die uit elkaar gegaan zijn enzovoort. Gedoe, met andere woorden. En 9 sessies bij de osteopaat. Heb ik he-le-maal geen zin in, maar een andere optie is er niet. Ik kan nauwelijks op een stoel zitten, laat staan Hera uit haar bedje tillen.
Daar wordt een mens nu eens slechtgezind van. En wat doet deze slechtgezinde mens? Naar de supermarkt rijden en lekkere dingetjes kopen. Ik besefte dat ik hier nog nooit het recept had gepost van mijn supermakkelijke en toch indrukmakende roomsaus voor bij de vis. Normaal gebruik je hiervoor boter en room, maar ik deed het met sojaboter en sojaroom, dat lukt dus ook (nog steeds borstvoeding, nog steeds een baby met koemelk-allergie). Ik kocht twee schelvisfilets: veel goedkoper dan kabeljauw, maar zeker zo lekker. Daarbij maakte ik gekookte aardappeltjes, gestoofde prei en spinazie. De saus is echt spectaculair, precies alsof je op restaurant zit.
Voor 4 personen2 sjalotjes - boter - 2 takjes verse tijm - 1 laurierblad - 1 theelepel dijon mosterd - 1 theelepel graantjesmosterd - een glas droge witte wijn - peper en zout - room - 1 à 2 eetlepels fijngesneden verse kruiden (bv. dragon, kervel of peterselie)
Zo maak je hetSnij de sjalotjes zo fijn als je kunt (2mm op 2mm). Fruit ze zachtjes in een genereus klontje boter. Pas op: neem je tijd, laat ze niet meteen bruin worden. Glazig is de bedoeling! Voeg dan de tijm en het laurierblad toe en overgiet met de wijn. Breng op smaak met peper en zout. Laat de wijn bijna volledig wegkoken (de pan moet nog vochtig zijn). Roer er dan de twee soorten mosterd door. Giet er een scheut room bij en roer goed. Laat heel even inkoken en werk af met de kruiden. Bak snel je vis en serveer de saus erbij.
VleesGeplaatst door Evelien Rutten vr, mei 14, 2010 22:00:52
Steven wist van niets, maar het eerste wat hij zei toen hij thuis kwam, was dit:
"Oh wat ruikt het hier lekker."
We gingen aan tafel en namen elk een boutje. Na elke hap gaf Steven commentaar.
"Dit is verrukkelijk."
"Dit is echt goed."
"Dit mag er wezen."
"Wat mij betreft mag je dit vaker maken."
Toen hield ik het niet meer en informeerde ik hem verbolgen over de kant-en-klare kruidenmix op de kip. Hij keek licht verbaasd, stak een nieuw kippenboutje in zijn mond en vervolgde de lofrede op Maggi als volgt:
"Kentucky Fried Chicken, maar dan thuisgemaakt en gezond."
"Licht industrieel maar toch lekker."
"Je hebt dat goed klaargemaakt, iemand anders zou het waarschijnlijk nog hebben laten mislukken."
Grmf. Waarom doet een mens eigenlijk nog moeite?
VleesGeplaatst door Evelien Rutten vr, mei 14, 2010 18:52:59
Na 4 maanden onbetaald zwangerschapsverlof (wie benijdt de zelfstandigen eigenlijk?) is het maar normaal dat er ten huize Evelienkooktlekker wat bezuinigd moet worden. Inmiddels ben ik flink terug aan het werk, maar een lekker dineetje met oesters, kaviaar en truffel zit er voorlopig toch even niet in. Vorige week ging ik voor het eerst in lange tijd zelfs naar de Aldi. Niet voor de grap, maar voor echt. Ik kocht zoals elke typische "ik ga er enkel naar toe voor de basisbenodigdheden" Aldi-shopper een kar vol spuitwater, wasmiddel, tomaten in blik, suiker en bloem. Ik was zo trots dat ik mezelf twee dagen later beloonde met een tripje naar de Delhaize, waar ik de rest van het weekbudget verknalde aan 4 flessen wijn, een lamsbout en een pak coeur de boeuf tomaten. I can't help myself.
Deze week kreeg ik een persbericht van Maggi, die met hun agressieve "idee van de dag"-campagne mensen willen aanzetten tot het eten van pakjesvoer. Ik zucht altijd als ik zo'n pakje kant-en-klare specerijen op mijn bureau aantref. Neen, het is niet mijn definitie van huiselijk geluk om zo'n pakje open te trekken en voor te schotelen aan mijn geliefden. Wat is er mis met een paar potjes kruiden in huis hebben en zelf een beetje te goochelen met smaakjes? Ik weet wat het probleem is. Mensen worden zo onzeker gemaakt dat niemand nog durft koken. Zo'n Peter Goossens op tv, dat is een merde. Hij heeft meestal wel gelijk als hij in een colère schiet en zowat elke gediplomeerde kok in de omgeving met de grond gelijk maakt. Als je veel geld vraagt aan de mensen, moet je hen fatsoenlijk eten voorzetten. Maar mogen de mensen thuis alsjeblieft nog een beetje aanmodderen ja? Het is toch niet erg als je lamsboutjes niet perfect rosé zijn? Als de pasta niet voor 100 % perfect al dente is gekookt? Als er ietsiepietsie mini-klontertjes in de puree zitten? Je leert maar uit je mislukkingen. Of denk je dat Evelienkooktlekker er pats boem ineens in geslaagd is om een min of meer degelijk repertoire aan lekkere gerechten op te bouwen?
Maar goed. Ik was bezig over de financiële crisis. Deze middag besloot ik -uit economische overwegingen dus- de Maggi-zakjes toch eens uit te testen. Vooral omdat het hele concept mij intrigeert. De verpakking is in twee gedeeld. Bovenaan zit een plastic braadzak, onderaan de specerijen. De bedoeling is dat je 800 g kippenbouten in de plastic zak steekt, de specerijen erbij voegt, de zaak sluit en goed schudt. De zak zet je vervolgens in een glazen ovenschotel, die 1 uur in de oven op 200°C moet bakken. As we speak zitten de bouten te marineren in de braadzak. Ik koos voor de knoflook-mix. Het was een rozig poedertje dat qua looks en geur veel weg had van de typische Minuutsoepjes. Daarnaast kun je ook kiezen voor kip provençaal of kip met paprika. Aangezien mijn beloved Steven pas om half negen thuiskomt, zijn wij nog lang niet aan het eten. Maar ik stuur dit bericht toch al de wereld in. Zodra wij de kip geproefd hebben, laat ik u weten of wij het overleefd hebben. Mijn grote vraag is: gaat de plastic braadzak smelten ja dan nee? En welke chemische rommel zit er eigenlijk in als zo'n flinterdun zakje met gemak 200°C kan weerstaan? To be continued!
VleesGeplaatst door Evelien Rutten di, mei 04, 2010 18:35:21
We waren nog geen dag terug uit het ziekenhuis toen de deurbel klonk. "Ik breng de lente mee!" riep mijn toekomstige schoonmoeder enthousiast, terwijl ze ons appartement binnenstapte met een grote bos vers afgesneden seringen in haar ene hand en een biefstuk in de andere. Ja, een biefstuk. Elke week opnieuw overhandigt ze mij een plastic zakje van de slager, steeds volgens hetzelfde ritueel.
"Hier, een biefstuk."
"Maar Monique, dat is toch niet nodig?"
"Jawel, onze Steven eet al graag eens een stukske rood vlees."
"Allé da's vriendelijk! Merci."
En zo staar ik elke week in de ogen van een grote lap vlees.
"Wat zal ik deze week eens met je uitrichten, biefstuk?"
"Ik weet het niet. Vraag het eens aan Steven?"
"Die zegt altijd hetzelfde: doe maar iets."
"Je zou me nog eens in reepjes kunnen snijden en wokken?"
"Nàh... Geen zin in Aziatisch."
"Of leg me op de gril? I'm feeling hot-hot-hot!"
"Awel ja, biefstuk, dat is een idee. Zal ik je eens op z'n Florentijns bereiden?"
"Klinkt razend interessant Evelien! Doen! Ik leg me alvast ontspannen op het aanrecht."
Ik wou me al lang eens wagen aan een Florentijnse biefstuk, maar telkens als ik eraan dacht, was ik te laat. Een echte Florentijnse biefstuk moet je namelijk eerst 48 uur marineren en dan pas grillen. Met een koelkast vol eten en een biefstuk op overschot, had ik plots wel de gelegenheid. Maar, hoor ik u denken, wat is in godsnaam een Florentijnse biefstuk?! Simpel én geniaal. Het is in principe een t-bone steak die doordrongen is van olijfolie, knoflook en rozemarijn. Nadien wordt ze kort gegrild en dan afgewerkt met olijfolie, parmezaan en rucola. Man, als er één stuk vlees is dat vegetariërs terug bij zinnen kan brengen, is het dit wel! Mijn biefstuk was een gewone entrecôte en daarmee lukt het natuurlijk ook. Doe het in geen geval met een filet pur, er moet een beetje vet in het vlees zitten.
Dit heb je nodig voor 2 personeneen grote t-bone steak of entrecôte - olijfolie - enkele takjes verse rozemarijn, in stukjes - 4 teentjes knoflook, in dunne plakjes gesneden - zwarte peper van de molen - zeezout - een bosje rucola - enkele schilfers parmezaan
Zo maak je hetLeg de steak in een tupperware doos. Giet er een royale scheut olijfolie over. Voeg de rozemarijn en de knoflook toe. Masseer nu alles goed in het vlees (ook de onderkant). Deksel erop en 1 à 2 dagen in de koelkast zetten.
Wrijf de steak schoon met keukenpapier: verwijder zo de rozemarijn en de knoflook. Breng de steak nu goed op smaak met veel peper en zout. Wrijf dit in het vlees.
Verhit een grillpan gedurende 10 minuten. Leg de steak in de grillpan en laat 2 à 3 minuten bakken. Niet aanraken! Niet proberen te verschuiven!
Als de steak loslaat, draai ze dan om en laat nog 2 à 3 minuten bakken. Haal de steak dan uit de grilpan en laat ze onder aluminiumfolie op een bord 10 minuten rusten.
Giet er dan een scheutje goede extra vergine olijfolie over en leg er de rucola en de parmezaan op. Serveer met aardappeltjes uit de oven.
